Dag 384 Zelf-rechtvaardiging om verdrietig zijn

Tijdens het nalezen van mijn laatste DIP opdracht viel het me op dat ik een soort acceptatie maar ook een zelf rechtvaardiging voel bij het woord verdriet. Alsof ik mezelf toesta om continu verdrietig te zijn en dat ik alle redenen heb om verdrietig te zijn.

De betekenis van het woord verdriet: verdriet of droefenis is een emotie waardoor mensen en dieren kunnen uitdrukken dat ze niet positief ingesteld zijn, ze voelen zich dan vaak ongelukkig.
Andere definities: Bedroefdheid, Treurnis, Kommer, Kwel, Leed, Mismoedigheid, Chagrijn, Hartzeer, Jammer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan nooit echt naar het woord verdriet te hebben gekeken en naar de ware betekenis ervan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bij het nalezen van mijn DIP-opdracht een zelf-rechtvaardiging  te bemerken bij het woord verdriet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geen verantwoording te nemen voor het verdrietig/treurig zijn maar te denken dat ik hier niets aan kan doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te weten dat ik iets met mijn verdrietig zijn/treurnis moet doen maar niet te weten waar ik moet beginnen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bij het kijken naar mezelf in de spiegel een verdriet te zien in mijn ogen/gelaat waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dit beeld te veroordelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren waarin ik aan kant verdriet toesta/accepteer en aan de andere kant mijzelf veroordeel voor mijn verdriet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik mijn moeder heb gekopieerd als mij verteld wordt dat ik met een boos gezocht rondloop en hierin te denken dat het slechts een gelaatstrek is, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dit verder niet te onderzoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat ik met anderen een energetische relatie aanga van positiviteit waarin er al direct een ervaring van verlies wordt gecreëerd in de geest, zodat als er iemand verdwijnt uit mijn leven door dood of iets anders ik in een groot verdriet belandt oftewel een mentale instorting.

Mijn moeder is al ruim 30 jaar geleden overleden, maar iedere keer als ik de muziek en de woorden hoor van Stevie Wonder – I just call to say I love you – springen de tranen in mijn ogen en voel ik weer het verdriet van de dag dat ze werd gecremeerd. Dit betekent dat er hier nog een hoop verdriet is achtergebleven. ook vertelt het me dat ik geen echte intimiteit met haar heb opgebouwd maar een relatie van positieve energie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan iedere keer dat er een herinnering van mijn moeder opkomt en speciaal de muziek en tekst van ‘I just call to say I love you’ ik reageer als verdriet.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat ik mezelf verdrietig maak.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan mezelf de vraag te stellen of dit verdriet om het verlies van mijn moeder op enigerlei wijze mij voordeel biedt, omdat het vast en zeker niet in het voordeel is voor mij of mijn moeder en onze relatie om deze emotionele reactie van verdriet te creëren op wat voor manier ook.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om in overweging te nemen dat er meer is in de relatie met mijn moeder tijdens de vele jaren dat we samen zijn geweest dan verdrietig te worden, iedere keer dat ik het liedje hoor of een herinnering aan haar heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de woorden van Stevie Wonder, I just call to say I love you te interpreteren als verdrietig, omdat ik toen dacht dat ik nooit mijn moeder meer kon bellen en dat ik nooit tegen haar heb gezegd dat ik van haar hield, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan nooit tegen mijn moeder te hebben gezegd dat ik van haar hield, dat ik haar eerde en waardeerde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat verdriet alleen werkt in het voordeel van mijn geest.

Morgen ga ik het volgende interview beluisteren en maak ik mijn verbintenissen.

Full sadness seeing the gift atlanteans part 105

https://eqafe.com/p/sadness-understanding-sadness-atlanteans-part-102

https://eqafe.com/p/sadness-when-relationships-end-atlanteans-part-103

https://eqafe.com/p/sadness-sounding-self-forgiveness-atlanteans-104

https://eqafe.com/p/sadness-seeing-the-gift-atlanteans-part-105

 

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s