Dag 363 Opheffing van de winkel

Het laatste anderhalf jaar heb ik meegewerkt in de winkel van X. Ik deed het ten eerste als vrijwilliger omdat het om die reden meer winst kon opleveren en ten tweede omdat het me ook leuk leek om een andere dagbesteding te hebben en iets nieuws te leren.
De winkel bleek minder winstgevend te zijn dan we hadden gehoopt en X haar situatie is dusdanig veranderd dat de winkel een te grote belasting zal zijn in de toekomst, dus over zo’n 6 weken gaat de winkel voorgoed dicht. We verkochten dameskleding van de wat duurdere merken en het bleek dat de groep die dat zich konden veroorloven te klein was.
Ik dacht zelf vrede te hebben met de situatie maar toen ik het aan een klant vertelde kwam er een brok in mijn keel en bedwong ik mijn tranen. Het doet dus meer met me dan ik dacht. X heeft haar ziel en zaligheid in de winkel gestopt en ik vind het vooral triest voor haar dat het zo moet eindigen. Nu zijn we bezig de winkel zo goed als het kan uit te verkopen en we zien wel wat er overblijft en wat we daar mee zullen doen.
Verder is er veel geïnvesteerd in het opknappen van het pand, iets waarvoor we waarschijnlijk niets terug zullen krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een brok in mijn keel te krijgen als ik een klant vertel dat we de winkel gaan sluiten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn verdriet te onderdrukken en niet mijn tranen wil laten zien aan de klant.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik ok ben met het sluiten van de winkel maar dat er toch een emotie van falen in mij schuilt terwijl wij alles gedaan hebben om de winkel te doen slagen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan medelijden met X te hebben dat de winkel het niet heeft gered.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik in eerste instantie bedenkingen had over het verkopen van dameskleding omdat de markt al overvol is en dat de meeste winkels goedkopere kleding verkopen maar dat ik me als het ware alleen voelde staan in mijn tegenwerpingen om een winkel te beginnen, zodat ik uiteindelijk niet van me liet spreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet van me te laten spreken in een voorgaande discussie over het openen van een winkel, omdat ik niet van tevoren had kunnen weten of het wel of niet winstgevend zou zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te hopen een zekerheid aan X te geven door mede te investeren in de winkel zodat ze verzekerd zou zijn voor een living in de toekomst, waarin ik mezelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien dat er geen enkele zekerheid/garantie is om een inkomen te hebben.

Als en wanneer ik verdriet voel opkomen in verband met het beëindigen van de winkel, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat we een goede beslissing hebben genomen en dat het een leerproces is geweest. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de hele periode als een leerproces te zien.

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s