dag 303 De poes is ingeslapen

poesIk verzorg al een paar jaar de katten van de buren, ze zijn op een gegeven moment over komen lopen, misschien vonden ze mijn eten lekkerder of wilde ze meer geaaid worden, enfin het zijn inmiddels mijn katten geworden.
Inmiddels heb ik de poezen laten steriliseren, maar het mannetje raakte gefrustreerd omdat de vrouwtjes geen zin meer hadden na hun sterilisatie, iets wat ik me niet had gerealiseerd.
Het is al een paar maanden geleden dat ik thuis geopperd had dat het mannetje gecastreerd moest worden. Mijn echtgenoot vroeg me te wachten aangezien het ons financieel niet uit kwam.
Daarna werd een van de vrouwtjes ziek, ze kon niet goed meer eten en ik vermoedde dat ze tand- of tandvleesproblemen had. Ik gaf haar zacht voedsel en keek het een paar weken aan. Op een gegeven moment vond ik dat ik met haar naar de dierenarts moest gaan en stopte haar in een box. Ze was erg bang en gaf me een paar flinke krabben op mijn hand. Bij de dierenarts aangekomen kreeg ik alleen de assistente te zien die de kat liet ontsnappen die ik na veel pogingen weer in de box kreeg. Ik vond de assistente erg onprofessioneel te werk gaan, we waren lang bezig de poes te pakken te krijgen, terwijl ik haar nog geadvisserd had de kat te verdoven, want mij was het ook al onmogelijk geweest in haar bekje te kijken.
Zij had na telefonisch overleg met de dierenarts besloten antibiotica te geven en vroeg ons de volgende ochtend terug te komen. Ik zei dat ik het er niet mee eens was want ik wilde de oorzaak weten, maar de dierenarts was niet van plan te komen. Ik was boos om de situatie, eerst werd mij telefonisch beloofd dat de dierenarts zou werken en achteraf kwam ze niet opdagen. Omdat ik toch hoopte dat de antibiotica zou helpen heb ik toegestaan om haar het middel te geven. Het leek iets beter met de poes te gaan maar na een week verslechterde de situatie weer.
Vandaag en het is inmiddels twee weken later ben ik naar een andere dierenarts gegaan en toen bleek haar kaak gebroken te zijn en ook al vergroeid, ze kon haar bekje bijna niet open doen. Waarschijnlijk heeft ze ergens een klap gekregen. De dierenarts wilde röntgenfoto’s laten maken en overweeg een operatie. Het zou allemaal aardig in de papieren gaan lopen en de enige optie was om haar in te laten slapen. Dat heb ik dus laten doen met pijn in mijn hart.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben spijt te hebben dat ik zo lang gewacht heb om met de poes naar dierenarts te gaan om kosten te besparen in de hoop dat de poes vanzelf beter zou worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het dierenartsbezoek uit te stellen omdat de kater als eerste op mijn lijstje stond om gecastreerd te worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn op de assistente en dierenarts waar we in eerste instantie waren omdat ze zich niet aan hun afspraak hielden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me bedonderd te voelen dat ik anderhalf uur heb gereden voor een antibiotica prik in plaats van een onderzoek te verrichten bij de poes.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben hett gelieg van sommige mensen en in dit geval de assistente spuugzat te zijn omdat ze mij vertelt dat ik langs kan komen en als ik dan na 3 kwartier rijden kom er geen dierenarts te bekennen is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de assistente onhandig en onprofessioneel te vinden omdat ze eerst de kat laat ontsnappen en hem vervolgens niet meer te pakken krijgt, ondanks mijn waarschuwingen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn op de assistente die ik het advies geef de poes te verdoven om in haar bek te kunnen kijken, wat ze heeft geweigerd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf in deze eerdere ervaring als gefrustreerd, boos, niet serieus genomen, belazerd te voelen, waarin ik mijzelf niet heb  gecorrigeerd en waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben deze ervaring mee te nemen naar het heden en te lang heb gewacht om voor een tweede keer naar de dierenarts te gaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geen vertrouwen in dierenartsen te hebben en te denken dat ze er alleen maar op uit zijn om geld te verdienen.

