dag 343 Wat coaching met een paard reflecteert

Vorige week heb ik een sessie gehad met het paard Lizzy. Amber die de beroepsopleiding voor gecertificeerde paardencoach doet, begeleidde me.
Voordat ik aan de beurt was ging een ander mij voor en ik liep wat rond op het terrein. De paarden beangstigden me, zo groot en hoog en ik voelde me klein en kwetsbaar. Wat ook meespeelde was dat mijn moeder me ontelbare keren had verteld dat ze bang was voor paarden en dat ik die angst van haar me eigen had gemaakt, ik dacht dat je voor paarden bang moest zijn. Ik had al wat zelfvergeving gedaan op mijn angst en ik denk dat ik het daarom wel aandurfde om de stal binnen te gaan.
Ik verwachtte aanwijzingen van de coach maar deze bleef slechts observeren wat er gebeurde, wat mij erg onzeker maakte. Wat moest ik in godsnaam doen? Ik vroeg haar wat te doen en ze vertelde me dat ik eerst maar eens moest proberen kennis te maken met het paard. Voorzichtig begon ik Lizzy te strelen, eerst op haar flank, later ook haar hoofd, hals en neus. Lizzy draaide haar hoofd om en bleef de andere kant opkijken. Ik voelde me genegeerd maar bleef haar strelen. Soms draaide ze haar hoofd naar mij om en dan voelde ik me geaccepteerd door haar, maar snel wendde ze haar hoofd weer af. Dit duurde zo een periode voort, dit leek me heel erg lang te duren zonder dat ik het gevoel had succes te hebben, ik zocht naar acceptatie van haar. Ook kwam de gedachte op dat het niet loyaal was van haar naar mij, ik deed immers mijn best contact met haar te maken, haar te strelen, lief voor haar te zijn en ik wilde hiervoor iets terug krijgen.

Af en toe wierp ik een blik op de coach die slechts bleef observeren. ik denk dat ik het eerder had opgegeven als Amber er niet was geweest, nu bleef ik mijn best doen om toch een succesje te behalen in de vorm van genegenheid naar mij toe.
Op een gegeven moment toen ik vond dat het allemaal te lang had geduurd en waarin ik het opgaf, vroeg ik Amber of ik nog iets anders kon doen met Lizzy. Ze vertelde dat ik haar misschien rond zou kunnen leiden, ik mocht zelf kiezen, aan het leidsel of aan een touw. Ik koos voor het leidsel omdat ik dacht meer grip op haar te krijgen. Toen ik het leidsel voorzichtig vastpakte en haar mee wilde trekken bleef Lizzy onvermurwbaar staan op de plaats waar ze stond, ze verzette geen mm. Ik deed een paar pogingen, ik durfde niet harder te trekken omdat ik bang was dat ze boos zou worden op me en me misschien pijn zou kunnen doen. Ik ontdekte dat er totaal geen leiderschap in mij schuilde en weet dit aan het feit dat ik met een paard te doen had en niet met bijvoorbeeld een hond waar ik me meer vertrouwd mee voel.
Ik moet bekennen dat ik sinds 6 maanden een jonge hond heb die totaal niet naar mij luistert en die ik paai met hondensnoepjes om hem te laten komen, dus dat is een excuus.

Het was een mooie ervaring om voor het eerst zo dicht bij een paard te staan en haar lichaam nauwkeuriger te observeren en om haar te strelen en om mijn angst te overwinnen dit te doen.

In mijn volgende blog zal ik zelfvergeving schrijven over de emoties die ik voelde tijdens deze sessie.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s