dag 312 Mijn archetype: de pestkop

poster-bully-zen-to-zany-finalIn aansluiting op mijn vorige blog waarbij ik een patroon beschreef van voorbeeldig leven wil ik hier kijken naar het archetype dat werd uitgetest tijdens de Kinesiologie chat met Kim Amourette. Mijn archetype is de pestkop en dan specifiek in relatie tot mezelf, op onderbewust, onbewust, quantum mind en quantum physical vlak.
Het is met andere woorden een nogal diepliggend patroon waar ik me niet noodzakelijk van bewust zou zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de pestkop in mijzelf niet te herkennen in eerste instantie, maar wel pesterijtjes te herkennen die ik naar anderen uit.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te schrikken als ik hoor dat mijn archetype ‘pestkop’ is omdat ik vaak sterk reageer op pesten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een hekel aan pestkoppen te hebben, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben een hekel aan mijzelf te hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien begrijpen/realiseren dat ik een pestkop voor mijzelf ben waarin ik te maken heb met emotionele backchat tegenover mezelf zoals bijvoorbeeld kwaad zijn op mezelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben achterdochtig, angstig, paniekerig en nerveus te zijn in relatie tot mijn doelen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien / begrijpen / realiseren wat precies mijn doelen zijn, waarin ik me verbeeld wie ik zou moeten zijn en wat ik zou moeten doen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien / begrijpen / realiseren dat dit patroon van goed willen zijn in de ogen van anderen mijn relatie tot mezelf en tot alles in je wereld beïnvloedt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn doelen beïnvloed zijn door mijn ouders, namelijk de idealen van mijn ouders die ik probeer na te leven, waarin ik mezelf verminder en neerhaal in gedachten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf neer te halen in mijn gedachten en mijzelf te verminderen door de idealen van mijn ouders te leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een patroon van mijn moeder te hebben gekopieerd door te geloven dat mijn zelfwaarde bepaald is door wat anderen van mij denken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijn doelen niet kan bereiken door onbewuste geloofsystemen, waarin ik door dat geloof mezelf geen aandacht geef en hierin geen zelfvertrouwen, zelfkracht en zelfwaarde kan opbouwen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een patroon te hebben van goed te willen zijn te hebben in de ogen van anderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het goede antwoord te willen geven als mij iets wordt gevraagd en mezelf het kwalijk te nemen als blijkt dat het antwoord niet goed was.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf aan te vallen om mijn schijnbare ‘zwakheden’ in plaats van mezelf te ondersteunen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te verminderen door mijn ‘zwakheden’ aan te vallen in plaats van te zoeken naar oplossingen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben delen van mijzelf te onderdrukken omdat ik die zie als ‘zwakheden’.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om aangevallen en beoordeeld te worden door anderen.

Ik realiseer me dat het eerst zaak is om de patronen te zien bij mezelf alvorens ik ze kan stoppen.

De komende tijd zal ik mezelf observeren om de volgende punten te identificeren:

  • Mijzelf op mijn ‘zwakke punten’ aanvallen
  • Mijn ‘zwakke’ punten onderdrukken
  • Mijn angst om aangevallen/beoordeeld te worden

Wanneer en als ik zie dat er gedachten naar boven komen van pestgedrag naar mezelf, in de zin van neerhalende gedachten/mezelf minder vinden dan stop ik en adem. Ik realiseer dat dit gedrag diep in mij geïntegreerd is. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan wanneer die gedachten naar boven komen, eerder te ademen en een beslissing te maken om er niet in te gaan en er geen aandacht aan te geven.

Kim lichtte dit toe:  want het is door je gedachten steeds aandacht te geven dat je de cyclus van zorgen/angst/nervositeit blijft voeden dus het werken met die gedachten zou prioriteit zijn in je proces op dit moment met andere woorden het gewaarzijn ontwikkelen en beoefenen om die momenten te ‘vangen’ wanneer je je gedachten ziet opkomen – om dan in die momenten je voet neer te zetten en te zeggen van ‘neen, ik ga nu eens niet dat pad op, ik blijf gewoon hier, in de simpliciteit van dit moment – ik heb deze gedachten niet nodig om mij te zeggen wie ik ben’. 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s