dag 263 Verlatingsangst

verlaLaatst luisterde ik naar een Eqafe interview in de serie Parenting en daar werd uitgelegd wat er gebeurt met het kind en de moeder op het moment dat het kind naar een kinderdagverblijf gaat of niet meer in de nabijheid van de moeder kan zijn.

Toen mijn zoon 2 jaar was ben ik weer gaan werken en besloot mijn zoon een paar dagen per week naar een kinderdagverblijf te brengen. Ik realiseer me dat ik boordevol schuldgevoel zit naar die periode, mede temeer dat mijn zoon heel lang bleef huilen als ik hem naar het kdv bracht. Op het moment dat ik er mee wilde stoppen, huilde hij niet meer. De emoties die ik voelde heb ik diep weggestopt en onderdrukt.

Toen mijn dochter geboren werd werkte ik in een ziekenhuis, waar zich een kinderdagverblijf bevond en kon ik haar tijdens het werken borstvoeding blijven geven. Ik bracht haar al vanaf 6 weken en had geen schuldgevoelens omdat ik iedere ochtend dat ik werkte twee keer gebeld werd om de borstvoeding te geven. Later vertelde ze me dat ze het nooit leuk had gevonden in het kinderdagverblijf.

Hierbij wil ik dit punt graag openen om zelfvergeving en correctie te schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben schuldgevoelens en spijt te voelen als ik denk aan de periode dat ik mijn zoon naar een kinderdagverblijf bracht en hij maar bleef huilen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet te voelen als ik denk aan de periode dat mijn zoon huilde als hij op het kinderdagverblijf arriveerde.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn schuldgevoel diep weg te stoppen en te onderdrukken wat ik projecteerde op mijn zoon, waarvan ik denk dat hij door mijn onderdrukking verdriet voelde door de afscheiding die ik creëerde van mijzelf en van hem.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mjj af te scheiden in emotionele en fysieke zin van mijzelf en mijn zoon door hem naar een kinderdagverblijf te brengen.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het belangrijker was financieel onafhankelijk te zijn door te gaan werken en mijn zoon naar een kinderdagverblijf te brengen zonder me te realiseren dat ik schade aan mijzelf en mijn zoon heb aangericht.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geen zelfverantwoording te nemen door thuis te blijven maar door het idee van mijn echtgenoot om te gaan werken op te volgen en dus besloot om te gaan werken.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn echtgenoot te veroordelen om het idee dat hij opperde weer te gaan werken omdat we zo meer financiële vrijheid zouden krijgen.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het idee om te gaan werken heb opgevolgd omdat ik me thuis eenzaam voelde en graag weer onder de mensen wilde zijn.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij eenzaam te voelen met een baby en te denken die eenzaamheid kwijt te raken door te gaan werken.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf schuldig te voelen te gaan werken in een periode dat nog weinig vrouwen buitenshuis werkten en mij de kritiek van anderen aan te trekken en hierdoor mijn schuldgevoel nog groter te maken.
Ik vergeef mijzelf toegestaan  en aanvaard te hebben mijn schuldgevoel naar mijn dochter af te kopen door te denken dat ze geen last had van het kinderdagverblijf door haar tweemaal ’s ochtends borstvoeding te geven.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn beide kinderen heb beschadigd door te werken in plaats van thuis te blijven en te veronderstellen dat ik hun dan een gelukkigere stabielere baby-en peutertijd had kunnen geven, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben anderen de zorg van mijn kinderen toe te vertrouwen.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat mijn relatie met mijn kinderen ongelijk is omdat ik meer schuldgevoelens heb naar mijn zoon dan naar mijn dochter.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben steeds te denken dat ik mijn zoon meer aandacht moet geven omdat ik naar hem meer schuldgevoelens en spijt voel dan naar mijn dochter.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mij zoon zich niet kan hechten aan een vrouw omdat ik hem in zijn peutertijd de ervaring van afscheiding en onthechting heb gegeven waarin ik denk dat hij dit diep in zijn wezen nog met zich meedraagt en dat dit zijn leven beinvloedt.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij schuldig te voelen dat mijn zoon geen vaste relatie heeft, waarin ik denk dat dit komt  omdat hij mij niet kon vertrouwen.
Als ik zie dat ik me schuldig en spijt voel naar de tijd dat mijn kinderen op een kdv zaten dan stop ik en adem. Als er nog gedachten op komen dat pas ik opnieuw zelfvergeving toe.
Ik realiseer me dat ik nu met de tools van Desteni dit schuldgevoel en spijt kan vergeven en corrigeren en ga met mijzelf de verbintenis aan mijn kinderen als een en gelijk als mijzelf te zien en te stoppen met het schuldgevoel.
Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 263 Verlatingsangst

  1. Pingback: dag 263 Verlatingsangst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s