dag 352 Het gevoel verlaten/eenzaam te zijn

Een poos geleden had ik een Kinesiologie sessie met Kim Amourette omdat ik pijn voelde in mijn linker zijkant. Zij vertelde me dat het personage gekenmerkt is door emoties zoals: verlaten, eenzaam, machteloos, furieus en dat ik niet leuk/interessant genoeg bent met betrekking tot relaties. ‘Ik geloof dat bepaalde mensen speciaal zijn’ en ‘ik geloof dat ik niet leuk/interessant genoeg ben’,

Ze testte uit dat de geloofssystemen op quantum geestelijk en quantum fysiek niveau in mijzelf bestaan, dus niet iets is dat ik echt kan zien in mezelf omdat het op zulk diep niveau geïntegreerd is en hier zou ik dan ook moeten kijken naar herinneringen van mijn kindertijd waarin ik deze geloofssystemen hebt opgebouwd — dat ik niet leuk/interessant genoeg bent met betrekking tot relaties, herinneringen waarin je in dat personage van eenzaamheid ging.
Na lang nadenken kwam ik op verschillende situaties uit waar bleek dat ik in dit personage ging, dat was op 1 jarige leeftijd toen mijn broertje werd geboren en ik voor maanden lang met mijn oma meeging, een keer dat mijn moeder me te laat kwam ophalen bij de kleuterschool en ik zelf naar huis ben gegaan, een keer dat ik meedeed op school met een bloembollen wedstrijd en ik bij het inleveren erachter kwam dat mijn bloembollen bijna 10 cm korter waren dan van de andere kinderen. Ook werd ik een keer door een vriendinnetje uitgenodigd de klassen rond te gaan op haar verjaardag waarbij ze op het laatst iemand anders koos.
Ik zie ook diverse situaties die hierop volgen als ik ouder ben wanneer het met vriendjes te maken heeft die plots interesse toonden voor mijn vriendinnen.
Het is dus een aaneenschakeling van een programmering die in mijn jonge jaren heeft afgespeeld en waar ik nu wat glimpen van te zien krijg.

Nu zag ik deze week voor de eerste keer dit personage te werk gaan, eigenlijk zag ik het pas achteraf. Plots kreeg ik het idee dat een paar familieleden zich tegen me keerden.
Toen ik dit later met mijn buddy besprak kon ik zien dat ik mezelf verlaat in dit soort situaties en er werden enkele patronen zichtbaar die ik mezelf aandeed zoals:
kritiek op mezelf, mezelf tegenwerken, mezelf afwijzen.

Hierbij zal ik voorbeelden noemen en zelfvergeving schrijven.

Het parkeren lukte niet omdat mijn auto op een heuveltje stond.
Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf af te wijzen, kritiek te hebben op mezelf omdat het me niet lukte de auto te parkeren op een heuveltje, in plaats van e zien/begrijpen, realiseren dat ik weinig ervaring heb in het parkeren van een auto op een heuvel.

Iemand zei sommige mensen nemen een hond zonder te denken aan consequenties.
Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan kritiek te hebben op mezelf omdat ik een hond heb genomen zonder me te realiseren of de soort hond wel past in mijn leven, of ik de nodige opvang/achterban heb om in te springen als ik er niet ben, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf nu te verwijten dat ik een andere baas  moet zoeken voor de hond.

Een fout gemaakt in breiwerk.
Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf tegen te werken/af te wijzen omdat ik een fout heb gemaakt in mijn breiwerk, wat ik moet uithalen en opnieuw moet breien, terwijl het een probleem is wat eenvoudig op te lossen is.

Een meningsverschil met de huiseigenaar omdat we een probleem hebben met de wasmachine, waarin ik mezelf verwijt dat ik het huis te snel genomen heb.
Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te verwijten dat ik de flat te snel heb genomen omdat de huiseigenaar niet bereid is de reparatie voor de wasmachine voor zijn rekening te nemen, terwijl ik heb afgesproken dat alle reparaties voor onze rekening zijn en er weinig tot geen appartementen te huur zijn waar honden zijn toegestaan.

Als en wanneer ik zie dat ik mezelf afwijs, kritiek heb op mezelf, waarin ik mezelf tegenwerk dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik hierdoor een gevoel van verlatenheid en eenzaamheid creëer en me hierin machteloos en furieus voel.
Ik ga met mezelf de verbintenis aan iedere keer als ik mezelf afwijs, kritiek heb op mezelf, of mezelf tegenwerk ik zelfvergeving zal uitspreken, mezelf te omhelzen tot ik gestopt ben met dit patroon.

De woorden die ik zal uitspreken zijn (daad)kracht, heilzaam en verzachtend.

Ik zal in een later blog de woorden herdefiniëren.

Hierbij de links naar de interviews die mij geassisteerd en ondersteund hebben.

https://eqafe.com/p/abandoned-self-forgiveness-and-correction-atlanteans-part-480

https://eqafe.com/p/abandoned-part-2-atlanteans-part-479

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s