dag 333 Ruzie om een parkeerplaats

parkeerLaatst reed ik met een vriend mee die iets moest afgeven bij zijn zuster. De zuster woont op de begane grond van een gebouw met ongeveer 8 appartementen. Hij parkeerde de auto voor de deur van het familielid en bracht het voorwerp naar binnen en praatte wat met de aanwezigen. Ik begroette de mensen aldaar. De deur naar de tuin stond open en ik keek wat rond buiten toen ik plots iemand hoorde schreeuwen naar één van de familieleden. Ik begreep dat de dame die schreeuwde de buurvrouw was en boos was dat de auto op haar (lege) parkeerplaats stond. De vader van het famileilid  legde uit dat het maar om 5-10 minuten ging en dat de chauffeur zo weg zou gaan. De dame werd nog bozer en riep dat zij eigenaresse was van het appartement boven en dat ze het recht had op die parkeerplaats. Ik riep ook nog dat het maar om een korte periode ging en dat we zo zouden weggaan.
Ik voelde boosheid opkomen en vond het belachelijk dat ze zich zo druk maakte om een kort gebruik van een parkeerplaats die ze op dat moment niet nodig bleek te hebben maar zich alleen maar ergerde omdat het ‘haar’ plaatsje was. Ze riep nog dit is niet de eerste keer dat hij daar parkeert en ik kon niet de verleiding weerstaan door te zeggen ‘het zal ook niet de laatste keer zijn’, daarbij begon ik te lachen als blijk van minachting maar ook omdat ik me niet goed in de taal kon uitdrukken, dus meer als lafheid en angst om een gesprek aan te gaan. De vader van de vriend probeerde de boel nog te sussen maar de dame was onvermurwbaar en boven ons begon nog een buurvrouw er zich mee te bemoeien die de dame gelijk gaf, waarop ik nog zei dat je dat zogenaamde bezit alleen maar leent hier op aarde. Op het laatst waren er meer mensen naar elkaar aan het roepen en kort daarop zijn we weggegaan en lieten de bewoners achter.

Later bekeek ik nog eens het hele incident en zag tot mijn verbijstering dat ik ook reageer als iemand zijn auto in onze tuin zet, al is het maar voor even, weliswaar niet met zoveel verbale boosheid, maar toch.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geïrriteerd en boos te reageren op de buurvrouw die haar parkeerplaats niet wil laten gebruiken door anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de woorden van de buurvrouw persoonlijk te nemen omdat ik deel uit maak van de familie die zij toespreekt in plaats van de situatie te begrijpen en te doorgronden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de buurvrouw nog kwader te maken door te zeggen dat ook niet de laatste keer zal zijn waarin ik olie op het vuur gooi en niet kijk welke consequenties dat heeft voor de anderen die hier in betrokken zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan er behagen in te scheppen om de ander nog bozer te maken door een opmerking te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit van superioriteit/inferioriteit te participeren waarin ik mezelf beter vind dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn eigen boosheid en irritaties uit te spreken naar de buurvrouw in plaats van hier aanwezig te zijn als de adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me niet in de schoenen van de buurvrouw te verplaatsen en te zien/begrijpen/realiseren dat zij slechts haar programmering volgt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn programmering te volgen door direct te reageren in boosheid en dit ook uit te spreken waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf verwijten te maken dat ik dit uitspreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik een goed mens ben door me voor te doen aan anderen dat ik tolerant ben en wel mijn parkeerplaatsje kan delen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te lachen als de buurvrouw iets zegt waarin ik mijn minachting laat blijken waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te minachten dat ik niet in staat ben mijzelf uit te drukken en te laf ben en bang om dit te laten zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn om fouten te maken in het Kroatisch en niet voor vol aangezien te worden en in plaats daarvan te gaan lachen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf niet voor vol aan te zien omdat ik een taal niet vloeiend genoeg spreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zelf een reactie te hebben als iemand zijn auto in onze tuin zet en me afvraag, waarom moet die auto hier staan? in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat het me niet hoeft te hinderen en te weten dat het slechts voor korte duur is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bij dit incident te denken dat dit typisch iets Krtoatisch is om te schreeuwen dat het ‘mijn grond’ is waarin ik mijn polariteit participatie voed van positief/negatief in plaats van te zien dat het allemaal in mijn eigen geest plaatsvindt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de wijsneus te willen zijn door te roepen dat we alles lenen van de aarde waarin ik de ander de les wil lezen in plaats van een woord te leven zoals ‘ondersteuning’ en ‘begrip’.

Als en wanneer ik in een situatie kom waar anderen in een conflict zijn, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat als ik kalm en stabiel ben misschien een bijdrage kan leveren om iets op te lossen in plaats van de woorden persoonlijk te nemen en mee te reageren.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan bij dergelijke voorvallen mezelf eerst te kalmeren, te kijken of ik een bijdrage kan leveren of niet.

Als en wanneer ik bang ben of te laf om me uit te spreken in het Kroatisch omdat ik geen fouten wil maken, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ieder gesprek een oefening is en dat ik de enige ben die zichzelf verwijten maakt.
Ik ga met mezelf de verbintenis aan mezelf uit te spreken in het Kroatisch en me niet af te vragen of het goed gezegd wordt en dit te zien als een oefening.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s