Dag 380 Het gevoel van afwijzing

Sinds ik in Kroatië woon ben ik mezelf al vaak tegengekomen in het hebben van vooroordelen, vergelijkingen maken, mezelf superieur voelen, mensen labelen en in vele gevallen heb ik mezelf kunnen vergeven en corrigeren. Maar deze week stak er weer een de kop op.
Na een heerlijke wandeling langs de zee met hele aangename wintertemperaturen besloten X en ik een kopje koffie te drinken op een terrasje aan de zee. Daar aangekomen bleken meer mensen dat idee te hebben gehad en wij zochten naar een leeg plaatsje.
Een dame wenkte ons dat we bij haar aan het tafeltje konden aanschuiven en direct wist ik, deze mevrouw is een toerist, zij is geen bewoonster van deze stad. Inderdaad de mevrouw kwam uit Australië en was op vakantie. We waren gelijk in gesprek over allerlei onderwerpen en ik was dankbaar haar te leren kennen en te zien dat er veel onderwerpen met elkaar besproken konden worden.

Later deze week was ik met een ander aan het wandelen en ook nu besloten we een kopje koffie te drinken, het was zondag en een stralende dag en ja de terrasjes waren weer bomvol. Ik zag twee meisjes aan twee aan elkaar geschoven tafels zitten met twee lege stoelen en vroeg of ze het bezwaarlijk zouden vinden als ik daar zou gaan zitten, waarom zij antwoordden dat de stoel bezet was. Ik weet dat het niet de gewoonte is aan te schuiven aan een tafeltjes waarvan meerdere stoelen vrij zijn maar probeerde het toch. De lust was mij ontnomen om nog verder te vragen want ik labelde iedereen als zijnde niet bereid om een tafeltjes te delen met een ander.

Ik realiseer me dat leven in een ander land met zijn cultuur, geschiedenis anders is dan dat ik gewend ben, vooral als het land een communistische achtergrond heeft met de gevolgen van geheime diensten die jou in het verleden in de gaten kunnen houden en dat dit zijn invloed heeft gehad op het leven van kinderen, kleinkinderen. Maar emotioneel heb ik dit nog niet gelopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boos en geïrriteerd te zijn dat anderen niet een tafeltje met me we willen delen en hun privacy vooropstaat in plaats van verdraagzaam te zijn en de ander een plekje te gunnen op een terras.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me afgewezen te voelen als ik niet kan aanschuiven aan een tafel waar lege plaatsen zijn, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dit persoonlijk te nemen in plaats het daar bij die persoon te laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan al met een vooringenomen idee mensen te vragen of ik aan mag schuiven aan een tafel, waarin ik al bedacht heb dat de persoon in kwestie dit zal afwijzen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mensen die niet een tafeltje willen delen op het terras als kleinzielig, bekrompen en onverdraagzaam te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me wel te realiseren dat de achtergrond bij Kroaten anders is die van Nederlanders maar toch  boos en geïrriteerd te zijn als mij wordt verteld dat een plaats bezet is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren door enerzijds mezelf superieur te vinden aan de mensen in Kroatië en anderzijds inferieur als een plaatsje geweigerd wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan iedereen over één kam te scheren als het erop aan komt en ik niet mijn zin krijg en te denken dat niemand bereid is een plaatsje te delen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan op te geven in mezelf om maar één keer te vragen of de plaats vrij is in plaats van verder te vragen of ik er mag zitten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik in het verleden wel mensen heb ontmoet die open en gastvrij waren maar dat ik dit nu in mijn emotionele toestaand totaal vergeet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan onverdraagzaam te zijn naar mensen met een andere achtergrond.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd e. toegestaan achteraf wraakgevoelens te hebben waarin ik me bedenk dat ik volgende keer toch ga zitten en hen vertel op te staan als de persoon in kwestie komt.

Als en wanneer ik een plaatsje zoek dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat er een kans is dat mij niet wordt toegestaan plaats te nemen. Ik realiseer me dat ik me niet afgewezen hoef te voelen maar dat dit de keuze is van de persoon. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan  voortaan met een open mind mensen aan te spreken en mij als één en gelijk aan te sturen.

 

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s