dag 273 Frustratie door vergelijkingen

emigratieGisteren zat ik er helemaal doorheen, ik was gefrustreerd omdat ik me min of meer gedwongen voel om hier te blijven wonen, in Kroatië. Aan de ene kant was er een groot verlangen terug te gaan naar Nederland, maar hierin voelde ik ook een grote weerstand om iedereen hier achter te laten. Ik voelde me verdrietig en bleef hangen in een slachtofferrol. Opeens stond alles me tegen, het land, de bewoners, het systeem, de taal, het dorp waar ik woon, de gewoontes hier, het geloof, kortom ik verafschuwde alles. Dit was natuurlijk niet opeens, deze weerstanden heb ik bij me zelf opgebouwd door gedachten en onderdrukt door er positieve gedachten tegenover te stellen.

Ik voel me niet thuis hier door mijn programmering in Nederland en de afstand lijkt zo groot dat het bijna onmogelijk lijkt of ik ooit kan aarden.
Ik moet er niet aan denken om hier mijn oude dag door te brengen en hoop stiekum dat ik over een tijdje weer in Nederland woon.
De positieve kanten van het hier wonen kan ik op dit moment niet waarderen, zoals een beter klimaat, veel meer zon, een schonere lucht, een goedkoper belastingklimaat en ziektekostenverzekering.
Ik ga door middel van zelfvergeving nu kijken in hoeverre ik mijzelf kan deprogrammeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een depressieve staat te komen waarin ik zwelg in zelfmedelijden en alleen maar negatieve denkbeelden heb over het land waarin ik nu woon.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gefrustreerd te zijn omdat ik me gedwongen voel om hier in Kroatië te blijven wonen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn negatieve gedachten van de afgelopen 3,5 jaar onderdrukt te hebben en dat nu als een emotionele explosie tevoorschijn komt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben medelijden te hebben met mijzelf dat ik voor mijn gevoel gedwongen ben in een ander land dan mijn geboorteland te moeten wonen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben na bijna 60 jaar geprogrammeerd te zijn als Nederlandse, problemen te hebben om mij aan te passen in een land met allerlei andere gewoontes, een andere cultuur/achtergrond en andere taal.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik de taal niet eigen kan maken zolang ik nog met zoveel weerstanden rondloop.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een afkeer te voelen van de slechte staat van de wegen, de verpauperde huizen, de graffiti, de vuilnis die op sommige plekken gedumpt wordt en het weggooivuil wat op veel plaatsen lang blijft liggen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden dat ik in land woon wat er armer/armoediger uitziet dan dat ik gewend ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerd te zijn door de bureaucratie hier, waarbij het lijkt dat het zo ingewikkeld mogelijk is gemaakt om de juiste informatie te verstrekken en ik het gevoel heb eindeloos van het kastje naar de muur te worden gestuurd om de nodige paperassen bij elkaar te krijgen.

Ik realiseer me dat de ambtenaren hier er alles aan doen om aan het werk te blijven en iedere vorm van reorganisatie, innovatie, automatisering tegenhouden om zo hun baantje te behouden omdat een verlies van baan armoede betekent.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben iedere keer gefrustreerd te zijn als ik bij een overheidsinstantie kom omdat de meest simpele zaken op een ingewikkelde manier plaatsvinden waarbij ik de kriebels krijg en denk waarom kan het niet zoals ik gewend ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerd te zijn als dingen niet gaan zoals ik dat gewend ben en waarin ik mij zo afscheid van mijzelf en anderen omdat ik blijf hangen in mijn gewoontepatronen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerd te zijn omdat ik het idee heb nu in een land te wonen dat 100 jaar achterloopt op het land waar ik het grootste deel van mijn leven heb gewoond, waarin het lijkt alsof ik zelf 100 jaar teruggeplaatst word.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat iedere vooruitgang die ik kende in Nederland niet altijd in het voordeel van de bewoners van Nederland was maar vaak een extra controlemiddel of een stap tot het betalen van extra belasting / meer kosten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseer dat mijn afkeer/afschuw/weerstand te maken heeft met onbegrip en onkunde van de geschiedenis van een volk dat een hele andere achtergrond heeft dan waar ik ben geboren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben steeds Nederland met Kroatië te vergelijken waarin ik steeds vanuit mijn voorgeprogrammeerde geest zoveel mogelijk nadelen probeer te ontdekken van Kroatië.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf in een slachtofferrol te plaatsen en mezelf geen richting te geven om een en gelijk te staan met mensen/gewoonten  met een andere programmering dan mijzelf.

(wordt vervolgd)

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 273 Frustratie door vergelijkingen

  1. Pingback: dag 273 Frustratie door vergelijkingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s