dag 255 Een buitenlander en buitenstaander

koffieVandaag stond ik in de rij voor de kassa van een supermarkt. Een dame die achter mij stond sprak me aan en vroeg me hoe ik de bataten die in mijn mandje lagen klaarmaakte. Ik vertelde haar wat manieren om ze te bereiden en zo raakten we in gesprek. Van de bataten kwamen we op de economische crisis en geloof uit en de dame liet merken dat ze een keer met me wilde afspreken, maar dat ze nu een afspraak had maar me graag op een andere dag wilde zien. Ik wachtte haar op nadat ik had betaald en we wisselden telefoonnummers uit.
Buiten gekomen werd ik overvallen door verdriet en probeerde ik mijn gedachten te ordenen. Wat maakte me nou verdrietig? Het antwoord dat kwam was dat ik niet meer verwachtte ooit nog nieuwe kennissen te krijgen en de verbazing dat iemand met me wilde afspreken nadat we 5 minuten hadden gesproken, ik in mijn gebrekkige Kroatisch. Ik zag mezelf ook participeren in gedachten van: vind ik mezelf wel waard om nieuwe vrienden te maken? En daarna kwam er ook twijfel op, misschien zie ik die vrouw niet meer. Maar daar gaat het nu niet om, ik heb gezien dat er een emotionele reactie was bij een simpele uitnodiging om een keer koffie te drinken en ineens leek het of ik er ook nog mocht zijn
Er speelt nog een andere gedachte, namelijk het idee dat iedereen al voorzien is van vrienden en kennissen op mijn leeftijd en dat er voor mij geen plaats meer is en dit projecteer ik naar de wereld om mij heen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een golf van verdriet te voelen als een persoon met mij een keer wil afspreken om koffie te drinken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat ik me afgescheiden heb van de mensen om mij heen waarin ik heb bedacht dat iedereen al vrienden en kennissen heeft en niet op mij zit te wachten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik hier een vreemde eend in de bijt ben waarin ik gedoemd ben hier te blijven en nooit echt zal kunnen integreren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik zelf tot nu toe weinig moeite heb gedaan om te integreren en één en gelijk te worden met de mensen in mijn omgeving.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het allemaal al te laat is om nog te integreren en ik hier mijn tijd wel zal uitzitten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat er buiten mijn kleine kringetje geen andere mensen de moeite waard zijn om toenadering te zoeken of in contact mee te komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben teleurgesteld te zijn in de paar contacten die ik hier had gemaakt, waarin ik mijzelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben alle mensen over een kam te scheren in plaats van meer moeite te doen om werkelijk contact te maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf af te scheiden van de mensen hier en mezelf als buitenlander en buitenstaander te gedragen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat ik totaal onverwachts, door een uitnodiging van een persoon mag beseffen dat ik er ook nog ben, dat ik er mag zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf uit te sluiten in deze voor mij nieuwe samenleving.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik door mezelf het contact met nieuwe contacten te ontnemen ik mijzelf tegenwerk in mijn expressie.

Als ik zie dat ik verdrietig/geraakt ben als iemand met mij een afspraak wil maken of interesse in mij heeft mij te leren kennen, dan stop ik en adem.

Als ik zie dat ik verdrietig/geraakt ben als ik besef, dat ik mezelf ben vergeten en me realiseer dat ik er mag zijn en mee mag doen in deze samenleving, dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat het belangrijk is nieuwe contacten te maken en nu  een eerste stap kan maken om opnieuw contact te maken met deze dame.

Ik ga met mezelf de verbintenis aan mijzelf open te stellen voor nieuwe contacten en te beseffen dat ik er mag zijn en het waard ben om kennis mee te maken omdat wij in wezen allen een en gelijk zijn met elkaar.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 255 Een buitenlander en buitenstaander

  1. mirandadehaas zegt:

    Leuk Marjo om nieuwe contacten te maken! Cool

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s