dag 287 Het is toch nooit goed (2)

helpWat ik me ineens realiseerde vanochtend dat als ik het idee heb dat ik niet goed genoeg ben dit komt alsof het voor mij lijkt dat de hele wereld tegen mij is. Alsof er geen reden tot bestaan is voor mij in de wereld.
Ik was met mijn buddy in gesprek over mijn mind construct en er werden allerlei zeer bruikbare suggesties gedaan. Ik merkte daarbij dat er veel moeite werd gedaan om mij uit te leggen hoe ik weer verder kan gaan. Toen ik de teksten las kwam er een overweldigend gevoel van verdriet over mij. Ik kan het nog steeds niet plaatsen. Gedachten kwamen op dat iemand werkelijk alles gaf van zichzelf om mij aan te sturen. Dat is iets waar het waarschijnlijk bij me ontbreekt, mijzelf alles geven wat binnen mijn macht ligt. Een 100% acceptatie geven aan mijzelf die ik al lange tijd heb ontbeerd door steeds maar mijn aandacht te geven aan mensen, zaken die buiten mijzelf liggen en niet te vergeten dat ik continu in mijn mind heb geleefd in plaats van in mijn fysieke lichaam.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de hele wereld tegen me is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik geen bestaansrecht heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn als ik zie dat iemand me support geef, waarin ik plots besef dat degene die me support geeft, herkent waar ik vastloop.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken als ik vastloop dat ik geen hulp van buitenaf kan verwachten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat niemand in deze wereld me zou kunnen helpen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik er altijd alleen voor sta.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben door het idee er alleen voor te staan me af te scheiden van anderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn hulp te vragen, waarin ik denk dat ik het alleen moet zien op te lossen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat de ander bij een hulpvraag bereid is me te helpen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben liever hulp te bieden dan hulp te vragen, waarin ik een superieure houding aanneem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik minderwaardig ben als ik om hulp vraag.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik dom ben als ik om hulp vraag.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ieder mens een bijdrage kan leveren in de wereld binnen zijn eigen mogelijkheden, vaardigheden en kunnen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben moeite te hebben de juiste vragen te kunnen stellen, waarop het onduidelijk is voor de ander waar de schoen wringt.

Ik realiseer me dat ik vaak hulp gevraagd heb en dat dit beantwoord werd met opties die voortkwamen uit een geestbewustzijnssysteem en niet vanuit gezond verstand.

Als ik zie dat er een angst is hulp te vragen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik in ieder geval een poging kan doen een vraag te stellen en de ander de gelegenheid kan geven mij verder te helpen. Ik realiseer me dat er soms meerdere pogingen nodig zijn.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als ik vastloop te ademen en mijn vragen zo goed mogelijk te formuleren en de blokkade te vergeven en te corrigeren.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op dag 287 Het is toch nooit goed (2)

  1. Ja cool aangepakt. Herkenbaar. Ik was absoluut niet geprogrammeerd om hulp te vragen bij mij zelfrealisatieproces. Ik mekte dat ik al doende moest leren om mezelf te openen en te presenteren waar ik niet uitkwam. Voelde me super kwetsbaar en ongemakkelijk. Zelfs het uitspreken ging moeilijk. Inmiddels heb ik het me eigen gemaakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s