dag 341 Misbruik (2)

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het ongelooflijk te vinden dat er mensen bestaan die kinderen zoveel lichamelijke en emotionele pijn kunnen doen, daar genot uit krijgen en kinderen bedreigen met de dood zodat ze hun leven lang angst hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat een door ieder en ook door mijzelf gerespecteerd gezin tot zulke gruwelijke daden in staat is en dat niemand zich daarvan bewust was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me zo schuldig te voelen nu ik weet wat mijn beide kinderen is aangedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik mijn kinderen niet heb beschermd tegen deze verschrikkelijke mensen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verbijsterd te zijn als ik nieuwe herinneringen hoor van mijn kinderen met name dat de buurvrouw blijkbaar genoot van het misbruik.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn nieuwe herinneringen te horen van mijn kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en  toegestaan te denken weer terug bij af te lijken na het horen van nieuwe herinneringen betreft mijn emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn niet diep te kunnen gaan met het vergeven van mijn emoties en dat de hele toestand mijn lichaam beschadigd of dat ik ziek word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het naadje van de kous te willen weten en hierdoor mijn gedachten te zijn, die mij emotioneel maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het mezelf kwalijk te nemen dat ik niet heb gezien dat er iets erg mis was met mijn kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan twee kinderen op de wereld te hebben gezet, waarvoor ik het allerbeste voor wilde maar te denken hier volkomen in gefaald lijk te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zo boos te zijn dat er programma’s in deze wereld zijn geplaatst die mensen het plezier geven om kinderen te pijnigen en doodsbang te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verdrietig te zijn om wat mijn kinderen is aangedaan waarin ik geen idee had dat zulke zaken bestonden, laat staan dat ik een idee kreeg wat zich een paar meter bij mij vandaan afspeelde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen dat ik met de mensen die mijn kinderen misbruikt hebben gegeten, gedronken en gelachen heb terwijl mijn kinderen in doodsangst waren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te wensen dat ik hun pijn kon overnemen omdat ik me verantwoordelijk voel voor hun welzijn, maar te zien/begrijpen/realiseren dat dit onmogelijk is en dat ik alleen mijn eigen pijn kan vergeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf al heel lang af vragen wat er toch is misgegaan en dat nu alle kwartjes vallen nu ik de waarheid van deze hel heb vernomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me uitgeput en zwak te voelen nu ik heb gehoord wat er is gebeurd met mijn kinderen in plaats dat ik een stabiele factor ben en hun de ondersteuning geef die ze nodig hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen als ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat de herinneringen dat de plaatjes in de geest opkomen en niet de werkelijkheid zijn van wie ik nu ben en wie zij nu zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te verliezen in de beelden/gedachtes die opkomen in plaats van de keuze te maken mezelf niet te verliezen in die beelden die opkomen, maar te weten wie ik ben die hier aanwezig is in en als mijn lichaam en huidige fysieke realeit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een hel van deze aarde te maken in plaats van een hemel op aarde waar ieder in eenheid en gelijkheid mag leven.

Ik realiseer me dat nu deze dag miljoenen kinderen blootgesteld worden aan verkrachting, honger, angst, vernedering en dat ik deze emoties onderdruk in mij en me machteloos voel om hier iets aan te veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me machteloos te voelen voor alle kinderen die misbruikt worden en snel doorscroll als ik berichtgeving hier over lees.

Als en wanneer er gedachtes/ideeën/plaatjes/emoties opkomen die te maken hebben met het verleden en het misbruik van mijn kinderen, dan stop ik en adem. Ik realiseer dat ik niet die gedachtes/ideeën/plaatjes/emoties ben maar hier aanwezig kan in en als mijn lichaam als de fysieke realiteit.
Ik ga met mezelf de verbintenis aan te stoppen mezelf te pijnigen en adem door alle herinneringen/plaatjes heen tot ik me weer stabiel voel, eventueel ga ik een wandeling maken met de hond of een andere bezigheid waarbij ik weer in mijn fysieke gewaarzijn kom.

 

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 340 Misbruik

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan andere mensen blindelings te vertrouwen, waarin ik mezelf vergeef de signalen die ik kreeg niet te vertrouwen, dus uiteindelijk mezelf niet vertrouwde, maar geloofde in de persoonlijkheid die geboden werd door de buurman.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de signalen die ik kreeg niet te onderzoeken maar in plaats daarvan het goed te praten voor mezelf zodat ik geen onderzoek hoefde te doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat een signaal van een vriendin die mij vroeg wat er aan de hand was toen ze x voor de eerste keer zag te negeren en weg te wuiven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen voor het vertrouwen in iemand die hier zoveel misbruik van heeft gemaakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen zo’n slechte moeder te zijn geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken en te geloven dat ik een slechte moeder ben geweest omdat ik zo weinig gecommuniceerd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen dat x zo moest lijden door mijn onwetendheid en labielheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de mening te hebben om mezelf een labiele vrouw te vinden, nadat ik er achter ben gekomen wat zich in het verleden heeft afgespeeld, waarin ik mezelf verneder en verminder om iets waar ik me totaal niet van bewust was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan steeds allerlei herinneren naar boven te halen waarvoor ik mezelf nog schuldiger kan voelen dan ik al doe en zo mijn mind de vrijheid geef mezelf gek te maken, waarin ik mezelf vergeef mezelf te saboteren hiermee en het slachtoffer niet de nodige support te geven die hij nodig heeft.

