dag 337 Projecties en beschuldigingen

o7eplfrrlbs-erik-jan-leusinkDeze blog gaat over een punt dat ik  laatst al eerder heb beschreven en wat ik een poosje heb geleefd, maar wat nu weer is komen opduiken. Ik projecteerde en beschuldigde iemand uit mijn omgeving,  nu anderen dat ook uitspraken bevestigde ik hun gedachten en emoties en begon zelf ook weer met beschuldigingen en projecties naar X.

Het is zelfs zo dat ik alle backchat, beschuldigen en projecties goed praatte naar mezelf en helemaal niet naar mezelf keek en niet dit punt aanpakte in mijzelf om verantwoording te nemen, mijn verantwoordelijkheden niet na te komen zoals het doen van zelfvergeving en/of het schrijven van een blog.

Ik heb al die beschuldigingen op laten stapelen en mezelf niet te ontdaan van deze patronen. Hierbij raakte ik steeds meer in een negatieve flow en keek steeds minder in mezelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan X te beschuldigen van luiheid en gemakzucht terwijl ik zelf lui en gemakzuchtig leef door mezelf te verdoven met series en films in plaats van mezelf te onderzoeken op backchats, gedachten, emoties en deze te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien dat ik mezelf in een soort winterslaap houd door naar films en series te kijken maar te wijzen naar een ander die hetzelfde doet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te verleiding te kunnen weerstaan om mezelf lekker achter mijn beeldscherm te plaatsen en series te bekijken en mijn verantwoordelijkheden opzij te schuiven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan lui, gemakzuchtig en suf te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan anderen te bevestigen in hun beschuldigingen en boosheid naar X in plaats van een voorbeeld te zijn en mijzelf te ontdoen van alle negatieve projecties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het graag met de anderen eens te zijn en mee te doen aan het beschuldigen, zodat het lijkt alsof ik onschuldig bezig ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te roddelen over X en dit voor mijzelf goed te praten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de negatieve projecties naar X op te laten stapelen en niet te zien wat ik zelf allemaal laat liggen in mijn dagelijks leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet mezelf te pushen om te schrijven maar alles maar op zijn beloop te laten gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik geaccepteerd en toegestaan verdrietig te zijn dat ik mezelf zo kan laten gaan nu ik terugkijk.

Ik vegreef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen dat ik zover gezakt ben om een ander te beschuldigen en niet naar mezelf te kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen /reraliseren dat de beschuldigingen naar een ander en de negatieve gedachten een sneeuwbaleffect hebben en mij tot een dieptepunt hebben gebracht,

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/ realiseren en te vergeten wat een opluchting het is om deze zaken op te schrijven maar alle gedachten/emoties te onderdrukken en me zwaar en moe te voelen.

Als en wanneer er gepraat wordt over X dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik in een dergelijk gesprek een positieve bijdrage kan leveren door oplossingen te bedenken en zelfeerlijk te zijn door bij mezelf te rade te gaan.

Ales en wanneer ik gedachten/projecties/ideeën over X heb dan stop ik en adem, ik onderzoek mijzelf en doe zelfvergeving totdat ik dit gestopt heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te stoppen met projecteren en beschuldigen maar bij mezelf te raden te gaan hoe ik dit opunt kan verbeteren en iedere gedachte/beschuldiging/projectie te onderzoeken en hierin zelfverantwoording te nemen.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 336 Ben ik niet goed (genoeg)?

7rc1slcffum-vincent-guthWe hebben een noodoplossing voor de watervoorziening getroffen, een hele lange slang van de wateraansluiting van de buren (alleen bouwland) naar onze waterleiding die loopt boven de grond en dus makkelijk kan bevriezen.

X en ik waren aan het overleggen hoe we opnieuw een bevroren waterleiding konden voorkomen. X besloot de kraan ’s nachts te laten lopen, dit was de enige optie. We overlegden hoe ver we de kraan zouden openzetten en toen X een straal liet zien, zei ik dat het wel wat minder kon, ook met het oog op het vollopen van de sceptische tank.
’s Nachts om 4 uur zag ik dat de waterstroom al gestopt was.

