dag 322 Zelf-devaluatie (2)

imagesDit is een vervolg op blog 321

Mijn vorige blog krijgt nog een staartje. Vandaag sprak ik met iemand anders (X) over een zakelijke overeenkomst die ik was aangegaan. Zoals het er nu uitzag leek het allemaal niet zo rooskleuring dan ik me had voorgesteld. Ik wilde de ander er ook in betrekken en deze had door mijn enthousiasme en mooie voorstelling van zaken, toegestemd mee te doen. Nu ik er achter was gekomen dat één en ander veel gecompliceerder lag en dat mijn startpunt niet zuiver was en niet in overeenkomst met de gedachte achter het concept moest ik dit met X bespreken.
Ik gaf toe dat mijn startpunt niet zuiver was en X zei me dat dit niet de eerste keer was dat ik ergens mee begonnen was, wat op deze manier eindigde. Ik hoorde een teleurstelling bij X maar ook een zeker boosheid. Ik nam dit heel persoonlijk en werd er verdrietig van.
Ik legde uit dat je zonder enthousiasme niet ergens aan kan beginnen, maar daar ben ik nu niet meer zo zeker van, want ik heb wel met mijn hoofd in een roze wolk gezeten en dat vraagt om een negatieve reactie. Ik zei ook nog dat je soms met de beste intentie ergens aan begint maar dat het soms anders loopt dan je had verwacht en dat je dan misschien later ergens anders aan begint wat wel een succes wordt. Maar hoe zit dat nou precies? Heb ik er wel alles aan gedaan of gooi ik er halverwege het bijltje bij neer? Waar zit de veroordeling die ik naar mezelf heb? Of heb ik me vastgehouden aan een eindresultaat zonder de tussenstappen te zien?

Ik vroeg me later af waarom dit me zo emotioneel maakt en of ik me iets herinner van vroeger wat misschien deze gebeurtenis triggerde.
Ik heb er al eens over geschreven maar nu kwam toch weer de ervaring naar boven dat ik naar de HBS ging en mijn vader dit vol trots aan iedereen vertelde. Na een jaar werd mij geadviseerd naar een andere school te gaan omdat ik slecht had gescoord. Ik had ook werkelijk geen klap uitgevoerd op school. Mijn vader reageerde furieus en schaamde zich voor de familie en vrienden. Hij veroordeelde me en beschuldigde me, mijn slechte resultaten waren ook een gevolg van een onstabiele thuissituatie die mij had gedemotiveerd om mijn best te doen op school. Ik schaamde me en was verdrietig en onderdrukte mijn emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb aanvaard en toegestaan het persoonlijk te nemen dat X teleurgesteld en boos reageert op mijn uitleg over de zakelijke overeenkomst die ben aangegaan waarbij het erop lijkt dat het niet het beoogde resultaat heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb aanvaard en toegestaan X niet te willen teleurstellen zoals ik mijn vader niet wilde teleurstellen door eerst een beeld af te geven van succes wat ik niet heb waargemaakt of denk niet waar te kunnen maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb aanvaard en toegestaan mij te schamen voor mijn enthousiasme aan het begin van deze onderneming omdat ik X hierin hem meegenomen met een beoogd resultaat, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben me geschaamd te hebben voor mijn vader dat ik niet het resultaat heb behaald, namelijk een diploma te halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb aanvaard en toegestaan mijn schaamte, gezichtverlies, teleurstelling en angst anderen teleur te stellen te onderdrukken, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb aanvaard en toegestaan iedere gebeurtenis die deze emoties  triggert opnieuw te onderdrukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb aanvaard en toegestaan mijzelf te veroordelen als ik niet het beoogde resultaat haal wat ik me had voorgesteld, in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat iedere voorstelling een plaatje is in de geest en niet de realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb aanvaard en toegestaan bang te zijn gezichtverlies te lijden omdat ik me eerst de hemel in heb laten prijzen, wat veroorzaakt was door mijn eigen enthousiasme om vervolgens in een polaritateit te participeren van gezichtsverlies, schaamte en teleurstelling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb aanvaard en toegestaan vanuit een startpunt te werken waarin mijn doel gebaseerd is op succes en gewin waarin ik totaal de werkelijkheid uit het oog verlies en de tegenpool, namelijk tegenslag en verlies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb aanvaard en toegestaan te hebben bij iedere vorm van tegenslag en verlies de neiging te hebben het bijltje erbij neer te gooien omdat ik overdonderd ben door de negatieve emotie en geen perspectieven meer zie in doorgaan of mijn koers te wijzigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb aanvaard en toegestaan te denken dat enthousiasme nodig is bij het beginnen van een nieuw project, waarin ik mezelf vergeef dat ik niet heb aanvaard en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat mijn realiteit gekleurd wordt door enthousiasme.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb aanvaard en toegestaan in enthousiasme anderen mee te trekken als een magneet en zo een vals toekomstbeeld te schetsen in plaats van in een realiteit te bestaan en alle negatieve en positieve uitkomsten te belichten.

Als en wanneer ik een nieuwe zakelijk overeenkomst aanga waarvoor ik andere mensen nodig heb dan stop ik en adem. Ik realiseer me ik tot nu toe steeds met enthousiasme ben begonnen en de realiteit uit het oog ben verloren wat heeft geleid tot teleurstelling, angst de ander te teleurstellen, gezichtsverlies en verdriet.
Ik ga met mijzelf de verbintenis alert te zijn op iedere vorm van enthousiasme, zoals dit voelbaar is in mijn lichaam als opwinding, dit te vergeven, te ademen en stabiel aan nieuwe zaken te beginnen.

Als en wanneer ik anderen wil betrekken in nieuwe projecten, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik eerst mezelf behoor te checken op iedere reactie, in het bijzonder enthousiasme om stabiel en kalm de voorwaarden te bespreken. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan stabiel en kalm anderen te laten delen in projecten die ik wil aangaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan het woord ‘enthousiasme’ te definiëren.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s