dag 265 Waarom nog een taal leren?

croatianNadat ik nu ruim drie jaar in Kroatië ben heb ik nog geen inspanning gedaan om de taal te leren. Ik merk steeds meer hoe groot de handicap is om in een land te wonen en de taal niet goed te spreken. Ik oefen me nauwelijks in het spreken en als ik merk dat het me niet makkelijk genoeg afgaat probeer ik het in een andere taal.
Inmiddels heb ik een nieuw toetsenbord aangeschaft waar de Kroatische tekens op staan zodat ik me meer kan oefenen in het schrijven maar op de een of andere manier is er een grote weerstand om te beginnen.
Er zijn weerstanden die ik heb tegen het land waar ik nu woon en tegen de mensen, maar er zijn ook weerstanden omdat ik ideeën heb dat het allemaal niet meer hoeft of geen zin meer heeft.
De laatste tijd is er in de groep van Desteni besproken om eens te kijken wat het doel is in je leven en toen ik hier over nadacht besefte ik dat ik geen doel kan hebben, of geen bijdrage kan leveren aan een samenleving als ik de taal niet spreek.

In deze blog wil ik een opzet maken om te zien welke weerstanden ik tegenkom die mij weerhouden te taal te leren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben weerstand te voelen om de Kroatische taal vloeiend te leren spreken en schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de kennis die ik heb voldoende is om mijn dagelijkse boodschappen te doen en eenvoudige gesprekken te hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik genoegen neem om berichten in het Kroatisch op Facebook door Google te laten vertalen en geen inspanning doe om de tekst te begrijpen en te leren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben met te schamen als ik niet uit mijn woorden kan komen in een winkel als ik een voor mij ongewone bestelling doe en dit gevoel van schaamte te onderdrukken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben  de schaamte, de veroordeling naar mezelf te onderdrukken als ik niet begrepen word in een winkel of bij een instantie.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de schaamte en de veroordeling naar mijzelf te onderdrukken en bij de ander neer te leggen, waarin ik denk dat deze geen moeite doet om mij te begrijpen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te vergelijken met een allochtoon in Nederland die leeft in een multiculturele maatschappij waar men over het algemeen gewend is moeite te doen om iemand die de taal niet machtig is te proberen te verstaan en dingen uit te leggen.

ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat andere mensen zich aan mijn beknopte taalgebruik moeten aanpassen zodat ik ze beter kan verstaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat anderen moeite moeten doen om mij te begrijpen in plaats van de verantwoording te nemen en de taal goed te leren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben  te denken dat veel mensen binnensmonds praten en in dialect in plaats van duidelijk te articuleren zodat ik de taal beter begrijp.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat anderen zich aan moeten aanpassen in plaats dat ik me aanpas aan anderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben arrogant te zijn door mijn afkomst omdat ik een economisch betere situatie ben opgegroeid dan hier het geval is waarin ik me beter voel om afkomstig te zijn uit een eerste wereldland te zijn en neerkijk op de levenswijze van een bevolking in een tweede wereldland.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me trots te voelen dat ik uit een eerste wereldland kom zonder te zien/begrijpen/realiseren dat Nederland dit te danken heeft aan kolonisatie, zeeroverij, slavernij, landje pikken etc.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het allemaal geen zin meer heeft om nog een taal te leren op mijn leeftijd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn leven grotendeels voorbij is en dat ik geen inspanning meer wil leveren om een taal te leren omdat ik denk dat de rest van mijn leven te kort is om nog de vruchten te plukken van het spreken/schrijven van een andere taal.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik te oud ben om een andere taal te leren omdat mijn hoofd al vol zit met alle informatie die ik heb opgedaan in mijn leven waarin er geen plek meer is voor het leren van nieuwe woorden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de Kroatische taal te moeilijk en te ingewikkeld is en grammaticaal geen gelijkenissen kent met het Nederlands waarin ik denk dat het onmogelijk is om ooit een zin foutloos te spreken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik foutloos Kroatisch zou moeten spreken om te kunnen communiceren met anderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik de taal perfect moet leren spreken in plaats van dat ik mezelf verbeter in het spreken/schrijven van de taal tot een niveau dat acceptabel is om iedereen te begrijpen en te kunnen antwoorden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik geen tijd heb om een taal te leren, waarin ik niet wil zien dat ik mezelf wel bezig houdt met kaartspelletjes op de computer omdat ik denk dat ik de ontspanning nodig heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat het leren van een taal een ontspannen bezigheid kan zijn wanneer je jezelf stabiliseert door een en gelijk te zijn met je adem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een weerstand te voelen om een taal te leren, of om überhaupt iets te leren omdat ik mezelf identificeer met de weerstand die ik vroeger op school voelde waarbij het me niet lukte om te leren/studeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn leven doelloos is omdat ik zonder de taal te kennen geen bijdrage kan leveren aan een betere samenleving.

Ik realiseer me dat er nog veel vooroordelen, backchat in mij bestaat die mij weerhouden de taal te kunnen leren; ik ben een lijst aan het inventariseren van alle vooroordelen en backchat om die later ook in een blog uit te schrijven, te vergeven en te corrigeren.

Als ik zie dat er een weerstand opkomt om de taal te leren, waarbij ik denk dat het me niet meer lukt, dat het wel goed genoeg is zo, of waarbij ik geen inspanning wil leveren dan stop ik en adem.
Ik realiseer me dat het spreken van een taal in het land waar je woont een must is om te kunnen communiceren met anderen. Ik realiseer me dat ik niet als een en gelijk met anderen kan zijn als er geen communicatie is.

Ik stel mijzelf ten doel te kijken naar mijn weerstanden en deze in real time te vergeven en de lijst met mijn vooroordelen naar de aard, gewoonten en gebruiken van de bevolking hier te inventariseren en te vergeven.

Ik stel mijzelf ten doel dagelijks een woordenlijst te maken met de woorden die ik niet ken en die te beoefenen.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op dag 265 Waarom nog een taal leren?

  1. Pingback: dag 265 Waarom nog een taal leren?

  2. Cool zelfonderzoek! Het leuke van een nieuwe taal leren is dat je hierin gelijk een ‘levende’ definitie erbij kunt leren; feitelijk moeten we allen een ‘nieuwe taal’ leren die uit levende woorden bestaat, vrij van energetische bindingen en interpretaties. Misschien een extra motivatie ;-). Ik zie bij Marcin hoe leuk het is als hij een ander woord kiest dat ook weergeeft wat hij bedoelt, alleen net anders dan wij gewend/geleerd hebben in ‘perfect’ Nederlands en ik bemerk hoe ondersteunend het leren van een nieuwe taal is om meer hier in de adem aanwezig te zijn, aangezien je niet ‘automatisch’ kunt praten maar steeds met aandacht je woorden kiest. Het gaat veel langzamer dus het ondersteunt in het vertragen in en als de geest. Haha dit is wellicht ook onderdeel van de weerstand, de geest wil helemaal niet vertragen ;-). Enjoy!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s