De volgende ochtend was er dus opnieuw geen water (na een paar uur was er weer water en de slang ontdooid door de warmere temperatuur) en de vraag was of een grotere stroom water dit had kunnen voorkomen. X was boos dat hij naar me had geluisterd en toen zag ik wat er gebeurde. Ik had niet het gevoel een verkeerde beslissing te hebben genomen (wat ook niet eens zeker is) maar ik had het idee/overtuiging dat ik niet goed was, ik voelde me afgewezen, inferieur, schuldig, had spijt van mijn beslissing, verdrietig. Op zo’n moment ga ik ook in de verdediging, uit angst voor de veroordeling. De vraag is wie veroordeelt wie?
Deze vorm van zelfvermindering, zelfsabotage en mezelf pesten is iets wat eerder in een kinesiologie sessie (link) naar voren is gekomen en ik ben de laatste tijd mezelf aan het observeren wanneer dit patroon naar boven komt. Nu dit was wel een hele duidelijke en komt vooral naar voren als de ander boos op me is. Ik denk dat ik dit patroon al op jonge leeftijd heb overgenomen zoals ik die zag tussen mijn ouders. De één beschuldigend, de ander verdedigend maar zichzelf ook beschuldigend, zichzelf afwijzend.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik bij het overleg over de waterstroom denk de juiste beslissing te nemen, waarin ik me niet gewaar ben dat het slechts een gok is en dat de consequentie opnieuw een bevriezing kan betekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de veroordeling van X om een onjuiste beslissing te nemen, mede door zijn boosheid mezelf te veroordelen tot minder dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf schuldig te voelen dat de waterleiding opnieuw bevroren is door mijn beslissing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf afgewezen te voelen en hierin mijzelf af te wijzen in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat ik misschien de situatie verkeerd heb ingeschat en dat een bevoren waterleiding niet het einde van de wereld is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verdrietig te zijn omdat ik me afgewezen en inferieur voel om een beslissing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te saboteren door te denken dat ik niet goed (genoeg) ben omdat X boos is naar mij te hebben geluisterd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in de verdediging te gaan omdat ik de indruk wil wekken dat ik goed genoeg ben en bang ben door de ander veroordeeld te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in zelfmedelijden te participeren omdat X boos is om de bevoren waterleiding in plaats van op te staan en mezelf richting te geven en te zien/begrijpen/realiseren dat dit een moment is om één en gelijk te staan met de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te pesten en te beschuldigen voor het uitvoeren van een verkeerde handeling in plaats van te zien wat het is, een verkeerde handeling en te leren hiervan.

Als en wanneer X of een ander boos is op mij omdat ik volgens hun een verkeerd advies heb gegeven of in hun ogen een fout heb gemaakt dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik degene ben die mezelf veroordeel, beschuldig en saboteer door in plaats van te zien dat er een handeling misschien anders uitgevoerd had kunnen worden te denken dat ik niet goed (genoeg) ben.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan dit patroon van sabotage en pesterij naar mezelf verder te ontrafelen en te bloggen over iedere gebeurtenis waarbij ik dit herken.

In een volgend blog zal ik verder mijn jeugdherinneren onder de loep nemen om hierop zelfvergeving te schrijven.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 335 Een dag (of meer) zonder water

kraanVanochtend toen we wakker werden bleek de waterleiding te zijn bevroren. Het afgelopen weekend hadden we een voor mijn gevoel Siberische temperatuur met een windkracht van + 10. Alhoewel de wind was gaan liggen is het waarschijnlijk vannacht meer gaan vriezen en dit was het resultaat. We hebben het beiden niet aan zien komen en van alles geprobeerd, de kranen/leidingen in de tuin met warm water en met een föhn geprobeerd te ontdooien maar niets mocht baten. Waarschijnlijk zit het euvel al bij de hoofdkraan, die 30 m van ons huis verwijderd is of bij de waterleiding die door de tuin loopt.
Ik zag op het nieuws dat duizenden mensen in de omgeving zonder water zitten en sommigen ook zonder elektriciteit, in de gebieden waar veel sneeuw is gevallen.
De feiten zijn dat er geen rekening is gehouden met strenge vorst bij het plaatsen van de watermeter en dat het nu afwachten is tot de temperatuur daalt. We behelpen ons met emmertjes water van de buren, die nog wel water hebben. Er was van mijn kant een berusting en begrip voor de situatie.

Nu deed het feit zich voor dat mijn dochter na een afwezigheid van een paar dagen thuis kwam en ook geen water had. Voor haar met twee kinderen was het probleem duidelijk veel groter en toen rees er boosheid in mij. Ineens gaf ik het systeem, de regering, het waterleidingbedrijf de schuld. Toen ik later nog eens terugkeek naar de situatie omdat ik me afvroeg waarom ik nu wel kwaad werd zag ik dat ik niet de behulpzame, goede moederrol kon spelen omdat ik zelf ook immers zonder water zat. Ik heb me voorgenomen  naar dit patroon te kijken, dat ik de goede mens wil zijn en mezelf veroordeel en kwaad ben op mezelf als ik dat niet ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boos en gefrustreerd te worden als ik hoor dat mijn dochter met twee kinderen ook geen water heeft en ik geen hulp kan bieden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn boosheid en frustratie te projecteren op het systeem, de regering, het waterleidingbedrijf  in plaats van te zien/begrijpen en te realiseren dat ik boos en gefrustreerd ben omdat ik niet de goede moeder kan zijn die behulpzaam is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan angst te voelen om niet te kunnen helpen, mijn woonruimte aan te bieden aan mijn dochter en kleindochters omdat ik denk dat het plicht is als moeder om altijd te helpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik de ander moedwillig laat vallen omdat ik niet de hulp kan bieden die nodig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een patroon te stappen van zelfsabotage dat ik heb gekopieerd van mijn moeder en grootmoeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan en een patroon van zelf-slachtofferschap te stappen om hiermee medelijden van anderen op te wekken door de hele situatie op te blazen en er van alles bij te halen om hierin maar niet naar mezelf te hoeven kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren waarbij ik de goede moeder wil zijn en wanneer dit me niet lukt ik mezelf afwijs, kwaad ben op mezelf en mezelf een slecht mens vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het als een vanzelfsprekendheid te ervaren dat ik stromend water heb, een wasmachine, een vaatwasser, een warme douche in plaats van dagelijks dankbaar te zijn dat ik tot de welgestelden behoor die hierover mag beschikken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zelfmedelijden te hebben over een bevroren waterleiding terwijl er miljoenen mensen geen stromend water water hebben, kou en honger lijden maar alleen maar denk aan mijn eigen comfort en dat van mijn naasten.

