dag 269 Ruzie met de hoofdzuster (2)

nurseHieronder de zelfvergevingen en -correcties van mijn vorige blog (dag 268).

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een positieve mood van blijheid en geluk te zijn na het eerste bezoek op de IC waar mijn echtgenoot werd verpleegd omdat ik tot mijn verbazing zag dat de verpleegsters vriendelijk tegen mij waren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben met zorg en angst de verpleging tegemoet te zien in het ziekenhuis waar mijn echtgenoot werd verpleegd omdat ik negatieve ervaringen heb in ziekenhuizen in Kroatië.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten leiden door de boosheid en teleurstelling van mijn dochter toen zij haar vader had bezocht waarin er twijfel en zorg bij mij opkwam.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben twijfel en zorg te bemerken door de negatieve ervaring van mijn dochter in het ziekenhuis.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gefrustreerd en boos te zijn dat mensen hier de corruptie en omkoop in stand te houden door steeds cadeautjes en geld te geven aan artsen en verpleegkundigen en niet eerlijk hun bezwaren durven te uiten tegen de verpleging wanneer zij vernederend of slecht behandeld worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het onredelijk oneerlijk te vinden dat je bij een bezoek aan een dokter of opname in een ziekenhuis kennissen en vrienden moet hebben om jezelf te verzekeren van een goede behandeling.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn niet goed behandeld te worden in een ziekenhuis door de artsen en verpleegkundigen als ik niet een relatie heb die mij kan aanbevelen bij het personeel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een wereld te leven waar mensen keihard moeten werken zonder daar een salaris voor te krijgen dat voldoende en evenredig staat met de inspanning die verrichten, zodat zij ontevreden en chagrijnig hun werk doen dat hun weerslag heeft op het werken met o.a. zieke mensen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te verwachten dat ziekenhuispersoneel even vriendelijk en sympathiek is als in Nederland waar de salarissen meer in verhouding staan met de hoeveelheid werk die zij moeten verrichten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat omkoperij het gevolg is van een communistisch systeem en dat het wellicht lang zal duren voordat dit verwijderd is uit de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geprogrammeerd te zijn in een Nederlands systeem waarbij het ogenschijnlijk normaal is dezelfde behandeling te geven aan iedere patient die behandeld moet worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben getriggerd te worden door de manier waarop de hoofdzuster goedemorgen riep en vroeg waar we naar toegingen door de boze en onvriendelijke manier waarop ze bejegenden waarin alle herinneringen bij mij naar boven kwamen van voorgaande keren dat ik me inferieur voelde als ik sprak met een verpleegster of arts.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me inferieur en onderdanig te voelen als iemand met een hogere functie zijn beroep uitoefent en me onvriendelijk toespreekt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me boos en angstig te voelen toen de hoofdzuster haar macht leek te misbruiken door ons de toegang tot de afdeling te weigeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat de hoofdzuster haar werk deed en zich aan de regels wilde houden.

Ik realiseer me dat ik op dat moment partij koos voor mijn dochter die de hoofdzuster veroordeelde en probeerde duidelijk te maken dat haar bejegening niet correct was en dat ze best wat geduld kon opbrengen, waarop de hoofdzuster dat ze moe was van iedere keer hetzelfde te moeten zeggen tegen patiënten terwijl toch duidelijk een bordje op de deur hing met bezoektijden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de hoofdzuster te veroordelen voor ongeduld, onvriendelijkheid, machtsmisbruik waarin ik probeerde mijn dochter te beschermen tegen de hoofdzuster.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijn dochter moet beschermen als zij een veroordeling uitspreekt tegen een persoon die zijn werk uitvoert en niet van plan is de regels te overschrijden, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben niet te realiseren dat zij oud genoeg is om haar eigen boontjes te doppen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat als ik op de bres spring voor mijn dochter waarin zij iemand veroordeeld die haar werk uitvoert zoals zij denkt dat het juist is de zaak alleen maar erger te maken door mijn veroordeling er bovenop te gooien.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voelen voor represailles naar mijzelf, mijn dochter en mijn echtgenoot op het moment dat wij de hoofdzuster negeren door gewoon door te lopen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet als een en gelijk met de hoofdzuster te staan in plaats van begrip op te brengen voor haar zienswijze en dit op een stabiele manier te benaderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bezeten te zijn van het idee om mijn echtgenoot te bezoeken omdat ik toestemming heb gekregen van een ander waarin ik het verbod om de afdeling te betreden negeer.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben door dit incident angstig en nerveus te zijn waarin ik mijn lichaam beschadig en waarin ik niet mezelf kon stabiliseren met mijn adem.

Als ik zie dat er onenigheid bestaat met iemand die de regels wil opvolgen en ik een uitzondering wil maken, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ieder meningsverschil opgelost kan worden als ik me stabiliseer en mijn gezond verstand gebruik.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf te stabiliseren bij een meningsverschil en te communiceren met de persoon om tot een oplossing te komen.

Als ik zie dat ik mijn dochter wil verdedigen als zij in een conflict is met een persoon dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik haar kan assisteren door kalm en stabiel te zijn.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan in zo’n situatie te ademen en te bemiddelen zodat er een uitkomst kan zijn die het beste is voor iedereen.

Als ik zie dat ik een vooroordeel heb naar artsen en verpleegkundigen die soms wat onvriendelijk of chagrijnig overkomen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat hun werkomstandigheden hier slechter zijn dan die ik gewend ben en dat de gewoonte om cadeautjes en geld aan te nemen met het verleden te maken hebben.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de artsen en verpleegkundigen als een en gelijk te zien en dat ik hierin de moeite doe om met hen te communiceren op een gelijkwaardig niveau.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s