dag 257 Ben ik een hork?

horkDeze week schreef ik een voorstel om als antwoord aan iemand te schrijven en een ander zou dit corrigeren/aanvullen voor mij. De correctie/aanvulling die ik kreeg had een veel vriendelijkere toon dan het stukje dat ik zelf had geschreven. Het stukje van mij was kort door de bocht en zakelijk/onvriendelijk. En ineens kwam ik tot de ontdekking dat dit al eerder was gebeurd en dat ik ook wel eens opmerkingen heb gekregen over de manier waarop ik mensen te woord sta, deze zou wel eens wat vriendelijker kunnen.
Dit deed me direct denken aan een gebeurtenis, vele jaren geleden, toen ik als secretaresse werkte en iemand moest bellen, waarop degene waar ik destijds voor werkte mij toeriep: beetje vriendelijker Marjo! (hij was trouwens altijd vriendelijk naar iedereen).
Ik zie nu dat ik dit gedrag kan corrigeren, want zolang het onbewust gaat kun je er niets aan doen, maar zodra je dus in de gaten krijgt dat je dit doet, zoals nu kan het door zelfvergeving gecorrigeerd worden.
Ik denk dat ik dit ontactische gedrag van mijn vader heb gekopieerd, mijn moeder zei altijd dat hij nog steeds de sergeant was uit zijn militaire dienstperiode, de manier waarop hij de mensen toesprak, op een schreeuwende, dwingende manier.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik mensen aanschrijf op een onvriendelijke, zakelijke, niet-begripvolle manier, waarbij ik niet in de schoenen van de ander ga staan om te zien hoe zo’n wijze bij mij overkomt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen als ik zie hoe kort door de bocht, zakelijk en onvriendelijk ik mensen bejegen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat als je de ander op een vriendelijke manier bejegent je een opening maakt voor communicatie en acceptatie.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik mensen afstoot op de manier waarop ik ze benader.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken van: je neemt me maar zoals ik ben waarin ik niet begrijp wie ik werkelijk ben maar alleen maar redeneer vanuit mijn voorgeprogrammeerd geest bewustzijnssysteem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben jarenlang de echo te horen van een opmerking dat ik vriendelijker moest zijn maar dit te onderdrukken door te denken dat het wel oké is zoals ik spreek.

Als ik zie dat ik iemand respons moet geven in de vorm van schrijven, dan stop ik en adem. Ik plaats mezelf in de schoenen van de ander en herlees wat ik heb geschreven en maak eventueel aanvullingen indien nodig.

Ik realiseer me dat  kort door de bocht geschreven teksten, of zakelijke teksten een vorm van angst zijn om me uit te drukken en om fouten te maken.

Als ik zie dat ik mensen kortaf, onvriendelijk, commanderend, bevelend benader dan stop ik en adem. Ik zal mezelf de komende tijd observeren en kijken waarom ik dit gedrag vertoon en hoe ik dit kan corrigeren.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s