Als en wanneer er herinneringen opkomen van onderdrukte gedachten/herinneringen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik niet verder hoef te zoeken naar gedachten die mij nog schuldiger lijken te maken. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te stoppen met het zoeken naar herinneringen maar te ademen en te weten dat ik mij kan stabiliseren en dat dit de ander het meest helpt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik het leven van x verpest heb door wat hem is overkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een mens op deze wereld te zetten die ik niet de nodige bescherming heb gegeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te vinden dat ik x gelukkig moest maken en dat ik hierin totaal gefaald heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren toentertijd dat zich zulke gruwelen hebben afgespeeld in mijn omgeving en dat ik x hieraan heb blootgesteld.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat jongens evenveel bescherming nodig hebben dan meisjes.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf zo machteloos te voelen nu ik weet wat mijn kind heeft moeten doorstaan dat ik het moeilijk vind om toe te moeten geven dat, deze gruwelijkheden met mijn kind als slachtoffer, een huis verder plaatsvonden waardoor ik nu liever mijzelf saboteer en kastijd dan te zeggen dat ik niets heb gedaan of heb kunnen doen om het verleden van van zoon schoon te vegen en hem het bestaan te schenken wat ik hem toe wens en mij dus niet te realiseren dat ik het verleden niet kan veranderen maar wel mijzelf kan veranderen met behulp van het verleden als mijn leermeester.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat ik mijn verantwoordelijkheid of aandeel hierin met terugwerkende kracht kan goedmaken, waarin ik mijn schuldgevoel wil afkopen.

Als en wanneer ik mijn schuldgevoel wil afkopen door in mijn herinneringen te gaan en dingen goed te willen maken dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik nu een luisterend oor kan zijn. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn kind zo goed mogelijk te ondersteunen door stabiel en kalm te blijven en te stoppen met schuldgevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te weten hoe ik dit ooit goed kan maken waarin ik weet dat dit goed te maken is maar dat het enige wat mij rest is mijzelf te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan altijd diep in mezelf te hebben geweten dat er iets mis was maar dat ik daar niet naar wilde of durfde te kijken en mezelf niet begreep.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf steeds te saboteren door allerlei gedachten en herinneren te zoeken waarbij ik mezelf kan beschuldigen van onoplettend te zijn geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in zelfmedelijden te zitten dat ik dat moet meemaken en de pijn moet dragen , waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd verdrietig te zijn in plaats van lief voor mijzelf te zijn zodat ik ook de liefde en steun met de ander kan delen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat overal consequenties aan verbonden zijn die zich nu uiten, maar die altijd aanwezig waren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de zonden van de voorvaderen te hebben doorgegeven als moeder en hiervan onwetend te zijn geweest en niet de tools had om hier verantwoording voor te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan gedachten te hebben hoe ik de dader kan martelen en pijn doen om hem hetzelfde te laten voelen wat hij bij anderen heeft gedaan, waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan wraak te willen nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan anderen pijn te willen doen omdat mij pijn is aangedaan waarin ik mijn eigen pijn wil verdoezelen en niet de nodige aandacht wil geven in plaats van hiervoor verantwoording te nemen, introspectie te doen en zelfvergeving/correctie toe te passen bij iedere herinnering die opkomt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat wraak iets oplost. Waarin ik mezelf vergeef niet toegestaan en aanvaard te hebben mezelf onmachtig te voelen wat mij verlamd, terwijl het enige wat ik kan doen is hier aanwezig te zijn en er te zijn voor het slachtoffer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het liefst ieder die de dader kent op de hoogte te willen stellen waarin ik op die manier revanche wil nemen.

Als en wanneer ik wraak / revanche wil nemen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat wraak niet de oplossing voor mijn emoties/zelfslachtofferschap is. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de wraak te stoppen en te zien/begrijpen/realiseren dat zelfslachtofferschap de oorzaak is van het programma dat is doorgegeven in families en dat ik hiervoor verantwoording kan nemen door hier in het moment aanwezig te zijn, mijn slachtofferrolschap te onderzoeken en te beschrijven.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , | 1 reactie

dag 339 Samenwerken als levend woord

loesIk heb bij mezelf vaak irritatie en frustratie gezien als het er op aankomt dat ik het idee heb dat ik niet voldoende geholpen word op het moment dat er allerlei werkzaamheden gedaan moeten worden en ik het niet alleen aan kan. De persoon in kwestie waarvan ik hulp verwacht doet naar mijn mening niets en blijft zitten of maakt zich uit de voeten.
Ik heb mezelf al vaak daarop vergeven en gecorrigeerd maar iedere keer weer steekt het de kop op. Ik kon er maar niet de vinger opleggen.