Als en wanneer is zie dat ik de goede mens, goede moeder wil zijn dan stop ik en adem. ik realiseer me dat ik in een polariteit stap van wanneer ik niet de goede moeder kan zijn, ik boos word op mijzelf omdat ik mezelf dan een slechte moeder vind. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan deze programmering verder te ontrafelen, zelfvergeving toe te passen en het woord consciëntieus te leven.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 334 Bezetenheid om gelijk te krijgen

possessedGisteren deed zich het volgende voor: we hadden wat gasten die bleven eten en ik vertelde over eiets wat ik had geobserveerd. Wat ik had gezien is dat veel kelners zonder plezier werken en ik dacht dat dit kwam omdat ze niet gewaardeerd worden, zichzelf niet waarderen, niet door de klanten die bediend worden maar ook niet door de werkgever wat zich vaak uit in ongepast/onvriendelijk gedrag. Iemand aan tafel voelde zich door dit verhaal persoonlijk aangevallen en wilde mij laten weten dat het niet klopte wat ik had gezien en haalde allerlei argumenten naar voren om dit te bewijzen. Ik wilde mijn verhaal toelichten maar de ander luisterde niet en bleef doorpraten. Ik begon steeds harder te praten waarop ik op een moment zei, stop hier eens mee, je luistert helemaal niet, je begrijpt me niet. Ik werd ontzettend boos en begon bijna te schreeuwen, uiteindelijk zag ik de blik van een ander aan tafel en besefte ik waar ik mee bezig was, ik liep weg van tafel om iets te gaan doen in de keuken, ademde en kalmeerde.
Ik zag later dat mijn startpunt niet klopte, het verhaal had iets van een verwijt naar de situatie die ik had beschreven. Hierin wil ik zelfverantwoording nemen voor mijn emotionele uitbarsting.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een startpunt te hebben wat niet gebaseerd is op eenheid en gelijkheid maar dat ik een startpunt had waarin een vergelijking werd gemaakt waarin het één goed was en het ander slecht, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de ander als eigenwijs en dwars te zien terwijl ik degene ben die eigenwijs, koppig en dwars blijft volhouden om mijn gelijk te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geïrriteerd te zijn als iemand mij antwoord in hele lange en uitgebreide zinnen waarin ik mijn geduld verlies omdat ik zelf aan het woord wil zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn gelijk te willen halen als een egotrip in plaats van hier te zijn als eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan de ander te zien/begrijpen/realiseren dat ik zelf niet luister, constant aan het woord wil blijven, mijn gelijk wil halen, de meerdere te willen zijn zo de ander aan mijn kant te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken als de ander toestemt in mijn opinie ik een goed mens ben en als de ander mijn verhaal weerlegt te denken dat ik een slecht mens ben.

Enlightenment is a Room in the Mind where the Fearful Hide from the Reality of Life on Earth Created by Thought as Self-Interest. Bernard Poolman

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf superieur te vinden aan X, omdat ik denk meer te weten, te begrijpen, meer ervaring te hebben, hetgeen ik op geen enkele manier leef in het moment van de discussie en slechts mijn gedachten en emoties volg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan pas nadat iemand buiten de discussie mij verwijtend aan kijkt in te zien waar ik mee bezig ben, dan op te staan naar de keuken te lopen, te ademen en te beseffen dat ik in een bezetenheid ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen en spijt te hebben me zo te laten gaan om mijn gelijk te willen halen.

Als en wanneer ik een ervaring wil delen met iemand dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik eerst kan kijken of mijn startpunt in eenheid en gelijkheid is voordat ik begin te praten. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan eerst te kijken wat mijn startpunt is voordat ik een ervaring deel met anderen.

Als en wanneer ik zie dat de ander het niet met mijn zienswijze eens is, dan stop ik en dame. Ik realiseer me dat ik door te luisteren kan zien waar het onbegrip is en waar ik mezelf kan corrigeren. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de ander uit te laten spreken, hoe lang het ook duurt alvorens te antwoorden en zelfverantwoording te nemen voor mijn emoties.

Als en wanneer ik zie dat ik de gedachte heb de ander eigenwijs en dwars te vinden, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik aan het projecteren ben en pas zelfvergeving toe. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan voor mijn projecties zelfverantwoording te nemen door zelfvergeving toe te passen.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 333 Ruzie om een parkeerplaats

