Dag 379 Boosheid om machtsvertoon

Recent is mijn dochter bevallen in het ziekenhuis. De gewoonte is dat men drie dagen blijft alvorens naar huis te gaan. Omdat zij niet aan haar rust toekwam en er geen enkele support was voor haarzelf en de baby, mede dat het haar oudere dochters verboden was haar te bezoeken, besloot ze de volgende dag na de bevalling naar huis te gaan. Dit werd niet in goede aarde ontvangen en de kinderarts probeerde met allerlei leugens haar tegen te houden, zoals het feit dat de baby geel zag, wat niet zichtbaar was, dat ze niet mocht gaan omdat de baby teveel was afgevallen, terwijl zij zelf uit ervaring zag dat de baby goed dronk en er eigenlijk geen vuiltje aan de lucht was. Toen zij me belde en ik dit hoorde werd ik ook heel erg boos, nerveus en angstig over de gebeurtenis, het was een overweldigende reactie van mij. Ik begreep in eerste instantie niet waarom ik zo heftig reageerde, maar realiseerde me later dat deze gebeurtenis op bijna dezelfde manier had plaatsgevonden toen haar oudere zusje 8 jaar geleden in hetzelfde ziekenhuis werd geboren. Omdat er geen andere opties zijn dan hier in de kraamkliniek te bevallen moest er gekozen worden voor deze optie. Ze vroeg me toen de ochtend na de bevalling haar op te halen en hierbij ontstond er een conflict met de verpleging. Ze wilde haar toen ook niet niet laten gaan en er werd veel machtsvertoon gepresenteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een overweldigende reactie van boosheid, verdriet en angst te krijgen als ik hoor dat R niet naar huis mag gaan na de bevalling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn dat ze R niet naar huis laten gaan, waarin de kraamkliniek voor mij lijkt op een gevangenis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een eerdere ervaring met mijn middelste kleindochter waarbij ik ook ruzie kreeg met de verpleging in het ziekenhuis als een herhaling te gebruiken waarbij ik ook in een conflictueuze situatie belandde en met haar in ruzie het ziekenhuis heb verlaten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan iedere keer weer geëmotioneerd te raken als er vanuit macht gehandeld wordt omdat wij (Nederlanders) ons niet gedragen als de meeste mensen hier (die niet beter weten en alle gedrag van superioriteit verdragen) en daarom in een conflictsituatie terecht te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren hoe ik moet omgaan met machtsvertoon/superioriteit en hierin steeds in een conflict te belanden in plaats van kalm te blijven, de redenen op tafel te leggen en mijzelf te supporten met zelfvergeving en mijn adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te begrijpen dat een kinderarts allerlei leugens gebruikt om R in het ziekenhuis te houden zodat alles volgens protocol verloopt, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet in de schoenen te gaan staan van de kinderarts die waarschijnlijk handelt vanuit angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan aan de ene kant trots te zijn dat ik niet alle regels zwijgzaam opvolg omdat ze niet het beste zijn voor alles en iedereen en aan de andere kant in een polariteit participeer door me bang en nerveus op te stellen als ik tegen de regels in ga.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zoveel misstanden te zien als het gaat om medezeggenschap en inspraak en hierin steeds in een reactie te komen omdat hier in Kroatië men niet gewend is mee te denken en te participeren.

Als en wanneer ik terechtkom in een situatie waarin machtsvertoon wordt gebruikt om een punt te bereiken dan stop ik en adem.
Ik realiseer me dat het enige wat mij support is om kalm en hier aanwezig te zijn in dergelijke situatie en mijn argumenten te bespreken zodat er geen machtsspelletjes hoeven worden uitgespeeld. Ik realiseer me dat inspraak nog lang niet geïntegreerd is en ontwikkeld moet worden.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan in dergelijke situaties te ademen, mezelf te kalmeren en rustig de situatie te bespreken, zodat een oplossing gevonden kan worden.

Ik realiseer me dat mijn macht ligt in mijn adem.

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s