Totdat ik bedacht een woord te leven wat mij kon ondersteunen in deze kwestie en ik bedacht me dat het woord samenwerken toepasbaar zou zijn.

De hele situatie veranderde, want ik begon met communicatie in plaats van irritatie en frustratie, door simpelweg om assistentie te vragen wanneer dat nodig was. En de persoon was met hart en ziel bereid om me die hulp die te bieden en taken over te nemen. Hij bood zelfs vrijwillig aan om, zonder dat ik het vroeg, taakjes over te nemen.

Dit is een simpel voorbeeld van het leven van woorden, in dit geval ‘samenwerken’.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | 1 reactie

dag 338 Mijn netflix verslaving

tvSinds een paar maanden heb ik Netflix op zijn computer geplaatst, nadat ik jarenlang nauwelijks televisie heb gekeken of films heb gezien, slechts af en toe een film op mijn laptop of een serie op televisie.
Nu is het aanbod zo groot en het is me zo makkelijk gemaakt dat ik dag en nacht films en sieres kan bekijken. Het probleem dat ik heb ontdekt is dat ik niet kan stoppen als ik met een serie ben begonnen, ik kijk er veel te veel en ik kijk veel te lang, het lijkt zelfs of ik een deel van de serie zelf ben geworden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken en te geloven dat ik een Netflix verslaafde ben geworden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te kunnen stoppen als ik eenmaal met een serie ben begonnen maar net zo lang blijf kijken tot hij beëindigd is.

Ik vergeef  mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het goed te praten voor mezelf om uren naar series te kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen en meschuldig te voelen uren naar series te kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn taken die proces gerelateerd zijn te verzuimen door naar series te kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan na iedere aflevering een nieuwe te willen zien om zo in vergetelheid te zijn.

Ik realiseer me dat ik mijn proces met een korreltje zout neem en na een gesprek met mijn buddy er achter ben gekomen dat ik uit overtuiging mijn proces ben begonnen en denk dat toch niets wordt met mijn proces omdat ik er niet 100% voor ga en dat dit gedrag zich al mijn hele leven voordoet door op te geven omdat ik denk dat het toch niets wordt. De achterliggende gedachte is dat ik niet goed genoeg ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn proces uit overtuiging te zijn begonnen, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het Desteni I Process voor lief te nemen en niet te zien/begrijpen/realiseren dat het voor mijzelf is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan iedere afleiding te gebruiken om niet aan mijn proces te werken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me niet voor de 100% in te spannen om mijn proces te lopen, omdat ik denk dat ik niet goed genoeg ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in mijn comfortzone te blijven en alles op de manier te doen zoals ik dat altijd heb gedaan in plaats van nieuwe dingen te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geprogrammeerd te zijn in mijn denkwijze om niet goed genoeg te zijn en af te haken in plaats van mijn comfortzone te verlaten.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan mijn weerstanden te zien, te vergeven en er doorheen te gaan om zodoende niet in mijn comfortzones te blijven hangen, in plaats van dit als een uitdaging te zien om mijzelf te ondoen van de programmeringen.

Als en wanneer ik een weerstand zie om mijn proces gerelateerde taken te doen, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik in mijn leven al vaak genoeg het bijltje erbij neer heb gegooid, maar dat ik dit nu kan veranderen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de verleiding te weerstaan om urenlang naar series te kijken, maar te kijken wat mij tegenhoudt in mijn proces en dit te corrigeren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te kijken wanneer ik dit gedaan heb, hoe ik dit anders had kunnen doen en dit toe te passen in nieuwe situaties.

Woorden die ik hierbij ga leven zijn: uit mijn comfortzone stappen, doorzetten,  nieuwe dingen leven, consequent zijn, lief zijn voor mezelf en mezelf te realiseren dat het proces dat ik loop voor mezelf is.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 337 Projecties en beschuldigingen

o7eplfrrlbs-erik-jan-leusinkDeze blog gaat over een punt dat ik  laatst al eerder heb beschreven en wat ik een poosje heb geleefd, maar wat nu weer is komen opduiken. Ik projecteerde en beschuldigde iemand uit mijn omgeving,  nu anderen dat ook uitspraken bevestigde ik hun gedachten en emoties en begon zelf ook weer met beschuldigingen en projecties naar X.

Het is zelfs zo dat ik alle backchat, beschuldigen en projecties goed praatte naar mezelf en helemaal niet naar mezelf keek en niet dit punt aanpakte in mijzelf om verantwoording te nemen, mijn verantwoordelijkheden niet na te komen zoals het doen van zelfvergeving en/of het schrijven van een blog.