parkeerLaatst reed ik met een vriend mee die iets moest afgeven bij zijn zuster. De zuster woont op de begane grond van een gebouw met ongeveer 8 appartementen. Hij parkeerde de auto voor de deur van het familielid en bracht het voorwerp naar binnen en praatte wat met de aanwezigen. Ik begroette de mensen aldaar. De deur naar de tuin stond open en ik keek wat rond buiten toen ik plots iemand hoorde schreeuwen naar één van de familieleden. Ik begreep dat de dame die schreeuwde de buurvrouw was en boos was dat de auto op haar (lege) parkeerplaats stond. De vader van het famileilid  legde uit dat het maar om 5-10 minuten ging en dat de chauffeur zo weg zou gaan. De dame werd nog bozer en riep dat zij eigenaresse was van het appartement boven en dat ze het recht had op die parkeerplaats. Ik riep ook nog dat het maar om een korte periode ging en dat we zo zouden weggaan.
Ik voelde boosheid opkomen en vond het belachelijk dat ze zich zo druk maakte om een kort gebruik van een parkeerplaats die ze op dat moment niet nodig bleek te hebben maar zich alleen maar ergerde omdat het ‘haar’ plaatsje was. Ze riep nog dit is niet de eerste keer dat hij daar parkeert en ik kon niet de verleiding weerstaan door te zeggen ‘het zal ook niet de laatste keer zijn’, daarbij begon ik te lachen als blijk van minachting maar ook omdat ik me niet goed in de taal kon uitdrukken, dus meer als lafheid en angst om een gesprek aan te gaan. De vader van de vriend probeerde de boel nog te sussen maar de dame was onvermurwbaar en boven ons begon nog een buurvrouw er zich mee te bemoeien die de dame gelijk gaf, waarop ik nog zei dat je dat zogenaamde bezit alleen maar leent hier op aarde. Op het laatst waren er meer mensen naar elkaar aan het roepen en kort daarop zijn we weggegaan en lieten de bewoners achter.

Later bekeek ik nog eens het hele incident en zag tot mijn verbijstering dat ik ook reageer als iemand zijn auto in onze tuin zet, al is het maar voor even, weliswaar niet met zoveel verbale boosheid, maar toch.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geïrriteerd en boos te reageren op de buurvrouw die haar parkeerplaats niet wil laten gebruiken door anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de woorden van de buurvrouw persoonlijk te nemen omdat ik deel uit maak van de familie die zij toespreekt in plaats van de situatie te begrijpen en te doorgronden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de buurvrouw nog kwader te maken door te zeggen dat ook niet de laatste keer zal zijn waarin ik olie op het vuur gooi en niet kijk welke consequenties dat heeft voor de anderen die hier in betrokken zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan er behagen in te scheppen om de ander nog bozer te maken door een opmerking te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit van superioriteit/inferioriteit te participeren waarin ik mezelf beter vind dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn eigen boosheid en irritaties uit te spreken naar de buurvrouw in plaats van hier aanwezig te zijn als de adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me niet in de schoenen van de buurvrouw te verplaatsen en te zien/begrijpen/realiseren dat zij slechts haar programmering volgt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn programmering te volgen door direct te reageren in boosheid en dit ook uit te spreken waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf verwijten te maken dat ik dit uitspreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik een goed mens ben door me voor te doen aan anderen dat ik tolerant ben en wel mijn parkeerplaatsje kan delen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te lachen als de buurvrouw iets zegt waarin ik mijn minachting laat blijken waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te minachten dat ik niet in staat ben mijzelf uit te drukken en te laf ben en bang om dit te laten zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn om fouten te maken in het Kroatisch en niet voor vol aangezien te worden en in plaats daarvan te gaan lachen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf niet voor vol aan te zien omdat ik een taal niet vloeiend genoeg spreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zelf een reactie te hebben als iemand zijn auto in onze tuin zet en me afvraag, waarom moet die auto hier staan? in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat het me niet hoeft te hinderen en te weten dat het slechts voor korte duur is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bij dit incident te denken dat dit typisch iets Krtoatisch is om te schreeuwen dat het ‘mijn grond’ is waarin ik mijn polariteit participatie voed van positief/negatief in plaats van te zien dat het allemaal in mijn eigen geest plaatsvindt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de wijsneus te willen zijn door te roepen dat we alles lenen van de aarde waarin ik de ander de les wil lezen in plaats van een woord te leven zoals ‘ondersteuning’ en ‘begrip’.

Als en wanneer ik in een situatie kom waar anderen in een conflict zijn, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat als ik kalm en stabiel ben misschien een bijdrage kan leveren om iets op te lossen in plaats van de woorden persoonlijk te nemen en mee te reageren.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan bij dergelijke voorvallen mezelf eerst te kalmeren, te kijken of ik een bijdrage kan leveren of niet.

Als en wanneer ik bang ben of te laf om me uit te spreken in het Kroatisch omdat ik geen fouten wil maken, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ieder gesprek een oefening is en dat ik de enige ben die zichzelf verwijten maakt.
Ik ga met mezelf de verbintenis aan mezelf uit te spreken in het Kroatisch en me niet af te vragen of het goed gezegd wordt en dit te zien als een oefening.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 332 Wat betekent thuis voor mij?

thuis

Ik was kortgeleden in mijn thuisland Nederland en voordat ik weer vertrok naar Kroatië wenste iemand mij een veilige vlucht naar huis en hierop kreeg ik een reactie van verdriet. Ik dacht hoezo huis? Ik ga niet naar huis, mijn huis is hier. Het leek me een goed idee om het woord (t)huis te definiëren.

