dag 260 Vliegen met wind van 155 km/uur

flight-turbulence-cartoonVanmorgen vlogen we met een tussenstop naar Nederland en er stond een fikse noordenwind. Bij het opstijgen schudde en zwaaide het vliegtuig van links naar rechts en en de hele zware storm bleek een orkaan te zijn met snelheden van 155 km/uur. Ik las op het internet dat het de laatste 10 jaar niet was voorgekomen dat er zo een storm was geweest met het kaliber van een orkaan. Bomen waren uit de grond gerukt en gebouwen liepen enorme schade op.

Tijdens het opstijgen kwamen  er allerlei gedachten op, van hebben ze het weer wel goed beoordeeld? Mag je wel vliegen met zoveel wind? Zijn wij het eerste vliegtuig vandaag dat neerstort  door zware storm?

Ik herinnerde me ook een interview van Eqafe waar verslag werd gedaan van een doodservaring door een vliegtuigongeluk en voelde angst voor de pijn die ik eventueel zou ondergaan als we echt zouden neerstorten. Tijdens deze gedachten werd ik doodsbang en dacht dat het gedaan was met me, maar door me te vestigen op mijn adem en ook mijn echtgenoot aan te sporen de vier-tellen ademhaling te doen werden we beiden kalmer en op een gegeven moment stegen we boven de storm uit.

Nadat we er thuis nog over gesproken hebben vraag ik me af in hoeverre we aan de dood ontsnapt zijn, in Nederland worden vluchten al geannuleerd als er windstoten tussen de 80 en 100 km per uur worden verwacht. Is er niet gewoon besloten te vliegen om verlies aan geld te voorkomen? Dit vliegtuig maakt iedere dag een rondje Split – Zagreb – Amsterdam – Zagreb – Split en een annulering zou veel financiële schade betekenen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben tijdens het opstijgen in gedachten te participeren van: zouden ze het weer wel goed beoordeeld hebben? Mag je wel vliegen met zoveel wind, gaan ze hier niet onzorgvuldig te werk? Kunnen we neerstorten?

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik door het toestaan van gedachten een angst creëerde.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een angst te creëren die uiteindelijk uitmondde in een doodsangst waarbij ik bang was neer te storten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te hebben voor eventuele pijn die ik zou moeten ondergaan als we echt zouden neerstorten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de vliegmaatschappij geen verantwoordelijkheid heeft genomen voor het gevaar dat dreigde en alleen dacht aan het verlies dat zij eventueel zouden lijden als de vlucht(en) gecanceld zouden worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat er geen moment is opgekomen dat ik de vlucht zou kunnen cancelen omdat ik geen financieel verlies wil lijden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben zelf geen verantwoordelijkheid te hebben genomen voor mijn leven en dat van mijn echtgenoot door in een vliegtuig te stappen dat tijdens een orkaan vertrekt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik de verantwoording voor mijn leven (en dat van anderen) in de handen van een ander heb gelegd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben door de opwinding en blijheid en het vooruitzicht van een reisje naar Nederland niet gezien en gerealiseerd te hebben dat er een enorm risico was om in een vliegtuig te stappen met een zware storm.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te verblinden door opwinding en blijheid te voelen omdat ik op reis ga.

Als ik zie dat er opwinding en blijheid is omdat er een gebeurtenis in het verschiet ligt die leuk en interessant lijkt, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat positieve gedachten me verblinden en voorkomen dat ik hier aanwezig ben. Ik realiseer me dat ik door de verblinding geen beslissing kan nemen voor wat het beste is allemaal.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mezelf te onderzoeken op het hebben van positieve gedachten als blijheid en opwinding en de consequenties die hieruit voortkomen.

Als ik zie dat er door weersomstandigheden gevaar dreigt dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik vandaag de massa heb gevolgd en een groot risico heb genomen door mijn leven in de waagschaal te stellen. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan geen grote risico’s te nemen, wat ertoe kan leiden om te  besluiten om niet in te stappen.

 

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op dag 260 Vliegen met wind van 155 km/uur

  1. mirandadehaas zegt:

    Welkom terug in Nederland!

  2. Pingback: dag 260 Vliegen met wind van 155 km/uur

  3. Mooi teruggebracht naar jezelf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s