Ik realiseer me dat de meeste mensen en ook dierenartsen worstelen om genoeg geld te verdienen om te leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen als ik hoor van de dierenarts dat de poes haar kaak heeft gebroken als gevolg van een klap terwijl ik de hele tijd in de veronderstelling/oveertuiging was dat haar tanden/tandvlees de boosdoener waren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben overtuigd te zijn dat er iets mis was met de tanden of het tandvlees van de poes.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben intens verdrietig te zijn dat ik de poes moest laten inslapen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf schuldig te voelen dat het zover is gekomen dat ik de poes moest laten inslapen.

Ik realiseer me dat als geld niet zo’n grote rol speelde in ons leven er veel minder dierenleed zou zijn, maw als ik genoeg geld had gehad zou ik er alles aan gedaan hebben om het leven van de poes te sparen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te hopen dat de poes een goed leven krijgt in zijn volgende incarnatie waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat het dier in deze wereld in een leven van misbruik terecht zal komen.

Als en wanneer ik merk dat een ander mij afhoudt van mijn plan om iemand of een dier te helpen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik degene ben die bepaalt hoe en wanneer er hulp nodig is. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf te ondersteunen door de adem en in gezond verstand een beslissing te nemen.

Als ik me verdrietig of schuldig voel aan de dood van de poes dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat mijn financiële situatie mij noopte tot deze beslissing die ik liever anders had gezien. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan me in te zetten voor een wereld waar ieder wezen een leven heeft wat het waard is om te leven.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op dag 303 De poes is ingeslapen

  1. Pingback: dag 303 De poes is ingeslapen

  2. Dank voor het delen.
    Ik heb een paar jaar geleden mijn Jack Russell in moeten laten slapen. Het hondje heeft haar leven lang last gehad van irritaties aan de huid en het heeft me veel tijd en geld gekost om te onderzoeken wat ze het beste kon eten, verschillende behandelingen etc. Ik zat steeds met het feit dat ik weinig tot geen geld voor onderzoeken had of voor heel specifiek voer. Een tijd later hebben we een kitten uit het asiel gehaald (eerst gekeken of ik dit financieel kon dragen). Ik heb het dit keer direct anders aangepakt; ik besloot iedere maand 10 euro apart te zetten voor onze poes (eerst gekeken of dit haalbaar was in mijn budget). Daar betaal ik nu de jaarlijkse inenting van en heb ik er ook een kleine oogoperatie van betaald die ze moest ondergaan. Het is fijn te weten dat wanneer er wat is met de poes, ik het benodigde geld voor de behandeling kan betalen.

    Miranda

    • marjajourney zegt:

      Cool idee Miranda, dank je!

    • Ja dat is een mooie oplossing, een soort eigen verzekeringspotje. Ik heb ook gezien dat ik op het moment voor twee dieren kan zorgen binnen mijn financiële situatie op de manier zoals ik wil en dat meer niet mogelijk is, al zou ik dat best willen ;-). Met zwerfdieren in de buurt is het niet eenvoudig om met gezond verstand beslissingen te nemen waar je verantwoordelijkheid voor kunt en wilt dragen. Er zijn veel aspecten om in overweging te nemen en die leren we al doende.

  3. Oooh verdrietig Marjo. Herkenbare situatie ook. Ik heb gezien dat de spanning die ik ervaar als een dier ziek wordt, keer op keer met geld te maken heeft en met de afwegingen hierin voor wat financieel mogelijk is en tevens de angst dat ik hierdoor zo ‘verdoofd’ ben dan ik te laat beslissingen neem en ook simpelweg, angst voor de dood en voor het ‘afscheid nemen’ van een dier. Het is een proces dat we wandelen hierin en de situatie is vaak niet optimaal. Veel sterkte en dikke knuffel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s