dag 302 Vroege herinneringen van achtergelaten zijn

achtergeVaak in mijn leven heb ik een emotie gevoeld van achtergelaten zijn, als huisgenoten allemaal weggingen en ik alleen achterbleef en laatst kwam een herinnering die hiermee te makken zou kunnen hebben, sterk op toen ik mijn kleindochter naar ballet bracht en later weer ophaalde. Ik ging ooit als klein meisje met een schoolvriendinnetje voor het eerst naar een gymnastiekles, ik moet een jaar of 7/8 geweest zijn. Het enige dat ik me nog kan herinneren dat het na afloop van de les donker buiten was en ik op mijn eigen houtje de weg naar huis moest terugvinden. Ik was bang en raakte de weg kwijt maar ben uiteindelijk heelhuids thuisgekomen. Ik huilde en was overstuur en weet ook niet meer het hoe en waarom hiervan. Ik ben nooit meer naar de gymnastieklessen geweest.
Een eerdere herinnering heb ik toen ik nog jonger was, wij woonden in Amsterdam-West in een typisch voor-tussen-achter huis. Ik werd ’s avonds wakker en er was niemand thuis, mijn vader zal gewerkt hebben en mijn moeder was nergens te bekennen. Ik heb hard gehuild en geschreeuwd tot zij tevoorschijn kwam, ze was boven bij de buren op visite.
Dan heb ik nog een derde herinnering dat ik uit de kleuterschool kwam en mijn moeder er niet (op tijd) was, ik ben toen naar het huis van mijn oma gelopen dat iets dichter in de buurt was.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me alleen, achtergelaten, buitengesloten te voelen als iedereen het huis verlaat behalve ik, waarin ik denk dat ik er niet toe doe, dat ik opzij gezet word en vergeten ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben medelijdne met mijzelf te hebben als ik alleen achterblijf en iedereen om me heen vertrekt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een herinnering te hebben dat ik na een gymnastiekles plots alleen in het donker sta, in een voor mij niet bekende straat en alleen de weg naar huis moet zien terug te vinden, wat mij angstig maakt en waarin ik overstuur thuiskom.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang en verdrietig te zijn als mijn moeder niet in de buurt is en ik alleen naar huis moet zien te komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een herinnering te hebben dat ik ’s avonds wakker word en mijn ouders niet huis zijn waarop ik huil en schreeuw waarbij mijn moeder tevoorschijn komt na een bezoekje aan de bovenburen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in paniek te raken als ik als kind wakker word en mijn moeder is niet in de buurt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben deze herinneringen te projecteren op de toekomst door iedere keer dat mensen om mij heen vertrekken en ik alleen achterblijf weer in de emotie te gaan van alleen gelaten, achtergelaten, vergeten te zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben deze herinneringen vaak te herhalen in mijn geest om ze vervolgens weer op te bergen in mijn bewustzijn en te onderdrukken omdat ik niet wist wat ik ermee moest.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben medelijden te hebben met het kleine meisje dat is was dat zich alleen en vergeten voelt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn als mensen om mijn weggaan omdat ik me dan alleengelaten, achtergelaten voel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me bang, paniekerig en onveilig te voelen in het donker als ik de weg niet goed weet.

Als en wanneer ik thuis alleen achter blijf omdat iedereen weggaat en ik voel me alleen gelaten, achtergelaten dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat deze emoties gebaseerd zijn op eerdere ervaringen die ik op jonge leeftijd had en die ik nu achter me kan laten. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan een en gelijk te staan aan leven en te genieten van de tijd die ik aan mezelf kan besteden.

Als en wanneer ik zie dat ik me bang, paniekerig en onveilig voel in het donker als ik de weg niet goed ken, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik deze emoties lang met me mee heb gedragen en dat het nu tijd is het los te laten. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan me in het donker even veilig te voelen als in daglicht door mijzelf te stabiliseren met mijn adem en kalm mijn weg te vervolgen.

 

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 302 Vroege herinneringen van achtergelaten zijn

  1. Pingback: dag 302 Vroege herinneringen van achtergelaten zijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s