dag 348 Eten wat de pot schaft, of niet?

Wij, mijn broer, zus en ik moesten thuis van alles een beetje proeven, dat was een eis die mijn vader stelde, wat heeft geresulteerd dat ik (bijna) alles lust wat de pot schaft. Eten stond bij ons thuis hoog in het vaandel, het was soms allemaal een beetje te veel van het goede, in die tijd werd er ook niet gekeken (jaren 50/60) wat gezond en voedzaam was. Met die waarden en normen ben ik grootgebracht en nu vind ik het moeilijk als mijn kleinkinderen vaak hun neus ophalen voor wat ik kook. Ik probeer altijd een gezonde, gevarieerde maaltijd op tafel te zetten, zo maakte ik laatst kleine gebakken visjes met gekookte bieten en een salade van het bietenblad. Mijn kinderen lusten ook bijna alles en vinden meestal ook alles lekker wat ik kook. Nu wilde mijn kleinkinderen dit niet eten en liepen weg van tafel zonder er een hap van te proeven en ik ergerde me aan hun gedrag. Mijn dochter nam het eten later mee naar huis en zei dat ze het thuis wel zouden opeten, wat soms wel eens gebeurt, behalve nu. hiervoor wil ik zelfverwevingen schrijven en zelfcorrectie toepassen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de normen en waarden van mijn ouders te kopieëren en mijzelf te programmeren met de ideeën van mijn ouders/voorouders en dit aan mijn kinderen door te geven als zijnde de beste manier om kinderen alles te leren eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken en te geloven dat kinderen alles zouden moeten lusten en eten zonder mezelf af te vragen of het voedsel wat ik geef voor hun lichaam de juiste ondersteuning geeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de mening en de overtuiging te hebben dat als kinderen alles mee-eten ik geslaagd ben, waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan waardering van een ander te willen die ik mijzelf niet geef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mij te irriteren als kinderen zonder iets te eten van tafel weglopen om te gaan spelen/of iets anders te doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mij te irriteren als kinderen kort voor het eten tussendoortjes te eten krijgen waardoor ze niet kunnen deelnemen aan de maaltijd omdat hun honger gestild is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn kleindochters verwend te vinden omdat ze altijd vragen naar iets lekkers.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn dochter te veroordelen dat ze niet gevarieerd kookt en de kinderen dus niet de gelegenheid geeft meer smaak te ontwikkelen zoals ik dat met mijn kinderen heb gedaan, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat alleen mijn manier de goede is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan chagrijnig te zijn als mijn kleindochters niets willen eten en dan in een emotionele reactie te zijn in plaats van zonder oordeel in stabiliteit met hen hierover te praten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het vervelend te vinden als X in de verdediging gaat als ik haar hierover aanspreek terwijl ikzelf mijn eigen standpunt en mening aan het verdedigen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het gedrag van mijn vader te hebben gekopieerd die altijd zei dat hij een hekel had aan kinderen die niets lusten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn dat mijn kleindochters niet voldoende voedingsstoffen binnenkrijgen en dat hierdoor tekorten ontstaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/geloven/realiseren dat iedere reactie/emotie in ons lichaam meer schade toebrengt, dan dat we in een stabiele, kalme toestand de maaltijd delen.

Als en wanneer mijn kleindochters weigeren mee te eten aan tafel dan stop ik en adem. Ik realiseer dat ik alleen in een kalme, stabiele toestand met hun een gesprek over de voedzaamheid kan hebben en de gevolgen van suikers en additieven. Ik realiseer me dat ik vaak reageer vanuit een gepreprogrammeerde staat en ideeën van mijn ouders heb overgenomen. Ik realiseer me dat kinderen niet alles willen eten wat ik ze voorzet en dat ze dichter staan bij de behoefte van hun lichaam.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn kleindochters voor de maaltijd uit te nodigen en hen zonder reacties te begeleiden, waarbij ik hun uitleg zal geven over het belang van een voedzame maaltijd.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 348 Eten wat de pot schaft, of niet?

  1. Anita zegt:

    Wat een mooie introspectie.
    Dankbaarheid naar je twee (spiegeltjes) kleindochters!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s