dag 279 Het woord ‘politie’ en een reactie van angst

policijaVanmorgen zat ik achter mijn laptop en plots zag ik een deel van een bericht voorbij schieten over mijn scherm. Het enige dat ik kon lezen was ‘je moet naar politie met hem’. Mijn hart begon te bonzen en angst maakte zich meester van me. Allerlei gedachten kwamen naar voren: ‘waar moet ik naar de politie gaan’, ‘met wie moet ik naar de poltie gaan’, ‘is er iets ernstigs gebeurd?’ Dit gebeurde allemaal in de tussentijd voor ik het bericht kon openen. Toen ik zag dat ik in Kroatie naar de politie moest dacht ik nog even: misschien word ik wel uit het land gegooid omdat ik op facebook zoveel kritiek lever op de maatschappij.

Allemaal opgebouwde angst. hetzelfde gebeurt als ik in de auto achter of langs een poltieauto rijd, dan komen er ook allerlei gedachten op van: heb ik mijn riemen wel vast? of doe ik niets verkeerds? straks houden ze me aan en vinden ze weer wat, een of ander mankement aan de auto.
In mijn leven is er veel angst ontstaan dat met het woord politie te maken heeft.
Een ervaring van een paar jaar geleden was voor mij behoorlijk traumatisch. Ik was met iemand en die had zijn auto in de verkeerde zone geparkeerd, of vergeten de parkeerschijf neer te leggen. Toevallig liep ik langs en ik zag een stadswachter een bekeuring uitschrijven. Ik liep naar hem toe en vroeg of hij niet een keer de hand over zijn hart kon strijken omdat het een vergissing was, maar dat weigerde hij. De persoon van de auto kwam met een kind op haar arm ook aanlopen en probeerde het ook nog eens, maar hij was onvermurwbaar. De persoon van de auto werd kwaad omdat de bon toch werd uitgeschreven en begon te schelden. Hierop pakte de stadwacht mij vast, waarschijnlijk omdat hij het risico niet wilde nemen dat het kind zou vallen.
Er bleven enige voorbijgangers kijken naar het schouwspel en omdat ik hardhandig werd vastgepakt, terwijl iedereen zijn afschuw uitte, beet een van de omstanders de stadswacht in zijn arm. Die dacht dat ik dat had gedaan en sloeg mij in de boeien totdat ik naar het politebureau werd gebracht. Daar heb ik enige tijd in een cel gezeten totdat de poltie besloot me weer vrij te laten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te worden op het moment dat ik een zin lees dat ik met iemand naar de politie moet gaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een poosje met kloppend hart en een zwaar gevoel op mijn borst in angst te verkeren voordat ik het gehele bericht heb gelezen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken bij de woorden ‘je moet naar de politie’ wat is er nu weer mis en wat heb ik nu weer gedaan?

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn facebook berichten reden kunnen zijn dat er vragen van de politie komen, omdat ik als buitenlander berichten deel die kritiek leveren op de maatschappij hier en ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat mijn verblijfsvergunning ingetrokken kan worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik maar beter in het gareel kan blijven lopen en geen kritiek mag uiten want anders kan ik sancties verwachten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben oude ervaringen die ik had met de politie, waarbij ik onschuldig was maar toch schuldig werd bevonden als herinnering gebruik om angstgevoelens te hebben in nieuwe ervaringen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik voor, naast, of achter een poltieauto rijd, ik op mijn hoede ben, dus angstig om aangehouden te worden om een of andere reden die ik zelf niet heb gezien.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten beinvloeden/angst te genereren door beelden te zien waarin de politie inslaat op burgers en de burgers niet beschermd maar een bedreiging vormt mij/andere burgers.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden als ik beelden zie van politieagenten die mensen met schulden uit hun huis gooien, slaan en ander geweld aan doen.

Ik realiseer me dat overlevingsangst politie deze daden laat doen en zij een speelbal zijn van de huidige maatschappij.

Als ik het woord poltie zie in een tekst, een politieauto of een politieagent dan stop ik en adem. Ik realiseer dat mijn angst gebaseerd is op oude herinneringen en beelden in de media. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan een en gelijk aan de politie/politieagenten te staan en rustig af te wachten wat mij gevraagd wordt.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s