Huis:  je eigen woning
je ergens thuis voelen: (je ergens op je gemak voelen)
doen alsof je thuis bent: (het jezelf gemakkelijk maken)

Thuis betekent voor mij ook me op me gemak voelen, daar waar het bekend is, daar waar de gewoonten dezelfde zijn als de gewoonten die ik me aangeleerd heb, die ik in mezelf heb geprogrammeerd. Wat mis ik in Kroatië? Ik heb mijn eigen huis, ik heb familie daar die ik niet graag zou willen missen.
Ik mis de verscheidenheid aan mensen zoals dat me bekend is in Nederland, bijvoorbeeld alle verschillende culturen en in Kroatië lijkt iedereen hetzelfde, zelfde ras, zelfde religie, zelfde gewoonten. De vriendelijkheid die uitgaat en de openheid van mensen in Nederland. De bereidwilligheid die getoond wordt als je om informatie vraagt. Hier ondervind ik vaak geslotenheid en norsheid. Waarom loop ik hier tegenaan? Omdat als ik in zelfeerlijkheid kijk naar mezelf dit allemaal in mij bestaat. Ook denk ik dat de moeilijke economische situatie in Kroatië de mensen veranderd heeft en die onvergelijkbaar is met die van Nederland, ondanks dat het in Nederland slechter gaat is het nog steeds meer of beter leefbaar dan in Kroatië waar mensen maar net genoeg geld hebben om te leven. Ik zie mijzelf dat ik nog steeds aan het afstrepen ben, het klimaat is beter, het leven is eenvoudiger en ga zo maar door, maar zo leef ik nog steeds in polariteiten, dit is beter hier en dat is beter daar. Maar wie ben ik hierin? Is thuis zijn niet gewoon hier zijn, als de adem, als leven zonder polariteiten, ideeën, geloofsovertuigingen, meningen en programmeringen? De enige manier om zo te kunnen leven is zelfverantwoording te nemen voor al mijn gedachten, emoties en gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan thuis te zien als Nederland en niet Kroatië omdat ik voorgeprogrammeerd ben als Nederlandse en houd van alle Nederlandse gewoonten, verschillende culturen en gemakken die ik ervaar als Nederlandse.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan thuis te zien als Nederland in plaats van te zien/realiseren/begrijpen dat thuis hier is, als de adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in polariteiten te participeren van goed/slecht en een lijstje voor mezelf in de geest te hanteren en op die manier de geest steeds te voeden met begrippen zoals goed/slecht/beter/best.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als ik in Nederland ben alleen de positieve kant te willen zien en de negatieve kant van Kroatië.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan voor mezelf positieve gedachten te creëeren over Kroatië, zoals het mooie weer, de schone lucht, het samenzijn met mijn familie om de situatie acceptabel te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te blijven denken dat Nederland thuis is en stiekum in mijn geest te fantaseren hoe fijn het zou zijn weer in Nederland te wonen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een idee vastgezet te hebben in mijn geest dat ik hier maar tijdelijk ben terwijl ik geen idee heb wat de toekomst zal brengen en waar ik zal zijn over een jaar of over meer jaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat het leven in Nederland gemakkelijk is, waarin ik niet zie of wil zien dat er in Nederland ook allerlei problemen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat het naast elkaar leven van allerlei culturen en religies iets moois is en hiervan een positief plaatje te maken waarin ik niet wil zien/beseffen hoeveel frictie dit kan geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn eigen geslotenheid en norsheid te projecteren op de Kroaten terwijl het in mij bestaat, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zelf niet open te staan en mijn expressie te tonen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat het leven in een tweede wereldland minder is dan het leven in een eerste wereldland waarin ik niet realiseer hoeveel armoede er bestaat in een eerste wereldland en alleen maar kijk naar de hoeveelheid luxe artikelen die voor een groot deel van de bevolking onbereikbaar is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/realiseren/begrijpen dat het er niet om gaat waar ik ben maar wat ik ben.

Als en wanneer is een verdrietige reactie krijg bij het woord (t)huis dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat (t)huis betekent hier te zijn, ik kan mijn gedachten, emoties, gevoelens stoppen, ik stop met het vergelijken. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan het woord (t)huis te leven als hier en nu, als de adem zoals hij in en uit gaat.

Earth is a Prison of those that Abused Life in the Universe.

(Bernard Poolman)

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | 3 reacties

dag 331 Bij de kapper

badhairIk ben vandaag naar de kapper geweest, de kapper die ik de laatste paar jaar heb bezocht tot mijn grote tevredenheid.

De vorige keer ben ik mijn kapper niet trouw geweest, ik had gehoord van een andere, meer in de buurt en dat die erg goed was en veel goedkoper dan mijn eigen kapper.

Er werd daar echter niet naar mijn verzoek geluisterd en geknipt op plaatsen waar ik mijn haar wat langer wilde laten groeien en hoewel ik een poging deed tijdens het knippen de kapster een halt toe te roepen ging ze gewoon door en zei dat er maar een klein stukje af ging. Toen ik later buiten kwam vroeg ik me af waarom ik haar haar gang had laten gaan en waarom ik niet had gezorgd dat ze me het model gaf wat ik wilde, maar in plaats daarvan deed ik de gehele gebeurtenis af met, ach het groeit wel weer aan.

Vandaag dus naar mijn ‘oude’ kapper die al wat verbaasd naar mijn haar keek en vroeg maar u draagt u haar toch nooit zo? Ik vertelde dat ik inderdaad een andere kapper had bezocht en daar niet tevreden over was en ik verzocht haar alleen wat aan de onderkant te knippen zodat de bovenkant weer wat kon groeien, hetgeen ze uitvoer zoals afgesproken. Onderhand merkte ze op dat mijn haar ongelijk en scheef was, hetgeen me nu ook opviel.