Ik heb al die beschuldigingen op laten stapelen en mezelf niet te ontdaan van deze patronen. Hierbij raakte ik steeds meer in een negatieve flow en keek steeds minder in mezelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan X te beschuldigen van luiheid en gemakzucht terwijl ik zelf lui en gemakzuchtig leef door mezelf te verdoven met series en films in plaats van mezelf te onderzoeken op backchats, gedachten, emoties en deze te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien dat ik mezelf in een soort winterslaap houd door naar films en series te kijken maar te wijzen naar een ander die hetzelfde doet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te verleiding te kunnen weerstaan om mezelf lekker achter mijn beeldscherm te plaatsen en series te bekijken en mijn verantwoordelijkheden opzij te schuiven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan lui, gemakzuchtig en suf te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan anderen te bevestigen in hun beschuldigingen en boosheid naar X in plaats van een voorbeeld te zijn en mijzelf te ontdoen van alle negatieve projecties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het graag met de anderen eens te zijn en mee te doen aan het beschuldigen, zodat het lijkt alsof ik onschuldig bezig ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te roddelen over X en dit voor mijzelf goed te praten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de negatieve projecties naar X op te laten stapelen en niet te zien wat ik zelf allemaal laat liggen in mijn dagelijks leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet mezelf te pushen om te schrijven maar alles maar op zijn beloop te laten gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik geaccepteerd en toegestaan verdrietig te zijn dat ik mezelf zo kan laten gaan nu ik terugkijk.

Ik vegreef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen dat ik zover gezakt ben om een ander te beschuldigen en niet naar mezelf te kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen /reraliseren dat de beschuldigingen naar een ander en de negatieve gedachten een sneeuwbaleffect hebben en mij tot een dieptepunt hebben gebracht,

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/ realiseren en te vergeten wat een opluchting het is om deze zaken op te schrijven maar alle gedachten/emoties te onderdrukken en me zwaar en moe te voelen.

Als en wanneer er gepraat wordt over X dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik in een dergelijk gesprek een positieve bijdrage kan leveren door oplossingen te bedenken en zelfeerlijk te zijn door bij mezelf te rade te gaan.

Ales en wanneer ik gedachten/projecties/ideeën over X heb dan stop ik en adem, ik onderzoek mijzelf en doe zelfvergeving totdat ik dit gestopt heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te stoppen met projecteren en beschuldigen maar bij mezelf te raden te gaan hoe ik dit opunt kan verbeteren en iedere gedachte/beschuldiging/projectie te onderzoeken en hierin zelfverantwoording te nemen.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 336 Ben ik niet goed (genoeg)?

7rc1slcffum-vincent-guthWe hebben een noodoplossing voor de watervoorziening getroffen, een hele lange slang van de wateraansluiting van de buren (alleen bouwland) naar onze waterleiding die loopt boven de grond en dus makkelijk kan bevriezen.

X en ik waren aan het overleggen hoe we opnieuw een bevroren waterleiding konden voorkomen. X besloot de kraan ’s nachts te laten lopen, dit was de enige optie. We overlegden hoe ver we de kraan zouden openzetten en toen X een straal liet zien, zei ik dat het wel wat minder kon, ook met het oog op het vollopen van de sceptische tank.
’s Nachts om 4 uur zag ik dat de waterstroom al gestopt was.

De volgende ochtend was er dus opnieuw geen water (na een paar uur was er weer water en de slang ontdooid door de warmere temperatuur) en de vraag was of een grotere stroom water dit had kunnen voorkomen. X was boos dat hij naar me had geluisterd en toen zag ik wat er gebeurde. Ik had niet het gevoel een verkeerde beslissing te hebben genomen (wat ook niet eens zeker is) maar ik had het idee/overtuiging dat ik niet goed was, ik voelde me afgewezen, inferieur, schuldig, had spijt van mijn beslissing, verdrietig. Op zo’n moment ga ik ook in de verdediging, uit angst voor de veroordeling. De vraag is wie veroordeelt wie?
Deze vorm van zelfvermindering, zelfsabotage en mezelf pesten is iets wat eerder in een kinesiologie sessie (link) naar voren is gekomen en ik ben de laatste tijd mezelf aan het observeren wanneer dit patroon naar boven komt. Nu dit was wel een hele duidelijke en komt vooral naar voren als de ander boos op me is. Ik denk dat ik dit patroon al op jonge leeftijd heb overgenomen zoals ik die zag tussen mijn ouders. De één beschuldigend, de ander verdedigend maar zichzelf ook beschuldigend, zichzelf afwijzend.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik bij het overleg over de waterstroom denk de juiste beslissing te nemen, waarin ik me niet gewaar ben dat het slechts een gok is en dat de consequentie opnieuw een bevriezing kan betekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de veroordeling van X om een onjuiste beslissing te nemen, mede door zijn boosheid mezelf te veroordelen tot minder dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf schuldig te voelen dat de waterleiding opnieuw bevroren is door mijn beslissing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf afgewezen te voelen en hierin mijzelf af te wijzen in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat ik misschien de situatie verkeerd heb ingeschat en dat een bevoren waterleiding niet het einde van de wereld is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verdrietig te zijn omdat ik me afgewezen en inferieur voel om een beslissing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te saboteren door te denken dat ik niet goed (genoeg) ben omdat X boos is naar mij te hebben geluisterd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in de verdediging te gaan omdat ik de indruk wil wekken dat ik goed genoeg ben en bang ben door de ander veroordeeld te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in zelfmedelijden te participeren omdat X boos is om de bevoren waterleiding in plaats van op te staan en mezelf richting te geven en te zien/begrijpen/realiseren dat dit een moment is om één en gelijk te staan met de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te pesten en te beschuldigen voor het uitvoeren van een verkeerde handeling in plaats van te zien wat het is, een verkeerde handeling en te leren hiervan.

