dag 335 Een dag (of meer) zonder water

kraanVanochtend toen we wakker werden bleek de waterleiding te zijn bevroren. Het afgelopen weekend hadden we een voor mijn gevoel Siberische temperatuur met een windkracht van + 10. Alhoewel de wind was gaan liggen is het waarschijnlijk vannacht meer gaan vriezen en dit was het resultaat. We hebben het beiden niet aan zien komen en van alles geprobeerd, de kranen/leidingen in de tuin met warm water en met een föhn geprobeerd te ontdooien maar niets mocht baten. Waarschijnlijk zit het euvel al bij de hoofdkraan, die 30 m van ons huis verwijderd is of bij de waterleiding die door de tuin loopt.
Ik zag op het nieuws dat duizenden mensen in de omgeving zonder water zitten en sommigen ook zonder elektriciteit, in de gebieden waar veel sneeuw is gevallen.
De feiten zijn dat er geen rekening is gehouden met strenge vorst bij het plaatsen van de watermeter en dat het nu afwachten is tot de temperatuur daalt. We behelpen ons met emmertjes water van de buren, die nog wel water hebben. Er was van mijn kant een berusting en begrip voor de situatie.

Nu deed het feit zich voor dat mijn dochter na een afwezigheid van een paar dagen thuis kwam en ook geen water had. Voor haar met twee kinderen was het probleem duidelijk veel groter en toen rees er boosheid in mij. Ineens gaf ik het systeem, de regering, het waterleidingbedrijf de schuld. Toen ik later nog eens terugkeek naar de situatie omdat ik me afvroeg waarom ik nu wel kwaad werd zag ik dat ik niet de behulpzame, goede moederrol kon spelen omdat ik zelf ook immers zonder water zat. Ik heb me voorgenomen  naar dit patroon te kijken, dat ik de goede mens wil zijn en mezelf veroordeel en kwaad ben op mezelf als ik dat niet ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boos en gefrustreerd te worden als ik hoor dat mijn dochter met twee kinderen ook geen water heeft en ik geen hulp kan bieden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn boosheid en frustratie te projecteren op het systeem, de regering, het waterleidingbedrijf  in plaats van te zien/begrijpen en te realiseren dat ik boos en gefrustreerd ben omdat ik niet de goede moeder kan zijn die behulpzaam is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan angst te voelen om niet te kunnen helpen, mijn woonruimte aan te bieden aan mijn dochter en kleindochters omdat ik denk dat het plicht is als moeder om altijd te helpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik de ander moedwillig laat vallen omdat ik niet de hulp kan bieden die nodig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een patroon te stappen van zelfsabotage dat ik heb gekopieerd van mijn moeder en grootmoeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan en een patroon van zelf-slachtofferschap te stappen om hiermee medelijden van anderen op te wekken door de hele situatie op te blazen en er van alles bij te halen om hierin maar niet naar mezelf te hoeven kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren waarbij ik de goede moeder wil zijn en wanneer dit me niet lukt ik mezelf afwijs, kwaad ben op mezelf en mezelf een slecht mens vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het als een vanzelfsprekendheid te ervaren dat ik stromend water heb, een wasmachine, een vaatwasser, een warme douche in plaats van dagelijks dankbaar te zijn dat ik tot de welgestelden behoor die hierover mag beschikken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zelfmedelijden te hebben over een bevroren waterleiding terwijl er miljoenen mensen geen stromend water water hebben, kou en honger lijden maar alleen maar denk aan mijn eigen comfort en dat van mijn naasten.

Als en wanneer is zie dat ik de goede mens, goede moeder wil zijn dan stop ik en adem. ik realiseer me dat ik in een polariteit stap van wanneer ik niet de goede moeder kan zijn, ik boos word op mijzelf omdat ik mezelf dan een slechte moeder vind. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan deze programmering verder te ontrafelen, zelfvergeving toe te passen en het woord consciëntieus te leven.

 

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s