dag 341 Misbruik (2)

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het ongelooflijk te vinden dat er mensen bestaan die kinderen zoveel lichamelijke en emotionele pijn kunnen doen, daar genot uit krijgen en kinderen bedreigen met de dood zodat ze hun leven lang angst hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat een door ieder en ook door mijzelf gerespecteerd gezin tot zulke gruwelijke daden in staat is en dat niemand zich daarvan bewust was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me zo schuldig te voelen nu ik weet wat mijn beide kinderen is aangedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik mijn kinderen niet heb beschermd tegen deze verschrikkelijke mensen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verbijsterd te zijn als ik nieuwe herinneringen hoor van mijn kinderen met name dat de buurvrouw blijkbaar genoot van het misbruik.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn nieuwe herinneringen te horen van mijn kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en  toegestaan te denken weer terug bij af te lijken na het horen van nieuwe herinneringen betreft mijn emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn niet diep te kunnen gaan met het vergeven van mijn emoties en dat de hele toestand mijn lichaam beschadigd of dat ik ziek word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het naadje van de kous te willen weten en hierdoor mijn gedachten te zijn, die mij emotioneel maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het mezelf kwalijk te nemen dat ik niet heb gezien dat er iets erg mis was met mijn kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan twee kinderen op de wereld te hebben gezet, waarvoor ik het allerbeste voor wilde maar te denken hier volkomen in gefaald lijk te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zo boos te zijn dat er programma’s in deze wereld zijn geplaatst die mensen het plezier geven om kinderen te pijnigen en doodsbang te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verdrietig te zijn om wat mijn kinderen is aangedaan waarin ik geen idee had dat zulke zaken bestonden, laat staan dat ik een idee kreeg wat zich een paar meter bij mij vandaan afspeelde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen dat ik met de mensen die mijn kinderen misbruikt hebben gegeten, gedronken en gelachen heb terwijl mijn kinderen in doodsangst waren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te wensen dat ik hun pijn kon overnemen omdat ik me verantwoordelijk voel voor hun welzijn, maar te zien/begrijpen/realiseren dat dit onmogelijk is en dat ik alleen mijn eigen pijn kan vergeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf al heel lang af vragen wat er toch is misgegaan en dat nu alle kwartjes vallen nu ik de waarheid van deze hel heb vernomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me uitgeput en zwak te voelen nu ik heb gehoord wat er is gebeurd met mijn kinderen in plaats dat ik een stabiele factor ben en hun de ondersteuning geef die ze nodig hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen als ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat de herinneringen dat de plaatjes in de geest opkomen en niet de werkelijkheid zijn van wie ik nu ben en wie zij nu zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te verliezen in de beelden/gedachtes die opkomen in plaats van de keuze te maken mezelf niet te verliezen in die beelden die opkomen, maar te weten wie ik ben die hier aanwezig is in en als mijn lichaam en huidige fysieke realeit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een hel van deze aarde te maken in plaats van een hemel op aarde waar ieder in eenheid en gelijkheid mag leven.

Ik realiseer me dat nu deze dag miljoenen kinderen blootgesteld worden aan verkrachting, honger, angst, vernedering en dat ik deze emoties onderdruk in mij en me machteloos voel om hier iets aan te veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me machteloos te voelen voor alle kinderen die misbruikt worden en snel doorscroll als ik berichtgeving hier over lees.

Als en wanneer er gedachtes/ideeën/plaatjes/emoties opkomen die te maken hebben met het verleden en het misbruik van mijn kinderen, dan stop ik en adem. Ik realiseer dat ik niet die gedachtes/ideeën/plaatjes/emoties ben maar hier aanwezig kan in en als mijn lichaam als de fysieke realiteit.
Ik ga met mezelf de verbintenis aan te stoppen mezelf te pijnigen en adem door alle herinneringen/plaatjes heen tot ik me weer stabiel voel, eventueel ga ik een wandeling maken met de hond of een andere bezigheid waarbij ik weer in mijn fysieke gewaarzijn kom.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s