Als en wanneer X of een ander boos is op mij omdat ik volgens hun een verkeerd advies heb gegeven of in hun ogen een fout heb gemaakt dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik degene ben die mezelf veroordeel, beschuldig en saboteer door in plaats van te zien dat er een handeling misschien anders uitgevoerd had kunnen worden te denken dat ik niet goed (genoeg) ben.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan dit patroon van sabotage en pesterij naar mezelf verder te ontrafelen en te bloggen over iedere gebeurtenis waarbij ik dit herken.

In een volgend blog zal ik verder mijn jeugdherinneren onder de loep nemen om hierop zelfvergeving te schrijven.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 335 Een dag (of meer) zonder water

kraanVanochtend toen we wakker werden bleek de waterleiding te zijn bevroren. Het afgelopen weekend hadden we een voor mijn gevoel Siberische temperatuur met een windkracht van + 10. Alhoewel de wind was gaan liggen is het waarschijnlijk vannacht meer gaan vriezen en dit was het resultaat. We hebben het beiden niet aan zien komen en van alles geprobeerd, de kranen/leidingen in de tuin met warm water en met een föhn geprobeerd te ontdooien maar niets mocht baten. Waarschijnlijk zit het euvel al bij de hoofdkraan, die 30 m van ons huis verwijderd is of bij de waterleiding die door de tuin loopt.
Ik zag op het nieuws dat duizenden mensen in de omgeving zonder water zitten en sommigen ook zonder elektriciteit, in de gebieden waar veel sneeuw is gevallen.
De feiten zijn dat er geen rekening is gehouden met strenge vorst bij het plaatsen van de watermeter en dat het nu afwachten is tot de temperatuur daalt. We behelpen ons met emmertjes water van de buren, die nog wel water hebben. Er was van mijn kant een berusting en begrip voor de situatie.

Nu deed het feit zich voor dat mijn dochter na een afwezigheid van een paar dagen thuis kwam en ook geen water had. Voor haar met twee kinderen was het probleem duidelijk veel groter en toen rees er boosheid in mij. Ineens gaf ik het systeem, de regering, het waterleidingbedrijf de schuld. Toen ik later nog eens terugkeek naar de situatie omdat ik me afvroeg waarom ik nu wel kwaad werd zag ik dat ik niet de behulpzame, goede moederrol kon spelen omdat ik zelf ook immers zonder water zat. Ik heb me voorgenomen  naar dit patroon te kijken, dat ik de goede mens wil zijn en mezelf veroordeel en kwaad ben op mezelf als ik dat niet ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boos en gefrustreerd te worden als ik hoor dat mijn dochter met twee kinderen ook geen water heeft en ik geen hulp kan bieden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn boosheid en frustratie te projecteren op het systeem, de regering, het waterleidingbedrijf  in plaats van te zien/begrijpen en te realiseren dat ik boos en gefrustreerd ben omdat ik niet de goede moeder kan zijn die behulpzaam is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan angst te voelen om niet te kunnen helpen, mijn woonruimte aan te bieden aan mijn dochter en kleindochters omdat ik denk dat het plicht is als moeder om altijd te helpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik de ander moedwillig laat vallen omdat ik niet de hulp kan bieden die nodig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een patroon te stappen van zelfsabotage dat ik heb gekopieerd van mijn moeder en grootmoeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan en een patroon van zelf-slachtofferschap te stappen om hiermee medelijden van anderen op te wekken door de hele situatie op te blazen en er van alles bij te halen om hierin maar niet naar mezelf te hoeven kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren waarbij ik de goede moeder wil zijn en wanneer dit me niet lukt ik mezelf afwijs, kwaad ben op mezelf en mezelf een slecht mens vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het als een vanzelfsprekendheid te ervaren dat ik stromend water heb, een wasmachine, een vaatwasser, een warme douche in plaats van dagelijks dankbaar te zijn dat ik tot de welgestelden behoor die hierover mag beschikken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zelfmedelijden te hebben over een bevroren waterleiding terwijl er miljoenen mensen geen stromend water water hebben, kou en honger lijden maar alleen maar denk aan mijn eigen comfort en dat van mijn naasten.

