dag 289 Een kind uit angst boos toespreken

possesDeze week was ik getuige van een tafereel van een vrouw en een kind op het strand. Het was een bloedhete dag, misschien zo’n 40° C en de vrouw had het meisje die in de zee aan het spelen was al vele malen gezegd dat ze haar haar nat moest houden. Ze zei dit uit angst dat het kind een zonnesteek zou oplopen.
Het kind luisterde niet en de vrouw liep boos op het kind toe en pakte haar bij haar arm en dreigde direkt naar huis te gaan en schold haar de huid vol. Het kind raakte overstuur en probeerde in haar verdriet de vrouw te omhelzen die haar negeerde, want ze was totaal bezeten door haar boosheid. Ik keek hiernaar en een wanhopig gevoel maakte zich van mij meester en ik wendde mijn hoofd af. Ik wilde wat zeggen maar deed niets, ten eerste was ik ook emotioneel geraakt en veroordeelde de vrouw en hierin wist ik dat alles wat ik op dat moment zou zeggen de situatie alleen maar erger zou maken.
Ik begreep de angst van de vrouw die haar totaal in bezetenheid had gebracht want ik herkende de situatie. Soms ben je zo door je angst overmeesterd dat je dit in boosheid uit naar een kind terwijl als je rustig het kind toespreekt en uitlegt waarom ze in dit geval haar haar nat moet houden omdat het te heet is, het kind het zal begrijpen en het advies zal opvolgen.

Omdat ik zelf in een reactie van boosheid / veroordeling kwam pas ik de volgende zelfvergevingen toe.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden op de handelswijze van een persoon die een kind hardhandig toespreekt omdat ze bang is dat het kind iets overkomt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de vrouw te veroordelen die boos werd op het meisje, waarin ik niet zag dat dit in mij ook aanwezig is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niets te kunnen zeggen omdat ikzelf in een emotie van boosheid/veroordeling ben als ik naar het tafereel lijk, waarin ik weet dat iedere emotionele reactie een negatief effect zal hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn hoofd af te wenden van de situatie in plaats van te zien wat er plaatsvind en mezelf te ondersteunen door mijn adem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben zelf vaak door mijn angst en schrik in boosheid te reageren als een kind gevaarlijke capriolen uithaalt wat tot ernstige consequenties kan leiden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me door mijn angst totaal te verliezen in boosheid naar een kind in plaats van te ademen, hier aanwezig te zijn en met gezond verstand het kind de consequenties te tonen die het gevolg kunnen zijn van hun daden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren waarom een kind niet luistert maar in een reactie te komen van boosheid in plaats in mezelf te kijken waarom er niet geluisterd wordt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een reactie van boosheid en irritiatie te hebben als een kind niet luistert naar wat het beste voor het kind is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat een autoritaire houding tot verwijdering en onbegrip leidt van de ouder en het kind.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een geval van gevaar bezeten te raken van angst waarin ik een toekomstprojectie maak van wat er zou kunnen misgaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben toekomstprojecties te creeëren door in mijn geest de consequenties van het gevaar vorm te geven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben zo bezeten te worden van mijn angst en boosheid dat ik me afscheid van het kind in plaats van te zien wat er nodig is voor het kind zoals troost en begrip.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben door mijn boosheid het kind verdriet en angst aan te jagen.

Als ik zie dat een situatie gevaarlijk kan zijn voor een kind dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik in een moment in een toekomstprojectie kan komen en niet meer zie wat hier nu van belang is. Ik realiseer me dat een kind uitleg behoeft vanuit een stabiele situatie om te begrijpen wat eventuele consequenties kunnen zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij gevaar mijzelf te ondersteunen door mijn adem en uit te leggen wat de gevaren kunnen zijn zodat het kind kan begrijpen wat het beste is voor het leven.

Als ik zie dat een ouder bezeten raakt van boosheid op een kind dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik een dialoog kan aangaan als ikzelf stabiel ben.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf te oefenen in het ademen op zulke momenten en de ouder uit te leggen dat een boze benadering slechts leidt tot angst en verdriet, wat weer onbegrip voor de situatie tot gevolg heeft.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 289 Een kind uit angst boos toespreken

  1. Pingback: dag 289 Een kind uit angst boos toespreken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s