dag 340 Misbruik

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan andere mensen blindelings te vertrouwen, waarin ik mezelf vergeef de signalen die ik kreeg niet te vertrouwen, dus uiteindelijk mezelf niet vertrouwde, maar geloofde in de persoonlijkheid die geboden werd door de buurman.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de signalen die ik kreeg niet te onderzoeken maar in plaats daarvan het goed te praten voor mezelf zodat ik geen onderzoek hoefde te doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat een signaal van een vriendin die mij vroeg wat er aan de hand was toen ze x voor de eerste keer zag te negeren en weg te wuiven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen voor het vertrouwen in iemand die hier zoveel misbruik van heeft gemaakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen zo’n slechte moeder te zijn geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken en te geloven dat ik een slechte moeder ben geweest omdat ik zo weinig gecommuniceerd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen dat x zo moest lijden door mijn onwetendheid en labielheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de mening te hebben om mezelf een labiele vrouw te vinden, nadat ik er achter ben gekomen wat zich in het verleden heeft afgespeeld, waarin ik mezelf verneder en verminder om iets waar ik me totaal niet van bewust was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan steeds allerlei herinneren naar boven te halen waarvoor ik mezelf nog schuldiger kan voelen dan ik al doe en zo mijn mind de vrijheid geef mezelf gek te maken, waarin ik mezelf vergeef mezelf te saboteren hiermee en het slachtoffer niet de nodige support te geven die hij nodig heeft.

Als en wanneer er herinneringen opkomen van onderdrukte gedachten/herinneringen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik niet verder hoef te zoeken naar gedachten die mij nog schuldiger lijken te maken. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te stoppen met het zoeken naar herinneringen maar te ademen en te weten dat ik mij kan stabiliseren en dat dit de ander het meest helpt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik het leven van x verpest heb door wat hem is overkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een mens op deze wereld te zetten die ik niet de nodige bescherming heb gegeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te vinden dat ik x gelukkig moest maken en dat ik hierin totaal gefaald heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren toentertijd dat zich zulke gruwelen hebben afgespeeld in mijn omgeving en dat ik x hieraan heb blootgesteld.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat jongens evenveel bescherming nodig hebben dan meisjes.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf zo machteloos te voelen nu ik weet wat mijn kind heeft moeten doorstaan dat ik het moeilijk vind om toe te moeten geven dat, deze gruwelijkheden met mijn kind als slachtoffer, een huis verder plaatsvonden waardoor ik nu liever mijzelf saboteer en kastijd dan te zeggen dat ik niets heb gedaan of heb kunnen doen om het verleden van van zoon schoon te vegen en hem het bestaan te schenken wat ik hem toe wens en mij dus niet te realiseren dat ik het verleden niet kan veranderen maar wel mijzelf kan veranderen met behulp van het verleden als mijn leermeester.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat ik mijn verantwoordelijkheid of aandeel hierin met terugwerkende kracht kan goedmaken, waarin ik mijn schuldgevoel wil afkopen.

Als en wanneer ik mijn schuldgevoel wil afkopen door in mijn herinneringen te gaan en dingen goed te willen maken dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik nu een luisterend oor kan zijn. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn kind zo goed mogelijk te ondersteunen door stabiel en kalm te blijven en te stoppen met schuldgevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te weten hoe ik dit ooit goed kan maken waarin ik weet dat dit goed te maken is maar dat het enige wat mij rest is mijzelf te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan altijd diep in mezelf te hebben geweten dat er iets mis was maar dat ik daar niet naar wilde of durfde te kijken en mezelf niet begreep.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf steeds te saboteren door allerlei gedachten en herinneren te zoeken waarbij ik mezelf kan beschuldigen van onoplettend te zijn geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in zelfmedelijden te zitten dat ik dat moet meemaken en de pijn moet dragen , waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd verdrietig te zijn in plaats van lief voor mijzelf te zijn zodat ik ook de liefde en steun met de ander kan delen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat overal consequenties aan verbonden zijn die zich nu uiten, maar die altijd aanwezig waren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de zonden van de voorvaderen te hebben doorgegeven als moeder en hiervan onwetend te zijn geweest en niet de tools had om hier verantwoording voor te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan gedachten te hebben hoe ik de dader kan martelen en pijn doen om hem hetzelfde te laten voelen wat hij bij anderen heeft gedaan, waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan wraak te willen nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan anderen pijn te willen doen omdat mij pijn is aangedaan waarin ik mijn eigen pijn wil verdoezelen en niet de nodige aandacht wil geven in plaats van hiervoor verantwoording te nemen, introspectie te doen en zelfvergeving/correctie toe te passen bij iedere herinnering die opkomt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat wraak iets oplost. Waarin ik mezelf vergeef niet toegestaan en aanvaard te hebben mezelf onmachtig te voelen wat mij verlamd, terwijl het enige wat ik kan doen is hier aanwezig te zijn en er te zijn voor het slachtoffer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het liefst ieder die de dader kent op de hoogte te willen stellen waarin ik op die manier revanche wil nemen.

Als en wanneer ik wraak / revanche wil nemen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat wraak niet de oplossing voor mijn emoties/zelfslachtofferschap is. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de wraak te stoppen en te zien/begrijpen/realiseren dat zelfslachtofferschap de oorzaak is van het programma dat is doorgegeven in families en dat ik hiervoor verantwoording kan nemen door hier in het moment aanwezig te zijn, mijn slachtofferrolschap te onderzoeken en te beschrijven.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 340 Misbruik

  1. mijn reis naar leven zegt:

    Heel cool Marjo. Dank voor het delen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s