dag 286 Het is toch nooit goed

not good enoughVandaag was ik bezig met het aanvullen van de DIP les waar ik mee bezig ben. Ik ben nu bezig met een mind construct en ik zie dat er een grote weerstand is om hier aan te werken. Ik heb het werken aan mijn les al een poosje uitgesteld maar vandaag moest ik er toch echt aan geloven, want de week is bijna om en ik word geacht iedere week een stukje te schrijven en er zijn geen excuses, ik heb er gelegenheid voor.
Ik sprak hardop wat zelfvergevingen en kwam erachter dat een van de redenen is waar de weerstand vandaan komt is het idee: het is toch nooit goed.
Mijn huiswerk wordt altijd door de buddy nagekeken en eens in de week bespreken we punten die mij nog niet duidelijk zijn.  Maar …….. er is iedere keer een reactie mijnerzijds als ik de correcties nalees en er komen dan gedachten op van ‘het is toch nooit goed’ die ik dan wegwuif met gedachten van, maar ik ben hier toch om te leren? Je kunt niets leren zonder fouten te maken. Ik moet niet zo zeuren, eens ga ik het allemaal begrijpen.
In die laatste gedachten onderdruk ik eigenlijk de emotie die opkomt van verdriet, verdriet omdat ik het idee heb het is nooit goed, oftewel ik ben niet goed genoeg. Nou wordt het wordt ‘goed’ bij Desteni niet gebruikt omdat dit een deel is van de polariteit die in de geest bestaat met als tegenpool fout, niet goed.
Ik heb vooral moeite met bepaalde correcties omdat ik zie dat ik bepaalde zaken niet duidelijk, in precieze woorden beschrijf die dan worden gecorrigeerd in duidelijke taal.
Dus voor dat ik verder ga lijkt het me zinvol om hier zelfvergevingen voor te schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de lessen die ik maak nooit goed zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik de lessen niet kan maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig en teleurgesteld te zijn als ik de correcties zien die mijn buddy heeft aangebracht.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn emotie van verdriet en teleurstelling te onderdrukken door hier positieve gedachten voor in de plaats te stellen als: ‘ik ben hier toch om te leren?’ ‘het is normaal om fouten te maken’, ‘aldoende leert men’ en ‘uiteindelijk zal het wel lukken’, in plaats van direct zelfvergezing toe te passen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geblokkeerd te raken bij het maken van mijn les door alle positieve en negatieve gedachten die oprijzen als ik bezig ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ‘ik’ niet goed genoeg ben omdat iemand de tekst van mijn lessen verandert.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me persoonlijk gekwetst te voelen als mijn lessen worden veranderd/gecorrigeerd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik nooit iets goed doe.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de lessen te moeilijk voor me zijn en dat ik misschien beter kan stoppen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te worden als ik de woorden uitspreek ‘ ik kan beter stoppen’.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik een patroon heb van stoppen als ik denk dat iets niet lukt, zoals ik dit in mijn schooltijd heb gedaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf geen doorzetter te vinden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het allemaal te moeilijk en te gecompliceerd is voor mij, waarin ik me realiseer dat ik slechts mijn herinneringen hoef te schrijven die in mijn mind opgeslagen liggen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben eerst heel enthousiast de nieuwe lessen van het mind construct te omhelzen, waarna ik later in de tegenpool van weerstand en opgeven terecht kom.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben intens verdrietig te zijn omdat het niet lijkt te lukken om het mind construct te schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet te zijn omdat het niet lukt om mijn mind construct te schrijven omdat ik dan denk dat het al bijvoorbaat mislukt is en een herkansing niet mogelijk is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik faal als ik de les niet begrijp en dat ik alles in een keer moet weten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn fouten te maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor dom te worden uitgemaakt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik iemands kostbare tijd aan het verdoen ben waarin ik denk dat ik stuntelig de lessen maak waarbij de persoon veel tijd nodig heeft om mij te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de opmerkingen/correcties met een boze intonatie op te lezen die ik zelf ervaar als boos en ongeduldig, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben de ander als geirriteerd/boos te beschouwen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben erg ongeduldig met mijzelf te zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben al deze eigenschappen van niet goed genoeg, dom, te tijdrovend voor de ander, op anderen te projecteren omdat ze in mij aanwezig zijn.

Er is een herinnering dat ik als kind gecorrigeerd werd door mijn vader waarin hij boos werd als iets niet goed ging, niet naar zin was, zoals bijvoorbeeld de manier waarop je uien snijdt. Hij deed dit dan door zijn vingers naar beneden te houden de ui zodat je niet in je vingers kon snijden. Ik heb die methode nooit geleerd of overgenomen van hem, hoewel hij dit ontelbare malen heeft voorgedaan. Er is dus een weerstand opgetreden om zijn voorbeeld op te volgen omdat hij dit in een boze emotie naar mij toe uitlegde. 

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben herinneringen te hebben als kind dat als ik een methode niet goed kende en gecorrigeerd werd, dit met boosheid en irritatie gepaard ging waarin ik een weerstand opbouwde om een voorbeeld op te volgen.
Dit zal ik in een volgend blog verder beschrijven.

Als ik zie dat ik weerstand voel om mijn lessen te maken omdat ik denk dat het niet gaat lukken of te moeilijk is dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat al mijn herinneringen in mij aanwezig zijn en dat ik met geduld en compassie deze weer tevoorschijn kan halen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf te pushen om de les af te maken en nog te kijken welke weerstand er op komt en deze te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn herinneringen zo diep zijn weggezonken dat ik er niet meer bij kan en dat mijn geest een warboel is van gedachten, emoties en gevoelens.

Ik realiseer me dat de geest in principe bij de meeste mensen op een manier geconstrueerd is waarin de mogelijkheid bestaat die punten te openen, die vergeven en gecorrigeerd kunnen worden.

Als ik zie dat ik een weerstand / teleurstelling / verdriet voel om de correcties / aanpassingen te zien, te lezen of aan te passen dat stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik zelf een negatief oordeel vel over de correcties en aanpassingen. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mezelf steeds te stabiliseren door zelfvergeving toe te passen en diep te ademen alvorens ik verder ga met de les.

Als ik zie dat ik denk niet goed genoeg te zijn om de lessen te maken dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat het punt van ‘niet goed genoeg’ zijn zich in allerlei facetten aan mij laat zien en dat ik dit nog verder moet uitdiepen en zelfvergevingen hiervoor kan schrijven.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf te onderzoeken wanneer het idee van ‘niet goed genoeg’ zich openbaart zodat ik dit punt opnieuw kan openen.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op dag 286 Het is toch nooit goed

  1. very cool, heel herkenbaar!! Ik heb het nog niet weg kunnen krijgen overigens dus ik ben benieuwd hoe je hier verder mee gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s