dag 268 Ruzie met de hoofdzuster

ziekenhuisVrijdag is mijn echtgenoot geopereerd en zou een dag op de IC verblijven. Ik heb hem ’s middags bezocht en het viel me op hoe vriendelijk het verplegend personeel was. Ik besprak wat zaken en vroeg of hij de volgende dag naar de afdeling overgeplaatst zou worden en één van de zusters zei dat dit besloten zou worden tijdens de artsenvisite en dat ik de volgende ochtend om 9.30 kon bellen waarbij zij mij het telefoonnummer van de IC gaf.

’s Middags bezocht mijn dochter haar vader en kwam enigszins boos en verdrietig het ziekenhuis uit. Zij vertelde dat een oudere dame aangekomen op de IC door een zuster erg vernederend behandeld was, dat de dame had gezegd dat ze het koud had en dat mijn dochter haar uiteindelijk had toegedekt omdat geen van de zusters aanstalten had gemaakt. Later kwam er bezoek voor de dame en die uitten hun dankbaarheid aan het personeel door te zeggen dat de patiënte zo lief en zacht behandeld werd.
Mijn dochter maakte zich zorgen over de behandeling in het ziekenhuis. Hierbij sloop er wat ongerustheid bij mij binnen.
Enfin, vanochtend tijdens de autorit naar de stad belde ik de IC of mijn man al was overgeplaatst. Ik was in de veronderstelling dat er ’s ochtends op de afdeling waar hij naar toe verplaatst zou worden bezoektijden golden van 10.30 – 11.30, wat ik op internet had gelezen. De zuster die mij te woord stond vertelde dat het goed met mijn man ging en dat hij binnenkort overgeplaatst zou worden. Zij vroeg mij waar ik mij bevond en ik zei dat in in de auto zat op weg naar het ziekenhuis. Ik vroeg haar of ik hem mocht bezoeken en ze stemde toe.
Aangekomen in het ziekenhuis met mijn dochter werden we in de gang aangesproken door een middelbare verpleegster in een donkerblauw kostuum die goedemorgen naar ons riep, toen wij dat niet hoorden riep ze ons nog een keer goedemorgen toe en vroeg ons waar we heen gingen. Wij zeiden dat we bij meneer P op bezoek gingen en ze liep ons boos, onvriendelijk tegemoet en wees ons op een bordje waarop de bezoektijden stonden: 16.30 – 17.30.
Ik vertelde haar dat ik toestemming had gekregen om mijn echtgenoot te bezoeken en ze versperde ons letterlijk de toegang. mijn dochter ging met haar in discussie en ik belde nog een keer de IC. De zuster aldaar zei dat we konden komen en omdat ons de toegang werd ontzegd, liep ze ons tegemoet om ons door te laten. De zuster deed de deur open en mijn dochter moest zich letterlijk losrukken van de dame in het donkerblauw wat later de hoofdzuster van de afdeling chirurgie bleek te zijn. Ik was inmiddels ook boos en angstig door haar machtsvertoon en riep nog naar haar dat ik het hele incident op het internet zou plaatsen.
We zijn naar de IC gelopen en hebben een kort bezoek gebracht aan mijn echtgenoot die ons nog op het hart drukte op vooral vriendelijk te blijven tegen het verplegend personeel, ahum. Ik voelde me nog zeker een half uur nerveus en opgejaagd door het incident en probeerde door deze negatieve energie heen te ademen.

Mijn dochter vroeg zich af of het hele incident geen negatieve gevolgen zou kunnen hebben voor haar vader, hij is immers afhankelijk van de zorg van de verpleging. Ik deelde die zorg, want het zou wel heel vervelend zijn als het voor hem consequenties zou hebben.

Wat ik gemerkt heb is dat er hier een hele andere manier gehanteerd wordt dan in Nederland. Als je opgenomen moet worden in een ziekenhuis heb je een vriend/kennis/connectie nodig die daar werkt, die ervoor kan zorgen dat je de juiste behandeling krijgt. Dit stamt volgens mijn nog uit het communistische tijdperk waarbij de dokter altijd extra geld werd toegestopt. Familie van patiënten probeert het personeel te lijmen met presentjes, chocolaatjes en gebakjes in de hoop dat dat de behandeling van de patient ten goede zal komen. De dokter en zusters staan bij de meeste mensen op een voetstuk en ik zie dat ik reageer met veroordeling naar deze gewoonte.
Het komt waarschijnlijk dat ik zelf in een ziekenhuis heb gewerkt in Nederland en dat dit heel anders toeging en dat ik anders geprogrammeerd ben.

Zelfvergevingen en correcties volgen.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 268 Ruzie met de hoofdzuster

  1. Pingback: dag 268 Ruzie met de hoofdzuster

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s