Later toen ik buiten kwam merkte ik pas hoe ik dat hele incident van het vorige kapperbezoek had weggestopt en onderdrukt in plaats van daar zelfverantwoording voor te nemen. Ik had de autoriteit weggegeven uit angst en nu veroordeelde ik mezelf hiervoor. Vandaar dat ik er nu zelfvergevingen over schrijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet genoeg gedaan te hebben de kapster een halt toe te roepen toen ze de bovenkant van mijn haar steeds korter knipte ondanks dat ik haar dat had gevraagd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de kapster meer autoriteit te geven dan mijzelf uit angst dat zij het beter zal weten dan ik.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat de kapper beter weet hoe ik mijn haar zal dragen dan ikzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn tegen de wens van de kapster in te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn boosheid en irritatie te onderdrukken en genoegen te nemen met het idee dat mijn haar wel weer aangroeit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet direct zelfvergeving toe te passen op mijn angst, boosheid en irritatie en het feit dat ik me ondergeschikt heb gemaakt aan de kapster maar in plaats hiervan mijn emoties te onderdukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat ik mijzelf beoordeel en veroordeel dat ik niet voor mezelf ben opgekomen bij het kapperbezoek maar pas tot de ontdekking kwam dat ik dit deed toen mijn huidige kapster mij wees op happen uit mijn haar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen voor mijn laffe gedrag voor mijn huidige kapster, waarin ik mijzelf vergeef dt ik heb geaccepteerd en toegestaan het te doen lijken alsof het de schuld van de vorige kapster was dat mijn haar slecht geknipt was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te veroordelen voor iedere keer dat ik in een emotie ga of iets anders had gewild in plaats van zelfvergeving toe te passen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te pijnigen en te saboteren omdat ik mezelf beoordeel over dit geval in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat dit een leerproces is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in zelfslachtofferschap te verkeren in plaats van mijzelf aan te sturen en de kapster mijn wensen nogmaals kenbaar te maken.

Als en wanneer ik het niet eens ben met de behandeling van een ander, dan stop ik en adem, ik laat mijn stem horen tot ik gehoord word of ik sta op en laat de behandeling stoppen. Ik reaiseer me dat ik vaak over me heen heb laten lopen door angst voor de autoriteit van de ander en zo in inferioriteit te participeren.
Ik ga met mijzelf de verbintenis mezelf de autoriteit terug te geven zonder in superioriteit te gaan.

Als en wanneer ik mezelf beoordeel, veroordeel omdat ik iets heb laten liggen of omdat ik het anders had gewild, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik nu meer ga zien van patroon van beoordelen en ik ga met mijzelf de verbintenis aan steeds zelfvergeving toe te passen als ik zie dat ik mezelf beoordeel.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 330 Oorsuizen

binary-1327501_640Tijdens de test die ik in mijn vorige blog beschreef vroeg ik wat de reden was van mijn oorsuizen. Ik had hier al eerder naar gevraagd en het bleek toen dat ik aan het projecteren was. Nu gingen we een stapje verder en kwam naar voren dat er een patroon van zelf-sabotage te zien was, wat ik gekopieerd zou hebben van mijn moeder, waarin ik in reacties van conflict/kwaadheid/emoties ga en dan mijzelf victimiseer in de situatie en in zekere zin ook aan zelf-pijniging doet, emotionele en mentale zelf-pijniging in de vorm van zelf-beoordeling en aan de basis van dit patroon liggen allerlei angsten. Een patroon dat je gekopieerd hebt van je moeder en grootmoeder en tegelijkertijd ook ontwikkeld hebt in relatie tot je moeder, dus als reactie op je moeder.

“Het is de angst van wat er zou gebeuren als je zou afgewezen of beoordeeld worden, een component die hier ook mee te maken heeft is verbeelding ivm jezelf – dat je jezelf inbeeldt dat je een goed persoon bent of dat je erkenning krijgt voor wat je doet.”
Dus eigenlijk het beeld laten vallen van …ik ben een goed persoon want dat houd ik nu in stand, ik ben een goed persoon’ en erkenning willen krijgen, bijvoorbeeld omdat je vond dat je moeder streng/beoordelend was tegenover je en dus ging jij streng/beoordelend zijn tegenover jezelf zodat zij zich slecht/schuldig zou voelen over hoe ze je behandelde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn beoordeeld te worden door ander, waarin ik mijzelf vantevoren al beoordeel zodat ik kan voorkomen een oordeel van anderen aan te horen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te saboteren door mijzelf te beoordelen en te veroordelen omdat ik bang ben dat de ander mij beoordeelt of veroordeelt waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf in te beelden een goed persoon te zijn of dat ik erkenning wil hebben voor wat ik doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn beoordeeld te worden door anderen, terwijl de ander mij naar alle waarschijnlijkheid niet zal beoordelen / veroordelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een goed persoon te willen, zoals ik dat gekopieerd heb van moeder, die door anderen altijd bestempeld werd als een goed persoon.

