Dag 378 Verdriet om het inslapen van een hond

Tijdens het lezen van Maite’s blog http://maitemzm.wixsite.com/maitesjourneytolife/single-post/2019/12/15/So-Much-to-Share waarin zij haar proces beschrijft van het laten inslapen van hun honden in Zuid-Afrika kwam er een grote verdriet over me heen en bracht me dat in tranen. Er kwam een herinnering op waarbij ik heb besloten onze boxer, Bengo in te laten slapen. Bengo leed aan kanker en ’s nachts hoorde ik hem janken van de pijn. Niemand thuis wilde het initiatief nemen om hem naar de dierenarts te brengen dus heb ik de stoute schoenen aangetrokken om hem uit zijn lijden te helpen. Hierin wil ik zelfvergeving schrijven voor het toentertijd onderdrukte verdriet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verdrietig te zijn en te huilen als ik Maite’s blog lees.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het verdriet van het laten inslapen van onze hond jarenlang onderdrukt te hebben en dat dit nu naar boven komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen dat ik Bengo heb laten inslapen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me eenzaam en lamgeslagen te voelen als ik na de euthanasie van Bengo de riem die hij heeft gedragen van de dierenarts krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf een bruut en een moordenaar te vinden voor het laten inslapen van de hond, waarin ik niet zie dat ik hem uit zijn lijden heb verlost.

Een van de buren hield een hond opgesloten op een betonnen plaats van een paar vierkante meter, hierin had ik reacties van boosheid en verdriet. Ik had de vrouw wel willen toeschreeuwen dat dit geen leven was voor de hond tot op een dag ik naar beneden keek en zag dat de hond er niet meer was. Ik weet niet of ze hem heeft vergiftigd of dat hij een natuurlijke dood heeft gestorven, maar bij mij was er opluchting dat dit ‘hondenleven’ beëindigd was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verdrietig en boos te worden als ik zie dat een hond bij de buren slechts een paar vierkante meter op beton tot zijn beschikking heeft en nooit gras/aarde voelt om te rennen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren van enerzijds verdriet voor het laten inslapen van een hond en anderzijds opluchting te voelen als er een hond in mijn omgeving is gestorven onder erbarmelijke omstandigheden.

Onderstaande interviews hebben mij veel inzicht gegeven over de connectie die dieren met elkaar hebben in het doodgaan en leven in afzondering.

Als en wanneer ik zie dat er een hond lijdt aan pijn of onder erbarmelijke omstandigheden leeft, dan stop ik en adem. Ik realiseer dat ik niet mee hoef te lijden, dus ga ik met mijzelf de verbintenis aan mijn verdriet/boosheid te stoppen door te ademen en één en gelijk te staan met het leven.

Animal Support Through Life and Death https://eqafe.com/p/animal-support-through-life-and-death
How Do Animals Experience Death https://eqafe.com/p/how-do-animals-experience-death


Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s