dag 297 Mijzelf vergelijken met andere vrouwen

vergelijkIk vergelijk mijzelf met andere vrouwen, vrouwen van mijn leeftijd. Ik kijk hoe ze eruit zien en vergelijk dat met mijzelf. Zijn ze dikker, dunner, hebben ze meer of minder rimpels dan ik, zijn hun bovenarmen en bovenbenen ook zo kwabbig als de mijne?

Hoe gaan ze gekleed, is dat mijn smaak of niet, ik houd namelijk niet van hoge hakken, lange nagels en geföhnd haar.  Ik vind het hoogst irritant van mezelf dat ik het niet kan stoppen.

Het vergelijken van dik/dun zit er al heel lang in en de rimpels en kwabben zijn er vooral de laatste jaren bijgekomen. Ik zie dat het vergelijken voortkomt uit kritiek die ik op mezelf heb en in de vergelijking kan ik het beeld dat ik van mezelf heb in de geest vermeerderen/verminderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam met andere lichamen van vrouwen van mijn leeftijd te vergelijken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf met andere vrouwen te vergelijken om positieve en negatieve energie te creëren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben naar andere vrouwen te kijken van mijn leeftijd waarin ik wil vaststellen of ze dikker of dunner dan mij zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te willen weten of iemand dikker of dunner is als een patroon dat ik mijzelf heb eigen gemaakt in mijn jeugd en daarom vergeef ik mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind voor dik te zijn uitgemaakt op school waarin ik emoties voelde van boosheid, wrok, machteloosheid omdat ik voor de klas een toneelstukje moest spelen en hierbij een dikkerd moest uitbeelden.

Ik realiseer me dat ik een afkeer heb van dikke mensen, waarin ik zelf mijn leven lang worstel om niet te dik te zijn/ te worden als gevolg van het enorme overgewicht wat ik zag van mijn vader.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een afkeer te hebben van dikke mensen omdat  het beeld dat ik zag van mijn vader met een enorm overgewicht mij angst aanjaagde zelf zo te worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn leven lang te worstelen met mijn gewicht en dieten te volgen omdat ik bang was net als mijn vader dik te zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gefrustreerd te zijn als ik zie dat ik te dik ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben nu in een positieve energie van opluchting en blijheid te zijn als ik zie dat de weegschaal me laat zien dat ik ben afgevallen door het dieet dat ik volg.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te willen weten of iemand meer of minder rimpels heeft dan ik omdat ik zelf moeite heb om rimpels te krijgen, omdat ik denk dat mensen met rimpels afgedaan hebben, wat mij is ingegeven door reclame en media waarin het lijkt alsof vrouwen er alles aan moeten doen om te voorkomen rimpels te krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn rimpels lelijk te vinden, waarin ik mijzelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat jonge mensen met een gladde huid mooier zijn, populairder zijn, begeerlijker zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben populair en begeerlijk te willen zijn omdat me dit een postief gevoel geeft waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat positieve gevoelens negatieve emoties genereren zodat ik in polariteiten blijf ronddraaien.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken en te geloven dat ik verantwoordelijk ben voor het krijgen van rimpels door de emoties en gevoelens die ik in mijn leven heb verzameld in mijn lichaam.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me schuldig te voelen voor het opslaan/onderdrukken van emoties en gevoelens als energie wat de reden is dat mijn lichaam het verouderingsproces moet aangaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het moeilijk te vinden om te zien dat mijn lichaam aan het aftakelen is, omdat ouder worden en aftakeling laat zien dat de dood in het vooruitzicht ligt en daar wil ik niet mee geconfronteerd worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om dood te gaan, omdat ik niet mijn kinderen en kleinkinderen wil achterlaten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn kinderen en kleinkinderen niet achter te willen laten omdat ik bang ben dat afscheid nemen verdriet met zich meebrengt en ik hen geen verdriet wil aandoen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om dood te gaan, omdat ik gehecht ben aan mijn leven en de dood onbekend is en ik angst heb voor het onbekende waarin ik geloof dat ik niet langer in staat zal zijn om mijzelf aan te sturen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om dood te gaan, omdat ik het idee heb nog lang niet klaar te zijn met dit leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dood te gaan omdat ik ‘leven’ nog niet heb ervaren, waarin ik mijzelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn iets te moeten missen wat ik nog niet heb gekend en dus tekort kom waardoor ik de dood als iets oneerlijks ervaar.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet naar andere vrouwen te kunnen kijken zonder dat er een vergelijking optreedt in mijn geest waarin ik me niet kan verbinden met de persoon omdat mijn geest bezig is met opmerkingen en commentaar.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voelen om meer afgetakeld/ouder te zijn dan anderen omdat ik dan geconfronteerd word met mijn eigen verkeerde levenswijze zoals die te zien is aan te toestand van mijn lichaam.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een polariteit te bestaan van superioriteit en inferioriteit, waarbij ik mij superieur voel als ik er beter uitzie en inferieur voel als ik er ouder uitzie.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben andere vrouwen met lange gelakte nagels, geföhnd haar, hoge hakken te veroordelen als lelijk, ordinair, niet mijn smaak, in plaats van te zien en te begrijpen dat dit onderdeel is van culltuur, achtergrond en positie in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het soort vrouwen met gelakte nagels, geföhnd haar en hoge hakken een hogere status hebben dan ik waarbij ik mijzelf inferieur voel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een beeld te hebben opgebouwd op mijn werk van dames met een hogere sociale status met dure kleding en sieraden waarbij ik me inferieur voelde wat nu als beeld weer wordt getriggerd door het uiterlijk van veel vrouwen in Kroatië.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf beter, mooier, slanker, anders gekleed te willen ervaren om de negatieve emoties zoals een lagere sociale status, dik, lelijk, oud, een eenheidsworst te zijn te verbergen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik te dik, lelijk, oud en gerimpeld ben en bang ben een eenheidsworst te zijn en waarin ik bang ben om als oude vrouw afgedankt te worden en niet meer kan deelnemen aan het leven en om te kunnen overleven.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat wij mensen allemaal een andere geschiedenis hebben, een andere genetica, andere voorouders, cultuur, opleiding, maar dat wij in wezen allemaal een en gelijk zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met een andere vrouw, waarin ik uit ben op een ervaring van superioriteit dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik een ervaring van superioriteit wil ervaren om mijn inferioriteit te bedekken die ik als kind had en dat ik dit idee nu kan laten varen en te weten dat vergelijken een trucje van de geest is. En dus, ga ik met mijzelf de verbintenis aan om iedere keer dat ik in een vergelijking ga, me te realiseren dat mijn geest een energie wil genereren en hierin stabiliseer ik me met mijn adem.

