dag 336 Ben ik niet goed (genoeg)?

7rc1slcffum-vincent-guthWe hebben een noodoplossing voor de watervoorziening getroffen, een hele lange slang van de wateraansluiting van de buren (alleen bouwland) naar onze waterleiding die loopt boven de grond en dus makkelijk kan bevriezen.

X en ik waren aan het overleggen hoe we opnieuw een bevroren waterleiding konden voorkomen. X besloot de kraan ’s nachts te laten lopen, dit was de enige optie. We overlegden hoe ver we de kraan zouden openzetten en toen X een straal liet zien, zei ik dat het wel wat minder kon, ook met het oog op het vollopen van de sceptische tank.
’s Nachts om 4 uur zag ik dat de waterstroom al gestopt was.

De volgende ochtend was er dus opnieuw geen water (na een paar uur was er weer water en de slang ontdooid door de warmere temperatuur) en de vraag was of een grotere stroom water dit had kunnen voorkomen. X was boos dat hij naar me had geluisterd en toen zag ik wat er gebeurde. Ik had niet het gevoel een verkeerde beslissing te hebben genomen (wat ook niet eens zeker is) maar ik had het idee/overtuiging dat ik niet goed was, ik voelde me afgewezen, inferieur, schuldig, had spijt van mijn beslissing, verdrietig. Op zo’n moment ga ik ook in de verdediging, uit angst voor de veroordeling. De vraag is wie veroordeelt wie?
Deze vorm van zelfvermindering, zelfsabotage en mezelf pesten is iets wat eerder in een kinesiologie sessie (link) naar voren is gekomen en ik ben de laatste tijd mezelf aan het observeren wanneer dit patroon naar boven komt. Nu dit was wel een hele duidelijke en komt vooral naar voren als de ander boos op me is. Ik denk dat ik dit patroon al op jonge leeftijd heb overgenomen zoals ik die zag tussen mijn ouders. De één beschuldigend, de ander verdedigend maar zichzelf ook beschuldigend, zichzelf afwijzend.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik bij het overleg over de waterstroom denk de juiste beslissing te nemen, waarin ik me niet gewaar ben dat het slechts een gok is en dat de consequentie opnieuw een bevriezing kan betekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de veroordeling van X om een onjuiste beslissing te nemen, mede door zijn boosheid mezelf te veroordelen tot minder dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf schuldig te voelen dat de waterleiding opnieuw bevroren is door mijn beslissing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf afgewezen te voelen en hierin mijzelf af te wijzen in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat ik misschien de situatie verkeerd heb ingeschat en dat een bevoren waterleiding niet het einde van de wereld is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verdrietig te zijn omdat ik me afgewezen en inferieur voel om een beslissing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te saboteren door te denken dat ik niet goed (genoeg) ben omdat X boos is naar mij te hebben geluisterd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in de verdediging te gaan omdat ik de indruk wil wekken dat ik goed genoeg ben en bang ben door de ander veroordeeld te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in zelfmedelijden te participeren omdat X boos is om de bevoren waterleiding in plaats van op te staan en mezelf richting te geven en te zien/begrijpen/realiseren dat dit een moment is om één en gelijk te staan met de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te pesten en te beschuldigen voor het uitvoeren van een verkeerde handeling in plaats van te zien wat het is, een verkeerde handeling en te leren hiervan.

Als en wanneer X of een ander boos is op mij omdat ik volgens hun een verkeerd advies heb gegeven of in hun ogen een fout heb gemaakt dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik degene ben die mezelf veroordeel, beschuldig en saboteer door in plaats van te zien dat er een handeling misschien anders uitgevoerd had kunnen worden te denken dat ik niet goed (genoeg) ben.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan dit patroon van sabotage en pesterij naar mezelf verder te ontrafelen en te bloggen over iedere gebeurtenis waarbij ik dit herken.

In een volgend blog zal ik verder mijn jeugdherinneren onder de loep nemen om hierop zelfvergeving te schrijven.

 

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s