dag 259 Hoe kun je zoiets doen?

betraptVandaag opende zich een nieuwe dimensie voor me.
Deze week moest ik voor iemand een vertaald stuk kopiëren. Dit was een officieel stuk, met stempeltjes op alle bladzijden, een draadje door de verschillende bladzijden dat vastgeplakt zat.
Toen ik in de copyshop kwam werd ik in eerste instantie getriggerd door de drukte die er heerste in de kleine ruimte en pakte ik alvast het bundeltje uit mijn tas en maakte het klaar om te kopiëren, ik pulkte de draadjes los en legde het stapeltje klaar voor de medewerkster om te kopiëren. Hier wordt dit voor je gedaan, je kopieert dus niet zelf. Er was enige twijfel of ik dit alles wel los mocht maken, zou de vertaling nog wel officieel zijn als ik alles loshaalde? Maar ik bedacht dat dit document al gelezen en gezien was door de betreffende instanties en dat het niet uitmaakte.
Waarom handelde ik op die manier: ik wilde de opdracht voor de medewerkster zo makkelijk mogelijk maken, ze kon nu alle bladzijden tegelijkertijd in de kopieermachine stoppen zonder veel inspanning. Ik had ook gezien dat de medewerkster erg gestrest aan het werk was en ze was ook een beetje in de war geraakt dat ik zomaar vanaf de computer al een printopdracht had gegeven zonder haar vooraf in kennis te stellen, iets wat ik bij andere medewerkers ook niet doe.
Ik zie nu ook dat ik handelde als de automatische piloot, want toen ik werkte als secretaresse, haalde ik ook altijd eerst de aan elkaar geniete documenten los voordat ik het ging kopieren.
Afijn vanmorgen hadden we het erover en hoorde ik dat het document gewoon gekopieerd had kunnen worden zonder alles los te halen door de bladzijden op te leggen. Ik realiseerde me dat dit een veel betere optie was en dat ik nu het document ongeldig had gemaakt, dus opperde ik een nieuw exemplaar aan te vragen bij de vertaler. Hiermee leek mij de zaak afgedaan. Daarna werd er naar mijn gevoel een beetje doorgezeurd over mijn vergissing en hoorde ik enkele malen zeggen: Hoe kun je dat nu doen?, met andere woorden hoe kun je zo dom zijn? Hierbij ontstak ik in woede en voelde me een klein verdrietig kind dat betrapt was. Voor mij was de zaak afgehandeld, ik vraag een nieuwe kopie.
Wat ik me nu realiseerde is dat ik het oordeel dat ik over mezelf had, wilde onderdrukken en boos werd dat de ander me opmerkzaam maakte dat ik er niet bij was, maw ik was niet aanwezig op het moment dat ik kopieerde, schaamde me voor mijn fout en drukte de gedachte eraan weg.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben getriggerd te worden door de drukte die er heerste in de kleine ruimte van de copyshop en er alvast voor te zorgen dat ik mijn printopdracht kon versturen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben tijdens de kopieeropdracht niet hier aanwezig te zijn, maar in gedachten en het document wat ik moest laten kopiëren ongeldig te maken door het uit elkaar te halen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik geheel op de automatische piloot het document uit elkaar trok omdat dit het kopiëren vergemakkelijkt, zoals ik dit ontelbare malen heb gedaan toen ik als secretaresse werkte.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een printopdracht te geven bij de computer terwijl het druk was in de copyshop en niet beoordeeld te hebben of dit misschien de werkneemster in de war kon brengen (ik had haar nog nooit eerder gezien daar) maar geheel uit eigenbelang mijn opdracht naar de printer te sturen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik arrogant handelde door naar de computer te lopen in de copyshop en de printopdracht naar de printer te sturen, terwijl het chaotisch was in de copyshop.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik efficiënt handelde door het document uit elkaar te halen en te prepareren om te kopiëren omdat ik op die manier de medewerkster behulpzaam wilde zijn, die ik even tevoren in verwarring had gebracht met mijn printopdracht.

Wat er later gebeurde:

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben nadat ik me realiseerde dat ik het document niet uit elkaar had moeten halen in een fractie te zien dat ik me vergist had, hierover een oordeel had naar mezelf en dit probeerde te bedekken door snel een oplossing te bedenken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard me te schamen voor mijn vergissing en niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik mijn oordeel over mezelf wil onderdrukken door snel een oplossing te bedenken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te veroordelen voor het maken van een vergissing omdat ik niet hier aanwezig was.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in woede uit te barsten en verdrietig te worden als een klein betrapt kind op het moment dat mij wordt gevraagd: Hoe kun je zoiets doen?

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn betrapt te worden omdat er kans is dat ik gestraft word voor mijn vergissing.

ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang zijn fouten/vergissingen te maken omdat ik gestraft kan worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik mijzelf straf door een hard oordeel over mezelf te hebben op het moment dat ik een vergissing maak.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te worden niet te zien/realiseren/begrijpen dat ik door de dag heen allerlei vergissingen maak omdat ik niet hier aanwezig ben en me niet gewaar ben van mijn adem en mezelf hiervoor te veroordelen om het vervolgens te onderdrukken.

Als ik zie dat iemand me opmerkzaam maakt voor mijn vergissing of me vraagt hoe kun je zoiets doen? Dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik terug kan kijken hoe de situatie was en waarom ik op die manier handelde zodat ik dit kan corrigeren. Ik realiseer me dat ik mezelf niet hoeft te veroordelen voor mijn fouten/vergissingen, of deze te onderdrukken maar dat ik hier aanwezig blijf in en als de adem.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan, op het moment dat iemand me wijst op een of andere vergissing die ik heb gemaakt te kijken wat er gebeurd is, te onderzoeken waarom ik zo heb gehandeld in plaats van in verdriet/boosheid/angst te reageren.

Als ik zie dat iemand druk aan het werk is en gestrest is, dan stop ik en adem. Ik verplaats mijzelf in de schoenen van de ander en kijk wat voor diegene en mijzelf het beste is. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te stoppen met te handelen uit eigenbelang op het moment dat er om mij heen chaos en drukte heerst maar rustig op mijn beurt te wachten en daarna de handelingen te verrichten die nodig zijn.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 259 Hoe kun je zoiets doen?

  1. Pingback: dag 259 Hoe kun je zoiets doen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s