 Wanneer en als ik mijzelf andere vrouwen zie veroordelen en ze bestempel als opgedirkt door hun gelakte nagels, geföhnde haren, hoge hakken dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik me vroeger een idee heb gevormd dat duur geklede vrouwen meer waard zijn dan ikzelf. Ik realiseer me dat ik dit idee van vroeger kan laten varen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan dit oude idee te stoppen en gelijk te staan aan hen.

Wanneer en als ik mijzelf mijn lichaam zie vergelijken met andere vrouwen van mijn leeftijd, met name mijn bovenarmen en bovenbenen, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat de aftakeling van het menselijk lichaam met vele factoren te maken heeft zoals voeding, gevoelens en emoties en dat wij allen leven in een geestbewustzijnssysteem wat ons tot een slaaf heeft gemaakt.

Ik realiseer me dat alle vergelijkingen die te maken hebben met reacties die ik zelf heb op mijn lichaam.

En dus, ga ik met mijzelf de verbintenis aan voor de spiegel te gaan staan en zelfvergeving uit te spreken voor de lichaamsdelen waarop ik een reactie heb en dit te beschrijven in een blog waarin ik vrede kan sluiten met mijn lichaamsdelen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben afkeer en schaamte voelen als ik met mijn vader in gezelschap van anderen was.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben afkeer en schaamte te voelen om gezien te worden als iemand die geen maat kan houden en geen controle over zijn eigen leven/eetpatroon heeft.

Wanneer en als ik mijzelf afkeer of schaamte zie hebben bij het zien van dikke mensen, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik de afkeer en schaamte van mijn vader projecteer op dikke mensen en op mijzelf die ik meestal beschouwde als te dik.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan wanneer ik een dik persoon zie te stoppen en te ademen waarbij ik kijk in mezelf of ik hier bepaalde gedachten heb. Zijn er geen gedachten dan ben ik me gewaar van mezelf. Ik kan nu tegen mezelf  zeggen dat ik kan stoppen met de plaatsvervangende schaamte, want ik weet nu waartoe dit leidt en ik wil daar niet heen.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 297 Mijzelf vergelijken met andere vrouwen

  1. Pingback: dag 297 Mijzelf vergelijken met andere vrouwen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s