dag 275 Bezeten door boosheid

possesGisteren kwam ik thuis na een bezoek aan een familielid in Nederland die ernstig ziek is.
Het was een lange reis met metro, trein, vliegtuigen, bus en ik kwam wat moe aan en ik ontmoette mijn dochter in de stad.
In verband met een afspraak van mijn dochter nam ik de bus naar huis met mijn kleindochters en kwam om 19.00 uur thuis. Zij zou wat later thuiskomen met de auto. We hadden hiertoe besloten omdat de bus niet frequent rijdt en ze zo sneller thuis zou komen. Thuis gekomen merkte ik dat mijn echtgenoot wat geirriteerd was dat ik met de bus thuiskwam maar ik liet me hierdoor niet ontmoedigen (dacht ik) en ging met mijn kleindochters spelen aan tafel. Intussen werd ik gebeld en gesmst door mijn dochter dat het allemaal wat langer zou duren en ze vroeg zich af hoe we zouden slapen want de trap naar boven moest drogen ivm werkzaamheden. Ik zei dat we het wel zouden oplossen maar had wel in de gaten dat er niet genoeg voorbereidingen waren gedaan om iedereen comfortabel te laten slapen. Ik vond dat degene die hiervan wisten dat maar hadden moeten doen en dat dit niet mijn pakkie-an was. Er werd nog wat heen en weer gesmst en mijn dochter stelde voor om ergens anders te gaan slapen omdat iemand op een tekort matrasje moest slapen en hierbij kwam er irritatie bij me op. Ik had geen zin om nog de zorg te nemen van twee kinderen na een vermoeiende dag en die overnachting elders impliceerde ook dat ik de volgende dag voor hen moest zorgen en ze naar de creche zou moeten brengen. Uiteindelijk werd ik boos en bleef er een behoorlijke tijd in hangen.
We hebben beiden onaardige dingen tegen elkaar gezegd die we niet meenden en mij werd voorgesteld om maar niet hier te blijven wonen omdat ik me hier ongelukkig voel.
Nu heb ik het hele Kroatie verhaal nog niet volledig uitgeschreven en ik weet dat er nog veel weerstanden zijn om hier te wonen en ik denk dat daarom de hele zaak escaleerde. Ik voel me verdrietig dat het zo gelopen is en ik neem mezelf kwalijk dat ik het nog steeds niet voor elkaar krijg mezelf te stabiliseren en een oplossing te zoeken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het geirriteerde gedrag van mijn echtgenoot te negeren en niet te zien dat ik dit onderdruk door te gaan spelen met mijn kleindochters.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben teleurgesteld te zijn dat mijn echtgenoot geirriteerd reageert als ik thuiskom van een lange reis waarbij ik een welkom thuis verwacht.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een welkom te verwachten waarin ik niet zie dat ik mezelf kan verwelkomen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geirritteerd te zijn als ik tijdens het spelen met de kinderen gesmst en gebeld wordt waarin mij gevraagd wordt hoe we moeten slapen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien en te begrijpen dat er niet voor iedereen een comfortabele plaats is om te slapen maar te denken dat is mijn pakkie-an niet waarin ik alleen aan mijn eigen comfort denk.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me door mijn moeheid te laten overweldigen en te denken dat ik geen kracht meer heb mijn kleinkinderen naar bed te brengen en de volgende dag te verzorgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben alleen aan mijn eigen comfort te denken omdat ik moe ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verontwaardigd te zijn dat er van mij verwacht wordt dat ik bepaalde taken doe terwijl ik er geen fut meer voor heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben al een nacht vantevoren te bedenken dat ik de volgende dag geen zin heb om bepaalde taken te verrichten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik gelijk heb en in mijn boosheid te blijven hangen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf kwalijk te nemen dat ik in mijn boosheid blijf hangen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben dingen te zeggen in mijn boosheid die ik niet werkelijk wil en meen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn dat ik in mijn boosheid blijf hangen met niet stabiliseer en dus geen oplossing kan en wil bedenken.

Nu ik terugkijk op de dag en de voorafgaande periode denk ik dat er al ergens een weerstand is ontstaan bij aankomst hier. Vanuit een comfortabele situatie waar alles bekend is, de taal, familie,  de mensen die ik ontmoet heb en een periode waar ik de tijd aan mezelf had kom ik in de dwangbuis die ik voor mezelf heb gecreëerd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn weerstanden die ik heb naar Kroatie nog niet te hebben uitgeschreven maar ergens ben gestopt waarbij ik allerlei excuses, geen tijd, geen zin heb gebruikt en waar ik nu de gevolgen van merk.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet over mijn weerstanden kan komen die ik heb om hier in Kroatie te wonen met mijn familie.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het onderwerp niet onder ogen te willen zien en mijzelf als het ware rechtvaardig om in de weerstand te blijven die ik voel om hier in Kroatie te wonen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn gevoelens te onderdrukken en niet zelfeerlijk naar mezelf te zijn zodat de hele zaak escaleert in een ruzie met mijn familie.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geen zelfverantwoording te nemen voor mijn weerstanden door ze uit te schrijven en mezelf te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te willen verbergen voor mijn eigen emoties, waarin ik weet dat ik ze vroeg of laat moet zien.

 

Als ik zie dat ik me de irritatie van een ander aantrek door zelf geirrteerd te raken dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik mezelf direkt kan vergeven en mezelf kan stoppen in plaats van dit gevoel te onderdrukken, te laten groeien tot het in mezelf ontploft.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan alert te zijn op mijn gedachtes en emoties van irritatie en mezelf te corrigeren en als dit niet lukt het uit te schrijven.

Als ik zie dat ik in boosheid blijf hangen omdat ik denk dat ik gelijk heb, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat er nooit maar dan ook nooit een rechtvaardiging is om in mijn boosheid te blijven hangen en al denk ik dat ik gelijk heb ik toch met een oplossing kan komen die goed is voor ons allemaal.

Als ik zie dat er een weerstand is om een punt uit te schrijven zoals nu dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat er geen andere oplossing is dan het punt volledig uit te schrijven en mezelf te corrigeren totdat het geleefd is.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan verder te gaan met mijn vorige blogs en mezelf nauwlettend te observeren en te zien welke reacties er in mij zijn om in een ander land te wonen.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op dag 275 Bezeten door boosheid

  1. Pingback: dag 275 Bezeten door boosheid

  2. cool M. een project van de lange adem. one step at the time

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s