Als en wanneer is zie dat ik de goede mens, goede moeder wil zijn dan stop ik en adem. ik realiseer me dat ik in een polariteit stap van wanneer ik niet de goede moeder kan zijn, ik boos word op mijzelf omdat ik mezelf dan een slechte moeder vind. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan deze programmering verder te ontrafelen, zelfvergeving toe te passen en het woord consciëntieus te leven.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 334 Bezetenheid om gelijk te krijgen

possessedGisteren deed zich het volgende voor: we hadden wat gasten die bleven eten en ik vertelde over eiets wat ik had geobserveerd. Wat ik had gezien is dat veel kelners zonder plezier werken en ik dacht dat dit kwam omdat ze niet gewaardeerd worden, zichzelf niet waarderen, niet door de klanten die bediend worden maar ook niet door de werkgever wat zich vaak uit in ongepast/onvriendelijk gedrag. Iemand aan tafel voelde zich door dit verhaal persoonlijk aangevallen en wilde mij laten weten dat het niet klopte wat ik had gezien en haalde allerlei argumenten naar voren om dit te bewijzen. Ik wilde mijn verhaal toelichten maar de ander luisterde niet en bleef doorpraten. Ik begon steeds harder te praten waarop ik op een moment zei, stop hier eens mee, je luistert helemaal niet, je begrijpt me niet. Ik werd ontzettend boos en begon bijna te schreeuwen, uiteindelijk zag ik de blik van een ander aan tafel en besefte ik waar ik mee bezig was, ik liep weg van tafel om iets te gaan doen in de keuken, ademde en kalmeerde.
Ik zag later dat mijn startpunt niet klopte, het verhaal had iets van een verwijt naar de situatie die ik had beschreven. Hierin wil ik zelfverantwoording nemen voor mijn emotionele uitbarsting.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een startpunt te hebben wat niet gebaseerd is op eenheid en gelijkheid maar dat ik een startpunt had waarin een vergelijking werd gemaakt waarin het één goed was en het ander slecht, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de ander als eigenwijs en dwars te zien terwijl ik degene ben die eigenwijs, koppig en dwars blijft volhouden om mijn gelijk te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geïrriteerd te zijn als iemand mij antwoord in hele lange en uitgebreide zinnen waarin ik mijn geduld verlies omdat ik zelf aan het woord wil zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn gelijk te willen halen als een egotrip in plaats van hier te zijn als eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan de ander te zien/begrijpen/realiseren dat ik zelf niet luister, constant aan het woord wil blijven, mijn gelijk wil halen, de meerdere te willen zijn zo de ander aan mijn kant te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken als de ander toestemt in mijn opinie ik een goed mens ben en als de ander mijn verhaal weerlegt te denken dat ik een slecht mens ben.

Enlightenment is a Room in the Mind where the Fearful Hide from the Reality of Life on Earth Created by Thought as Self-Interest. Bernard Poolman

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf superieur te vinden aan X, omdat ik denk meer te weten, te begrijpen, meer ervaring te hebben, hetgeen ik op geen enkele manier leef in het moment van de discussie en slechts mijn gedachten en emoties volg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan pas nadat iemand buiten de discussie mij verwijtend aan kijkt in te zien waar ik mee bezig ben, dan op te staan naar de keuken te lopen, te ademen en te beseffen dat ik in een bezetenheid ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen en spijt te hebben me zo te laten gaan om mijn gelijk te willen halen.

Als en wanneer ik een ervaring wil delen met iemand dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik eerst kan kijken of mijn startpunt in eenheid en gelijkheid is voordat ik begin te praten. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan eerst te kijken wat mijn startpunt is voordat ik een ervaring deel met anderen.

Als en wanneer ik zie dat de ander het niet met mijn zienswijze eens is, dan stop ik en dame. Ik realiseer me dat ik door te luisteren kan zien waar het onbegrip is en waar ik mezelf kan corrigeren. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de ander uit te laten spreken, hoe lang het ook duurt alvorens te antwoorden en zelfverantwoording te nemen voor mijn emoties.