Ik vergeef mijzelf dat ik geaccepteerd en toegestaan te denken dat het postief is om een goed persoon te willen zijn in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat goed één kant van de polariteit goed/slecht is.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat ik in plaats van een goed persoon te willen zijn, ik me had kunnen richten een stabiel, kalm persoon te zijn, die zichzelf richting geeft, en die doet wat het beste is voor alle schepselen en leeft in gelijkheid en eenheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik erkenning wil krijgen voor wat ik voor anderen doe in plaats van mijzelf de erkenning te geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn afgewezen te worden waarin ik iedere keer dat iemand mij een andere manier aanreikt ik in een emotie van afwijzing kom in plaats van in dankbaarheid te zijn voor de aanvulling die de ander mij geeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan streng/beoordelend te zijn naar mezelf omdat ik ervaarde dat mijn moeder streng/beoordelend was naar mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik geaccepteerd en toegestaan het patroon van zelfsabotage, zelfpijniging en zelf-slachtofferschap gekopieerd te hebben van mijn moeder, grootmoeder, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn dit patroon te hebben doorgegeven aan mijn dochter/kleindochters.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaqccepteerd en toegestaan in een slachtofferrol te gaan nadat ik mezelf heb beoordeeld om zo aandacht en medelijden te krijgen van anderen.

Ik heb deze week naar dit patroon gekeken en zag bijvoorbeeld te volgende angsten:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan angst te voelen beoordeeld te worden als ik mijn huiswerk inlever omdat ik bang ben dat mijn huiswerk niet goed genoeg is waarin ik mij identificeer met mijn huiswerk en dit persoonlijk neem en iedere verbetering zie als dat ik niet goed ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan angst te voelen als ik mijn huiswerk inlever omdat ik dan mijzelf vantevoren al beoordeel in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat de ander mij slechts support en steun geeft om te groeien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan en in zelf-victimisatie, conflict en zelf-pijniging te gaan als ik mijn huiswerk maak, of nog moet maken, of ga inleveren omdat ik bank ben om een slechte beoordeling te kijken zoals ik die vroeger in mijn jeugd kreeg als ik iets niet als voldoende had gedaan of gemaakt en me schuldig voelde omdat ik dacht dat ik niet goed genoeg was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken en te geloven dat alle keren dat ik een slechte beoordeling heb gekregen dat dit mijn fout was, dat ik niet goed genoeg was, in plaats van in zelf-eerlijkheid te kijken naar de omstandigheden waarin ik verkeerde en deemoedig te zijn naar mezelf omdat ik naar alle waarschijnlijk niet meer kon dan dat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf een slachtoffer te maken van de keren dat ik een negatieve beoordeling heb gekregen in plaats van mijzelf op te pakken, richting te geven en een nieuwe poging te doen.

 

Als en wanneer ik zie dat er angst is om beoordeeld te worden, dan stop ik en adem. Ik realiseer dat ik degene ben die mezelf beoordeelt en veroordeelt en dat ik mijzelf hiermee pest zoals beschreven was als mijn archetype.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf te observeren wanneer ik weer in de beoordeling ga, waarbij ik zelfvergeving zal toepassen totdat dit patroon doorleefd is.

Als en wanneer ik in angst ben beoordeeld te worden dan spreek ik de woorden acceptatie en eerlijkheid uit. Eerlijkheid in de zin van eerlijk zijn met mezelf over het feit dat de beoordelingen afkomstig zijn uit angst en dus niet van andere mensen komen.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

dag 329 Consciëntieus

conscienEen woord dat werd uitgetest in een Kinesiologie chat was consciëntieus. Ik had de vraag gesteld of er een reden gevonden kon worden voor mijn misselijkheid.
Er kwam een voorbeeld naar voren waarin mij was gevraagd op te passen en ik boos was geworden op iemand omdat ik het idee had dat diegene het werk wat gedaan moest worden in huis niet had gedaan, waarbij uiteindelijk ik het werk op me had genomen. Het oppassen bleek uiteindelijk niet nodig te zijn. Ik had zelfvergeving toegepast op de verwijten die ik had, de boosheid naar de ander, maar niet op de boosheid naar mezelf.

Het antwoord dat ik kreeg was dat ik niet voor mezelf opkom in de zin dat ik de boosheid in mijzelf niet zie, naar mezelf toe en pas wanneer ik in mezelf kwaad begin te worden, dat ik ook angst krijg om mezelf uit te drukken als angst dat de ander mijn beoordelingen en kwaadheid zal zien. Het gaat er dus om in de situatie zelf te gaan zien hoe de kwaadheid eigenlijk niets te maken heeft met de situatie zelf of de mensen erin maar eerder een product is van hoe ik mezelf in je eigen geest limiteer en beperk in mijn expressie.

Zelfvergeving:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd in situaties waarin ik kwaad ben niet te zien/begrijpen/realiseren dat mijn kwaadheid niets te maken heeft met de situatie of de mensen die hierin participeren maar dat die kwaadheid of andere emotie alleen met mijzelf te maken heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd mijn eigen boosheid niet aan te pakken in de zin van zelfvergeving en zelfcorrectie maar naar de ander te wijzen en die schuldig te bevinden van mijn eigen boosheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd zo geobsedeerd te zijn door de fouten van een ander dat ik mijn eigen boosheid over het hoofd zie, zoals ik de splinter in een andermans oog zie maar niet de balk in mijn eigen oog.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd kritisch naar andere mensen te kijken in plaats van kritisch te zijn naar mijzelf en mijn eigen emoties te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd bang te worden van mezelf omdat ik mijn eigen kwaadheid niet wil laten zien aan de ander omdat ik me hiervoor schaam en bij de ander een goede indruk wil achterlaten waarin ik mij beperk in mijn expressie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd me in mijn boosheid in mijzelf te keren en te onderdrukken in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat de boosheid zo in mijzelf blijft voortbestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd de neiging te hebben om ‘juist’ en ‘goed’ te willen zijn en lijken waarin ik een bepaald beeld nastreef en mijn acties en expressie in feite te limiteren aan de hand van hoe ik zou moeten handelen om een goed persoon te zijn of zo gezien te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd te denken als ik voor mij zelf moet opkomen dat dit betekent dat ik mijn mind moet volgen in plaats van mijn ware aard te volgen en de expressie te leven.

