dag 272 Nou komt het, ik ben fout! Zelfvergevingen

fearDit is een vervolg op mijn vorige blog dag 271, hierin zal ik chronologisch mijn zelfvergevingen en schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben spanning te ervaren bij het spelletje ‘handje raden” waarbij ik in snel tempo de inhoud mocht raden van wat mijn oom in zijn hand hield.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben met verlangen uit te kijken naar het moment dat mijn oom mijn broer en mij uitnodigde om het spelletje ‘handje raden’ te spelen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken/geloven dat het spelletje ‘handje raden’ mij geluk bracht omdat ik op een makkelijk manier muntgeld kon verdienen waarna ik snoep kon kopen.

ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik goed ben in het snel tellen van muntgeld waarbij ik me alleen kan vergelijken met mijn broer die een jaar jonger is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik een verlangen heb naar snoep in plaats van geld.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een obsessie en hebzucht voor muntgeld te hebben omdat ik hiervoor snoep kan kopen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat toen ik het melkgeld in het pennenbakje van de lessenaar zag liggen ik de verleiding niet kon weerstaan en het geld in mijn zak heb gestopt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf schuldig te voelen voor het in mijn zak steken van het melkgeld van een klasgenootje.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen en bang te zijn voor de consequenties als de lerares de kinderen in de klas vraagt wie het melkgeld heeft gepakt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik beter kan zwijgen dan de waarheid vertellen in het bijzijn van een klas vol kinderen omdat ik geen gezichtsverlies wil lijden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben deze gebeurtenis geheim te houden voor iedereen en dit geheim nooit aan iemand verteld te hebben uit schaamte.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me boos, beledigd, vernederd en minderwaardig te voelen toen de moeder van een klasgenootje mij verdacht van het stelen van een rijksdaalder die gemist werd op een verjaarsfeestje.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf een slachtoffer te vinden omdat ik ervan beschuldigd word om geld te stelen en te beseffen dat voor mij het feestje een bittere nasmaak heeft.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te herinneren dat alleen mijn zakken werden doorzocht door de moeder van het vriendinnetje en niet van de andere kinderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de verdenking op mij als een beschuldiging te ervaren zonder dat er een bewijs werd gevonden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn ergens van beschuldigd te worden waar ik geen weet van heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een ervaring/patroon te leven van enerzijds te stelen zonder hiervoor gestraft te worden en anderzijds niet te stelen en wel als schuldige aangewezen te worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren wat de consequenties zijn van goed en verkeerd gedrag waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben soms schuldig vrijuit te gaan en soms onschuldig beschuldigd te worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken/leven in een polariteit van goed en slecht zonder te zien/begrijpen wat de realiteit is van het moment.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn uit het niets ergens van beschuldigd te worden waarbij ik geen idee heb wat ik verkeerd zou hebben gedaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bij de woorden ‘nog even wat anders’ of ‘ik moet nog een ander punt met je bespreken’ te verstijven van angst waarin ik denk dat ik iets verkeerds/fouts heb gedaan en dat ik nu op mijn kop krijg.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bij de woorden ‘nog even wat anders’ of  ‘ik moet nog een ander punt met je bespreken’ een intonatie van strengheid en autoriteit te horen in mijn geest bij het lezen van de woorden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat iemand met meer ervaring, meer autoriteit, een leraar, een ouder me gaat wijzen op een fout/misstap waaraan een straf is verbonden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken bij de woorden ‘nog even wat anders’ of  ‘ik moet nog een ander punt met je bespreken’ dat ik iets stoms heb gedaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn iets verkeerds, fouts, stoms te doen omdat ik me dan klein, vernederd en minderwaardig voel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me klein, vernederd en minderwaardig te voelen als iemand me corrigeert en me wil helpen om richting te bepalen in mijn leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik degene ben die mezelf klein, vernederd en minderwaardig laat voelen door in mijn geest te participeren en gedachten en emoties toe te laten die ik eens in mijn jeugd heb toegestaan en als waarheid heb ervaren.

Als ik de woorden hoor of lees:  ‘nog even wat anders’ of  ‘ik moet nog een ander punt met je bespreken’ of er wordt van onderwerp veranderd dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik op grond van oude ervaringen een angst heb opgebouwd om uit het niets ergens van beschuldigd te worden en wat als een donderslag bij heldere hemel uit de lucht kan komen vallen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als ik met iemand spreek, in een chat ben en er wordt van onderwerp veranderd te ademen en niet in de emotie van angst te stappen maar in kalmte te wachten wat de persoon me te vertellen heeft.

Als ik het idee heb dat ik ergens vals van wordt beschuldigd dat stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik de beschuldiging verkeerd geïnterpreteerd kan hebben maar het kan ook zo zijn dat ik iemand een verklaring schuldig ben.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan bij een beschuldiging niet in een emotie te komen maar in communicatie de zaak op te lossen.

Als ik het idee dat ik beticht word van het maken van een fout of een blunder dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat als iemand me wijst op een fout of blunder mij de kans geeft de fout te herstellen en me ook kan leren hoe die fout/hersteld kan worden.Ik realiseer me dat ik van iedere correctie iets kan leren.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan iedere correctie te verwelkomen en te zien als een stapje verder in het gewaarzijn van mijzelf in mijn reis naar leven.

 

 

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 272 Nou komt het, ik ben fout! Zelfvergevingen

  1. Pingback: dag 272 Nou komt het, ik ben fout! Zelfvergevingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s