Als en wanneer ik zie dat ik de gedachte heb de ander eigenwijs en dwars te vinden, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik aan het projecteren ben en pas zelfvergeving toe. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan voor mijn projecties zelfverantwoording te nemen door zelfvergeving toe te passen.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 333 Ruzie om een parkeerplaats

parkeerLaatst reed ik met een vriend mee die iets moest afgeven bij zijn zuster. De zuster woont op de begane grond van een gebouw met ongeveer 8 appartementen. Hij parkeerde de auto voor de deur van het familielid en bracht het voorwerp naar binnen en praatte wat met de aanwezigen. Ik begroette de mensen aldaar. De deur naar de tuin stond open en ik keek wat rond buiten toen ik plots iemand hoorde schreeuwen naar één van de familieleden. Ik begreep dat de dame die schreeuwde de buurvrouw was en boos was dat de auto op haar (lege) parkeerplaats stond. De vader van het famileilid  legde uit dat het maar om 5-10 minuten ging en dat de chauffeur zo weg zou gaan. De dame werd nog bozer en riep dat zij eigenaresse was van het appartement boven en dat ze het recht had op die parkeerplaats. Ik riep ook nog dat het maar om een korte periode ging en dat we zo zouden weggaan.
Ik voelde boosheid opkomen en vond het belachelijk dat ze zich zo druk maakte om een kort gebruik van een parkeerplaats die ze op dat moment niet nodig bleek te hebben maar zich alleen maar ergerde omdat het ‘haar’ plaatsje was. Ze riep nog dit is niet de eerste keer dat hij daar parkeert en ik kon niet de verleiding weerstaan door te zeggen ‘het zal ook niet de laatste keer zijn’, daarbij begon ik te lachen als blijk van minachting maar ook omdat ik me niet goed in de taal kon uitdrukken, dus meer als lafheid en angst om een gesprek aan te gaan. De vader van de vriend probeerde de boel nog te sussen maar de dame was onvermurwbaar en boven ons begon nog een buurvrouw er zich mee te bemoeien die de dame gelijk gaf, waarop ik nog zei dat je dat zogenaamde bezit alleen maar leent hier op aarde. Op het laatst waren er meer mensen naar elkaar aan het roepen en kort daarop zijn we weggegaan en lieten de bewoners achter.

Later bekeek ik nog eens het hele incident en zag tot mijn verbijstering dat ik ook reageer als iemand zijn auto in onze tuin zet, al is het maar voor even, weliswaar niet met zoveel verbale boosheid, maar toch.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geïrriteerd en boos te reageren op de buurvrouw die haar parkeerplaats niet wil laten gebruiken door anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de woorden van de buurvrouw persoonlijk te nemen omdat ik deel uit maak van de familie die zij toespreekt in plaats van de situatie te begrijpen en te doorgronden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de buurvrouw nog kwader te maken door te zeggen dat ook niet de laatste keer zal zijn waarin ik olie op het vuur gooi en niet kijk welke consequenties dat heeft voor de anderen die hier in betrokken zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan er behagen in te scheppen om de ander nog bozer te maken door een opmerking te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit van superioriteit/inferioriteit te participeren waarin ik mezelf beter vind dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn eigen boosheid en irritaties uit te spreken naar de buurvrouw in plaats van hier aanwezig te zijn als de adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me niet in de schoenen van de buurvrouw te verplaatsen en te zien/begrijpen/realiseren dat zij slechts haar programmering volgt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn programmering te volgen door direct te reageren in boosheid en dit ook uit te spreken waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf verwijten te maken dat ik dit uitspreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik een goed mens ben door me voor te doen aan anderen dat ik tolerant ben en wel mijn parkeerplaatsje kan delen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te lachen als de buurvrouw iets zegt waarin ik mijn minachting laat blijken waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te minachten dat ik niet in staat ben mijzelf uit te drukken en te laf ben en bang om dit te laten zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn om fouten te maken in het Kroatisch en niet voor vol aangezien te worden en in plaats daarvan te gaan lachen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf niet voor vol aan te zien omdat ik een taal niet vloeiend genoeg spreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zelf een reactie te hebben als iemand zijn auto in onze tuin zet en me afvraag, waarom moet die auto hier staan? in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat het me niet hoeft te hinderen en te weten dat het slechts voor korte duur is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bij dit incident te denken dat dit typisch iets Krtoatisch is om te schreeuwen dat het ‘mijn grond’ is waarin ik mijn polariteit participatie voed van positief/negatief in plaats van te zien dat het allemaal in mijn eigen geest plaatsvindt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de wijsneus te willen zijn door te roepen dat we alles lenen van de aarde waarin ik de ander de les wil lezen in plaats van een woord te leven zoals ‘ondersteuning’ en ‘begrip’.

Als en wanneer ik in een situatie kom waar anderen in een conflict zijn, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat als ik kalm en stabiel ben misschien een bijdrage kan leveren om iets op te lossen in plaats van de woorden persoonlijk te nemen en mee te reageren.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan bij dergelijke voorvallen mezelf eerst te kalmeren, te kijken of ik een bijdrage kan leveren of niet.

