Dag 373 Ik weet het heel zeker, of niet?

Er was een probleem met mijn internetconnectie en de televisie, de melding was ‘er is geen of een slechte verbinding met het internet’. Ik was alleen thuis en wilde het probleem oplossen. Dus checkte ik alle kabels of ze goed aangesloten waren, zette het wifi modem aan en uit, aangezien ik ook een speciaal kastje heb om Nederlandse zenders te ontvangen controleerde ik die ook door hem uit en aan te zetten. Er stond ook nog een vaste telefoon aangesloten die ik nooit gebruik en die heb ik losgemaakt en opgeruimd omdat het een wirwar was van draden achter mijn televisie en ik wilde een goed overzicht van alle draden en waar ze naar toe gingen. Uiteindelijk lukte het niet om de verbinding te herstellen, ook nadat ik nog iemand anders om suggesties had gevraagd.
Thuisgekomen van een week rondreis vertelde ik het probleem aan X, waarop deze de televisie aandeed en het werkte………. Ik zei dat ik er niets van begreep ik wist zeker dat ik alles goed gecontroleerd had. X suggereerde dat het kwam omdat ik de telefoon had weggehaald. Toen ontstond er bij mij irritatie, wat dat kan nooit de oorzaak zijn. Toen legde X uit dat ik een van de kastje uit had gezet, terwijl ik heel zeker wist dat ik alle opties geprobeerd had. Ik werd boos omdat ik zeker wist dat het probleem niet bij mij lag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het zeker te weten dat ik alle mogelijkheden heb uitgeprobeerd om mijn internetverbinding tot stand te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geïrriteerd te raken als X zegt dat het komt omdat ik de telefoon weggehaald heb, omdat ik dat grote onzin vind, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan X te veroordelen om zijn uitspraak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken en uit te spreken dat X mij altijd de schuld wil geven, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan heel zeker te zijn van mezelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boos te worden als X zegt dat ik niet snap hoe het systeem werkt en waarschijnlijk een verkeerde handeling heb uitgevoerd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan pas mijn boosheid te zien als X zegt dat ik onterecht boos word op hem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat X steeds de fout bij mij zoekt en dat ik mezelf hierdoor vernederd voel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me vernederd te voelen als iemand zegt dat ik iets niet goed heb gedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn vergissingen als fouten te zien in plaats van hier lering uit te trekken en te accepteren dat een vergissing menselijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn vergissingen niet te willen erkennen en te denken dat ik altijd gelijk heb omdat ik bang ben hiervoor straf te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik degene ben die mijzelf straft en naar beneden haalt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me als een klein kind in een hoek gezet te voelen, hier boos op te reageren in plaats van blij te zijn dat het probleem is opgelost.

Als en wanneer ik niet uit een probleem kom, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik altijd een ander om hulp kan vragen en dat ik het niet alleen op hoef te lossen. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan, te doen wat gedaan kan worden en te accepteren dat anderen mij te hulp zullen schieten zonder me vernederd te voelen.

Als en wanneer ik merk dat er irritatie opkomt als iemand de oplossing zoekt en ik denk dat dit een verkeerde denkwijze is, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat degene me wil helpen en het niet de bedoeling is om een fout te ontdekken. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de irritatie te stoppen en een en gelijk te staan met de ander.

Als en wanneer ik denk dat ik iets heel zeker weet, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat door zo te denken ik mezelf vast zet en dat het niet tot een oplossing kan komen. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan nog eens goed te kijken en ook de opties van de ander te overwegen.n achter mijn televisie en ik wilde een goed overzicht van alle draden en waar ze naar toe gingen. Uiteindelijk lukte het niet om de verbinding te herstellen, ook nadat ik nog iemand anders om suggesties had gevraagd.

Als en wanneer ik boos word op de ander omdat ik denk dat de fout bij mij gezocht word dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat er een angst is gestraft te worden door de ander, terwijl ik steeds degene ben die zichzelf straft. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn fouten niet te zien als fouten maar als mogelijkheden oplossingen te vinden.



Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s