Dag 376 Geen vragen durven te stellen

Als ik terugkijk op mijn schooltijd komen er al snel een paar herinneringen op van vragen die ik heb gesteld aan de lerares op de basisschool. Ik herinner dat ik uitgelachen ben, ook dat ik me herinner dat ik de vraag onduidelijk heb gesteld, of niet de juiste woordkeuze heb gebruikt. Er is waarschijnlijk van jongs af aan een patroon ontwikkeld van angst om de vraag niet goed te stellen, angst om niet begrepen te worden en angst om uitgelachen te worden.
Ik blijf te lang zoeken naar een antwoord op het internet, ik heb het idee dat ik zelf het antwoord moet vinden, kostte wat het kost. Soms komt het idee op om het aan iemand te vragen, maar meestal onderdruk ik die vraag, ik moet het toch zeker zelf uitzoeken?
Ik kreeg de hint om deze eerste hulp te gebruiken bij vragen.
1. kan ik mijn vraag zelf beantwoorden,
2. kan ik mijn vraag zelf opzoeken,
3. waar ga ik vragen stellen om antwoorden te krijgen etc.
Zo leer ik mezelf een nieuw patroon aan en dat wordt uiteindelijk als ik consequent ben automatisch.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn vragen te stellen omdat ik denk veroordeeld te worden voor het stellen van de vraag, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf al bij voorbaat te veroordelen voor het stellen van een vraag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet spontaan te zijn bij het stellen van een vraag maar heel lang aan het nadenken ben om de vraag zo goed mogelijk te stellen, waarin ik in een wirwar van gedachten terecht kom met allerlei meningen en ideeën en het tenslotte laat afweten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken en te geloven dat het dom is om een vraag te stellen en hierin zelf op zoek te gaan naar het antwoord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan langdurig op zoek te gaan naar antwoorden en wanneer ik het antwoord niet vind de vraag als het ware te onderdrukken en op te geven het antwoord te zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan herinneringen te hebben uit mijn schooltijd waarin ik uitgelachen werd voor het stellen van een vraag, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de ander en mijzelf te veroordelen en niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik zelf onduidelijk ben geweest in mijn woordkeuze en vraagstelling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de herinneringen uit mijn schooltijd als een programmering voort te laten bestaan zonder mezelf te veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan anderen te stimuleren vragen te stellen en daarbij te noemen dat het nooit dom is een vraag te stellen, terwijl ik mezelf gedeisd houd als er iets gevraagd kan worden.

Als ik met een vraag zit, dan stop ik en adem, ik hanteer het 3-stappenplan waarin ik in zelfeerlijkheid weet wanneer ik genoeg heb gezocht om zelf de vraag te beantwoorden of ik die vraag aan een ander stel.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alert te blijven als er een vraag opkomt zodat ik dit stappenplan kan hanteren.

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s