Als en wanneer ik bang ben of te laf om me uit te spreken in het Kroatisch omdat ik geen fouten wil maken, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ieder gesprek een oefening is en dat ik de enige ben die zichzelf verwijten maakt.
Ik ga met mezelf de verbintenis aan mezelf uit te spreken in het Kroatisch en me niet af te vragen of het goed gezegd wordt en dit te zien als een oefening.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 332 Wat betekent thuis voor mij?

thuis

Ik was kortgeleden in mijn thuisland Nederland en voordat ik weer vertrok naar Kroatië wenste iemand mij een veilige vlucht naar huis en hierop kreeg ik een reactie van verdriet. Ik dacht hoezo huis? Ik ga niet naar huis, mijn huis is hier. Het leek me een goed idee om het woord (t)huis te definiëren.

Huis:  je eigen woning
je ergens thuis voelen: (je ergens op je gemak voelen)
doen alsof je thuis bent: (het jezelf gemakkelijk maken)

Thuis betekent voor mij ook me op me gemak voelen, daar waar het bekend is, daar waar de gewoonten dezelfde zijn als de gewoonten die ik me aangeleerd heb, die ik in mezelf heb geprogrammeerd. Wat mis ik in Kroatië? Ik heb mijn eigen huis, ik heb familie daar die ik niet graag zou willen missen.
Ik mis de verscheidenheid aan mensen zoals dat me bekend is in Nederland, bijvoorbeeld alle verschillende culturen en in Kroatië lijkt iedereen hetzelfde, zelfde ras, zelfde religie, zelfde gewoonten. De vriendelijkheid die uitgaat en de openheid van mensen in Nederland. De bereidwilligheid die getoond wordt als je om informatie vraagt. Hier ondervind ik vaak geslotenheid en norsheid. Waarom loop ik hier tegenaan? Omdat als ik in zelfeerlijkheid kijk naar mezelf dit allemaal in mij bestaat. Ook denk ik dat de moeilijke economische situatie in Kroatië de mensen veranderd heeft en die onvergelijkbaar is met die van Nederland, ondanks dat het in Nederland slechter gaat is het nog steeds meer of beter leefbaar dan in Kroatië waar mensen maar net genoeg geld hebben om te leven. Ik zie mijzelf dat ik nog steeds aan het afstrepen ben, het klimaat is beter, het leven is eenvoudiger en ga zo maar door, maar zo leef ik nog steeds in polariteiten, dit is beter hier en dat is beter daar. Maar wie ben ik hierin? Is thuis zijn niet gewoon hier zijn, als de adem, als leven zonder polariteiten, ideeën, geloofsovertuigingen, meningen en programmeringen? De enige manier om zo te kunnen leven is zelfverantwoording te nemen voor al mijn gedachten, emoties en gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan thuis te zien als Nederland en niet Kroatië omdat ik voorgeprogrammeerd ben als Nederlandse en houd van alle Nederlandse gewoonten, verschillende culturen en gemakken die ik ervaar als Nederlandse.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan thuis te zien als Nederland in plaats van te zien/realiseren/begrijpen dat thuis hier is, als de adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in polariteiten te participeren van goed/slecht en een lijstje voor mezelf in de geest te hanteren en op die manier de geest steeds te voeden met begrippen zoals goed/slecht/beter/best.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als ik in Nederland ben alleen de positieve kant te willen zien en de negatieve kant van Kroatië.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan voor mezelf positieve gedachten te creëeren over Kroatië, zoals het mooie weer, de schone lucht, het samenzijn met mijn familie om de situatie acceptabel te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te blijven denken dat Nederland thuis is en stiekum in mijn geest te fantaseren hoe fijn het zou zijn weer in Nederland te wonen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een idee vastgezet te hebben in mijn geest dat ik hier maar tijdelijk ben terwijl ik geen idee heb wat de toekomst zal brengen en waar ik zal zijn over een jaar of over meer jaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat het leven in Nederland gemakkelijk is, waarin ik niet zie of wil zien dat er in Nederland ook allerlei problemen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat het naast elkaar leven van allerlei culturen en religies iets moois is en hiervan een positief plaatje te maken waarin ik niet wil zien/beseffen hoeveel frictie dit kan geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn eigen geslotenheid en norsheid te projecteren op de Kroaten terwijl het in mij bestaat, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zelf niet open te staan en mijn expressie te tonen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat het leven in een tweede wereldland minder is dan het leven in een eerste wereldland waarin ik niet realiseer hoeveel armoede er bestaat in een eerste wereldland en alleen maar kijk naar de hoeveelheid luxe artikelen die voor een groot deel van de bevolking onbereikbaar is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/realiseren/begrijpen dat het er niet om gaat waar ik ben maar wat ik ben.

Als en wanneer is een verdrietige reactie krijg bij het woord (t)huis dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat (t)huis betekent hier te zijn, ik kan mijn gedachten, emoties, gevoelens stoppen, ik stop met het vergelijken. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan het woord (t)huis te leven als hier en nu, als de adem zoals hij in en uit gaat.

Earth is a Prison of those that Abused Life in the Universe.

(Bernard Poolman)

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | 3 reacties