dag 280 Helpen als weerstand of om aardig te zijn

helpingIn deze blog probeer ik te onderzoeken hoe het komt dat ik soms weerstand heb in te springen als mijn hulp wordt gevraagd.
Mijn vader riep vaak op een commanderende toon “ga je moeder helpen” en duldde geen tegenspraak. Mijn moeder vertelde dat hij die manier van commanderen zich eigen gemaakt tijdens de periode dat hij sergeant was in militaire dienst. Als werkgever in de horeca schold en commandeerde hij ook naar het personeel en familie die daar dan werkzaam was.
Als mijn moeder wat aan me vroeg om te helpen met afwassen of de hond uit te laten laten sputterde ik vaak tegen, want ik wist dat dit geen gevolgen had en vaak deed ik dan niet wat er van me gevraagd werd.
Als ik terugkijk dan zie ik dat ik vaak opspring om anderen te helpen op een vrijwillige basis dat dit is om aardig gevonden te worden, om waardering te kijgen.
Zo ontstond er een polariteit in mijn geest van ‘moeten helpen’ en helpen om te pleasen. Ik zie echter ook dat als iemand mij echt nodig heeft omdat ik de enige ben die op dat moment beschikbaar is dat er een bereidheid is, maar als me iets gevraagd wordt omdat er een voor mij luxe gedachte aan ten grondslag ligt zoals ‘tijd voor mezelf’, dat er een weerstand is. Als dan degene mij verwijt dat ik niet van harte meehelp, ga in in de verdediging en word ik verdrietig en voel me nutteloos omdat ik niet gewaardeerd word voor wat wel doe.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn vader als een autoriteit te zien omdat hij mij commandeerde met een harde stem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn van mijn vader omdat hij niet iets kon vragen maar met een harde stem commandeerde om taken te doen die in huis of buitenshuis gedaan moesten worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een weerstand te uiten naar mensen die mij op een redelijke manier vragen hulp te bieden waarin ik een herinnering gebruik die ik had bij mijn moeder en ik er gemakkelijk probeerde af te komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben  weerstand te voelen als iemand mij iets vraagt wat naar mijn mening eigen belang is en niet omdat het nodig is om te helpen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat iemand me pas hulp mag vragen als er echt de nood aan de man is, waarbij het dan lijkt dat ik dan moeiteloos inspring.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat eigen belang soms ook een reden is om hulp te vragen, maar ik direct in de verdediging en excuses ga.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in de verdediging te gaan en excuses te verzinnen als iemand mij iets vraagt in plaats van rustig te communiceren en stabiel te staan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te verdedigen en excuses te verzinnen omdat ik denk dat ik al zoveel doe voor die ander en ik niet gewaardeerd word.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me nutteloos te voelen als ik niet gewaardeerd word, waarin ik mijn nut laat afhangen van een ander in plaats van mezelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben aardig gevonden te willen worden door anderen omdat ik mezelf niet aardig vind en waardeer.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te realiseren dat als ik vrijwillig hulp aanbied dit is om aardig gevonden te worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een polariteit te bestaan van helpen om gewaardeerd te worden en een weerstand tegen helpen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geirriteerd te raken wanneer al het huishoudelijke werk op mij neerkomt en niemand mij hulp aanbiedt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een herinnering aan mijn moeder te hebben die het huishouden zwaar en veel vond en ik niet zag dat haar gedachten, gevoelens en emoties haar overweldigde.

Als ik zie dat ik een weerstand voel als iemand voor zichzelf wat tijd vraagt en om in te springen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ieder verzoek gecommuniceerd kan worden met elkaar zonder in een strijd te verwikkelen. Ik realiseer me dat ik oude herinneringen gebruik die mij in een verdediging brengen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te kijken wat kan en wat niet kan en van hieruit mij zelf richting te geven in het bieden van hulp of niet.

Als ik zie dat ik anderen hulp bied om aardig gevonden te worden, dan stop ik en adem. ik realiseer me dat waardering voor mijzelf een punt is dat ik nog niet gerealiseerd heb.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan steeds te kijken waar ik probeer waardering van anderen te krijgen en zelfvergeving toe te passen.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 280 Helpen als weerstand of om aardig te zijn

  1. Pingback: dag 280 Helpen als weerstand of om aardig te zijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s