dag 276 Frustraties door vergelijkingen (3)

full_i-hate-change-quantum-systemization-part-87Voor dat is verderga met het schrijven van de correcties van dag 273 en dag 274 had ik nog een realisatie tijdens een rit met de bus. Ik vroeg me af welk gevoel mij nou afscheidde van de andere passagiers in de bus en wat er toen opkwam was: ‘ik hoor er niet bij’. Nu ik het opschrijf voel ik verdriet opkomen en er komen vage herinneringen op die ik nu niet kan duiden. Mijn buddy wees me erop dat er niet bij horen uiteindelijk overlevingsangst is, een soort  van oerangst en zelf maakte ik een associatie met uitgestoten/uitgesloten/verstoten worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in de bus het gevoel te krijgen ‘er niet bij te horen’.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn ‘er niet bij te horen’.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik denk aan ‘er niet bij te horen’ ik dit associeer met uitgestoten/uitgesloten/verstoten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om hier niet te mogen zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn als ik denk ‘ik hoor er niet bij’.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geen zin te hebben me aan te passen aan conservatieve ideeën die hier heersen waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben een neiging te hebben om me demonstratief te gedragen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me demonstratief te gedragen waarin ik het idee heb dat mijn ideeën progressiever zijn en dus beter en ik mezelf afscheid van de mensen die hier wonen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat de gedachte van ‘ik hoor er niet bij’ klinkt als ik hoor hen niet of ze horen mij niet, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf af te sluiten en te isoleren van de mensen om mij heen.

Zelfcorrecties:
Ik realiseer me dat veel reacties die ik heb te maken hebben met rijkdom/armoede en ik Nederland als rijk beschouw en Kroatië als arm. Bijvoorbeeld de producten die hier verkocht worden, de staat van de wegen/huizen, het bedelen van mensen op straat, zoeken naar lege flessen voor statiegeld, de hele strijd op overleving. 

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben armoede te ontwijken/te ontkennen/te negeren waarin het lijkt dat het niet bestaat en ik dus ook inspanning hoef te doen om oplossingen te vinden.

Als ik zie dat ik een reactie heb die te maken heeft met de armoede hier dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik gedurende mijn leven armoede heb genegeerd en onderdrukt als zijnde negatief. Ik realiseer me dat er in ieder land armoede heerst, in het ene land meer zichtbaar dan in het andere land. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan me te stabiliseren mij het zien van armoede door een en gelijk te zijn met mijn adem waarin ik mezelf kan stoppen te denken in de polariteit van rijkdom en armoede.

Als ik zie dat ik teleurgesteld ben als iemand zich niet aan zin afspraak/woord houdt dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik geprogrammeerd ben met dit begrip maar dat er hier losser omgegaan wordt met afspraken. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan geduld te hebben als ik met iemand een afspraak maak en ik heb geen verwachtingspatroon wanneer een taak wordt uitgevoerd.

Als ik zie dat er een ergenis is over volgzaamheid en de controle van ouders op hun kinderen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik heb geleefd in een losbandige maatschappij waar alles gezegd en gedaan kan worden en dat dit in contrast staat met de controle en volgzaamheid hier maar dat geen van beide een bijdrage levert aan het welzijn van een maatschappij. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn ergenissen over volgzaamheid en controle te stoppen door te ademen en een en gelijk te zijn met mijn medemens.

Als ik zie dat ik verdrietig, teleurgesteld, boos ben, mijn vaderland mis en vergelijkingen maak dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat het wonen in een ander land een kans is om uit mijn programmering en comfortzone te komen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn nieuwe woonomgeving te omhelzen, de verandering in mijzelf te omhelzen , de omgeving,  de mensen, de lokatie en te weten dat ik hier ben voor mij om mezelf te ontdekken, mezelf te confronteren met wat er ook bij me op komt.

Dit interview kwam zojuist uit en gaf me de support die ik precies nodig had en ik kan het ieder aanbevelen die met verandering te maken heeft.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s