dag 295 Projectie op ongeduld en voordringen

marktVandaag ging ik naar de markt. Ik bestel altijd eieren bij dezelfde persoon en koop aldaar gelijk groente en fruit. De verkoper komt sympathiek en eerlijk over, want als ik vraag wat wel en niet bespoten is geeft hij mij daar duidelijk antwoord op. Dit in tegenstelling tot veel andere verkopers die niet schromen om te liegen over hun producten.

Een van de dingen die me al geruime tijd opvalt hier is dat mensen niet op hun beurt wachten. Als ik mijn bestelling doe komt er vaak even iemand tussendoor met de vraag of de koopman dat kan afrekenen, men schijnt in grote haast en ongeduld te zijn.
Ook geeft de koopman prioriteit aan kopers die veel komen kopen, bijvoorbeeld iemand die een kist perziken koopt hoeft niet te wachten tot ik klaar ben.

Vandaag echter wachtte ik op mijn beurt en deed mijn bestelling en rekende af. Een dame naast me wachtte tot ik klaar was en opeens kwam er van de andere kant iemand die vroeg of X dat even wilde wegen. X deed wat er gevraagd werd en ik zag de dame naast me een gebaar maken dat leek op geërgerdheid. Toen de voordringster ook nog om een tweede bestelling vroeg zag ik de dame weer een gebaar maken.
Ik vind het slap van X dat hij de brutale mensen die voor willen gaan direct helpt.

Ik vroeg de mevrouw die voor haar beurt ging waarom ze niet op haar beurt wachtte. Ze zei dat ze al eerder langs was geweest. Ik zei tegen X dat het misschien een idee was om nummertjes uit te delen. Ik probeerde nog een grapje te maken maar ergerde me aan de dame die voor haar beurt ging.

Ik zie duidelijk dat ik anderen beschuldig omdat ze zich niet gedragen volgens mijn maatstaven, veel wachten niet rustig op hun beurt maar proberen eerder aan de beurt te komen. En ik erger me aan de koopman die degenen met de grootste mond het eerst helpt. Ik realiseer me dat dit gebaseerd is op angst, angst om klanten mis te lopen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te ergeren en het oneerlijk te vinden dat koopman X grote afnemers laat voorgaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de mensen die willen voorgaan in de rij te beschuldigen van ongeduld, waarin ik zelf ongeduld voel als ik moet wachten op mijn beurt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te ergeren en boos te worden van het ongeduld om me heen, zoals instappen in de bus, bij het minste of geringste claxoneren in de auto en voor je beurt gaan omdat ik me dan minder voel door als laatste in de bus te stappen, of als iemand claxonneert omdat men vind dat ik te langzaam rijd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben ongeduldig te worden als anderen voorgaan terwijl ik ik wacht in een geduldig ongeduld, waarbij mijn ongeduld getriggerd wordt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik geduldiger ben dan de meeste mensen om mij heen, waarin ik mezelf vergeef geduldig mijn ongeduld te verbergen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een polariteit te bestaan van geduld en ongeduld.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos en geërgerd te zijn als mensen niet op hun beurt wachten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het slap te vinden van de verkoper dat hij niet iedereen gelijk behandeld maar de mensen die voor willen gaan toch te bedienen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te verwachten dat hij iedereen helpt wanneer hij aan de beurt is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te handelen/denken/geloven vanuit mijn programmering zoals die geldt in mijn geboorteland.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik meer en beter ben dan mensen die hier geboren zijn.

Ik realiseer me dat in ieder land andere gewoontes gelden, dus kan ik me aanpassen aan die andere gewoontes door stabiel te blijven als anderen voorgaan of meer prioriteit krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/ realiseren dat het hier algemeen geaccepteerd is dat iemand voor zijn beurt wordt geholpen, waarin ik mezelf vergeef nog steeds een gevoel van oneerlijkheid te voelen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn ongenoegen, zoals me minder te voelen en oneerlijk behandeld te worden te projecteren op de klanten en de verkoper.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het op te nemen voor een dame die langer op haar beurt moet wachten terwijl dit niet mijn zaak is, waarin ik bevestigd wil worden in mijn ongeduld, oneerlijkheid en inferioriteit.

 Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben ongeduld, oneerlijkheid en inferioriteit te voelen bij het wachten bij een marktkraam als anderen voor hun beurt geholpen worden.

Ik realiseer me dat ik de cultuur hier niet kan veranderen, het enige dat ik kan veranderen is mijzelf, door stabiel te blijven, te ademen en te genieten van het hier aanwezig zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te bemoeien met de handelswijze van de verkoper.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te zien als bemoeizuchtig om dat ik mij schuldig voel over mijn gedrag jegens de koopman.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gefrustreerd te zijn nu de irritaties en boosheid zijn opgelopen omdat ik dit punt heb laten lopen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het een normale zaak te vinden om te vragen voor te gaan in de rij als ik de bus moet halen, dus vergeef ik mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het voordringen dat ik veroordeel in de ander, als het niet in lijn zijn met mijn eigen maatstaaf/norm, nu zelf als norm aan te nemen.

Als ik zie dat iemand voor zijn beurt wil gaan dan stop ik en adem.
Ik realiseer me dat ik me niet hoef te bemoeien met anderen en dat overal andere normen en waarden gelden.
Ik realiseer me dat ik mijn ongeduld, emotie van oneerlijkheid en inferioriteit niet op anderen moet projecteren maar ik zie nu dat het mijn emoties zijn.
Ik realiseer me dat als men niet op zijn beurt wacht dit mijn stabiliteit niet in de weg staat.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan bij ongeduld, voor de beurt gaan, claxonneren, dringen bij instappen in de bus mijzelf te stabiliseren door mijn adem en hier aanwezig te zijn bij iedere ademtocht en iedere stap die ik neem.

treat

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s