De betekenis die ik heb gevonden is: gewetensvol, nauwgezet, zorgvuldig, secuur, precies, nauwlettend, nauwgezet, nauwkeurig,  scrupuleus, zorgvuldig.

Consciëntieus betekent hier voor mij niet stoppen en oordelen over de ander maar in mijzelf te kijken dus zorgvuldig en nauwgezet te kijken welke emotie er zit en die te vergeven/corrigeren. Wat ik vaak doe is in mijzelf keren, in plaats van kijken.

Hoe wil ik dit gaan leven in de toekomst?

Als ik zie dat ik kwaad begin te worden om wat andere mensen doen en er komen ideeën, gedachten, emoties op, dan stop ik en adem. Ik pas zelfvergeving toe op al mijn gedachten en emoties die betrekking hebben op de kwaadheid, zodat ik de kwaadheid terug breng naar mijzelf.

In het voorbeeld dat ik heb gegegeven van een bepaalde situatie: als ik zie dat ik kwaad, geirrtiteerd ben omdat X niet heeft gedaan wat ik zou hebben gedaan in die situatie of omdat ik vind dat X misbruik maakt van de situatie dat ik ben gekomen en dus misbruik maakt van mijn goede aard, dan stop ik en adem. Ik vergeef mijn emoties, mijn kwaadheid, irritatie, beschuldigingen, dus mijn backchat die oprijst totdat ik helemaal kalm en stabiel ben. Ik neem zelfverantwoording en leef de woorden, consciëntieus, kalm en begripvol en kan mijzelf uiten als expressie van mijzelf.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 328 Life Review: spiegels van mijn eigen gemeenheid/achterbaksheid

full_mirrors-of-my-own-nastiness-life-reviewIk luisterde naar dit geweldige interview op Eqafe https://eqafe.com/p/mirrors-of-my-own-nastiness-life-review en herkende vele aspecten in mijzelf. In dit interview vertelt een persoon over zijn irritaties naar anderen die voortkomen uit zijn eigen onzekerheid en inferioriteit en hoe hij dit in zijn life review ontdekte en corrigeerde. Ik herken vooral de backchat (gedachten) die ik er op na houd naar een bepaald persoon, die ik heb geaccepteerd en toegestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de spiegels van mijn eigen gemeenheid/vuilheid niet te herkennen totdat ik dit interview hoorde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bij X te denken dat hij zich uitslooft in het doen van karweitjes omdat hij dit aan mij wil tonen en zich op die manier beter wil voordoen dan hij is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf beter te willen voordoen bij anderen zodat ik hierin respect en aanzien verwerf waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dit niet aan mijzelf te geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan X eigenwijs te vinden omdat als ik tips geef hij direct in de verdediging gaat om zijn daden te vergoeilijken zonder te kunnen luisteren naar de tips die gegeven worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan X kwalijk te nemen niet te willen luisteren naar mijn tips of andere zienswijze die naar mijn mening beter is dan de manier is die hij volgt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het moeilijk te vinden gecorrigeerd te worden of een betere manier aan te nemen die mij wordt aangereikt omdat ik me vast wil houden aan mijn eigen manier/denkwijze om zo een gevoel van superioriteit te verkrijgen waarin ik bang ben dat de ander het beter weet dan ik en ik hierin een gevoel van inferioriteit ontleen, waarbij ik participeer in de polariteit van inferieur/superieur.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn dat iemand anders iets beter weet dan ik omdat ik me dan minder voel dan de ander in plaats van te zien, realiseren en te begrijpen dat ik iets kan leren van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een ander belerend toe te spreken in plaats van nederig te helpen een betere oplossing te bedenken of een aanwijzing te geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan X te beschuldigen van inefficiënt en ineffectief zijn in zijn werkwijze waarbij ik vind dat X teveel praat en te weinig doet, waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf kwalijk te nemen mijn tijd niet efficiënt en effectief te gebruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan alleen tevreden te zijn met mijzelf als ik volgens mijn maatstaven efficiënt en effectief heb gewerkt, wat voor mij betekent dat ik zoveel mogelijk werk heb verricht in plaats van te genieten van het werk waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan alleen te kijken naar het resultaat in plaats van hier te zijn als de adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan X te beschuldigen van kletspraat naar anderen in plaats van tot de kern te komen, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zelf vaak onnozele praatjes te hebben om op die manier aandacht te krijgen van anderen en om aardig gevonden te willen worden door anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan aardig gevonden te wilen worden in plaats van de aandacht aan mezelf te geven en mezelf te waarderen en lief te hebben.

Als en wanneer ik zie dat ik backchat heb in de vorm van gemene, achterbakse gedachten dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat die gedachten betrekking hebben op punten in mijzelf die ik nog niet gelopen heb en dat dit spiegels zijn die ik in mezelf kan herkennen. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan wanneer de backchat opkomt deze punten in mijzelf te vergeven en te corrigeren.

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen