dag 250 Gun ik mijzelf mijn eigen tijd?

tijdEen paar dagen geleden probeerde ik de zaken zo te regelen dat ik ’s avonds om 20.00 geen verplichtingen meer had naar de familie/kinderen en besprak dit met wat familieleden. Hierop kwam een onaardige opmerking van iemand en dit raakte mij diep. Ik piepte iets van “mag ik ook even iets voor mijzelf?” ,

Er waren gedachten van: ik sta altijd voor iedereen klaar en nu wil ik wat tijd voor mijzelf opeisen en wordt dat niet begrepen of wil men het niet begrijpen. Ik zag ook dat er een makkelijke oplossing hiervoor was: namelijk niet de tijd voor mezelf innemen en de emotie verdringen.
Er is een diepe overtuiging in mij dat ik hier de dienstbode ben en heel veel werk dat ik uitvoer doe ik niet met plezier maar gewoon omdat het moet.
Waarom moet het? Het moet van mezelf, ik heb al een resultaat voor ogen hoe het huis eruit ziet als het werk erop zit en ik raak in de war als het werk zich opstapelt.
Dus in wezen ben ik degene die zichzelf geen plaats en tijd gunt in mijn omgeving maar altijd gefixeerd ben op het werk wat moet gebeuren en ik neem pas rust als het klaar is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te reageren als ik wil regelen dat ik ’s avonds tijd voor mezelf wil maken en anderen hier geen begrip voor hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik de laatste 40 jaar mezelf steeds op een laatste plaats heb gezet en dat het voor anderen moeilijk te begrijpen is dat ik nu tijd voor mezelf wil inlassen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik tijd voor mijzelf maak er altijd een schuldgevoel ontstaat dat ik dan verdring.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat anderen mij geen eigen tijd gunnen terwijl ik degene ben dit zichzelf geen eigen tijd gunt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben werk belangrijker te vinden dan ‘mijzelf’ waarin ik eerst alles af wil hebben voor dat ik tijd voor mezelf kan innemen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te verkeren in een slachtofferrol als ik werk in het huishouden en maar weinig plezier kan beleven aan het werk wat ik doe.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben streng voor mijzelf te zijn zodat ik eerst mijn verplichtingen moet hebben gedaan, wat vooral bestaat als huishoudelijk werk, boodschappen doen en eten koken voordat ik tijd aan mezelf mag en kan besteden zoals werken aan mijn proces en het bijwonen van vergaderingen.

Ik zie en realiseer nu ook dat ik deze gewoonte heb als anderen in mijn buurt zijn,  dan ga ik in een soort van assepoester rol zodat iedereen kan zien hoe hard ik werk voor anderen, terwijl als ik helemaal alleen ben ik er makkelijk op los lummel, alsof ik dan van mezelf mag spijbelen en tijd voor mezelf mag innemen omdat niemand het ziet en ook niemand commentaar op mij kan leveren.
Dus dat zogenaamde harde werken en inspannen doe ik vooral als er mensen in mijn buurt zijn zodat er gezien kan worden hoe goed ik bezig ben en hiervoor zoek ik aandacht en waardering, waardering die ik mezelf niet geef.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat als ik alleen thuis ben ik het er van ga nemen, dat ik maar wat aan lummel want er is niemand die mij kan controleren of kan berispen voor het niets doen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat als ik alleen thuis ben ik graag wat surf op het internet of wat zaken aan het onderzoeken ben ik dit zie als onnuttig en ik mezelf hiervoor schuldig voel, omdat ik dan niet in “dienst” ben van de familie.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me schuldig te voelen als ik wat aan het surfen ben op het internet omdat ik ik denk dat dit voor mezelf is en waarin ik niet zie dat als ik documentaires bekijk of interviews van Eqafe beluister dit is om mijzelf te ontwikkelen, wat weer ten goede komt aan mijn proces zodat ik mezelf beter kan oefenen om hier te zijn en meer kan betekenen voor de andere leden van de familie.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken als iedereen weg is: ik ga het er even van nemen, ik doe even helemaal niks, terwijl ik die momenten gebruik om mezelf in slaap te sussen in plaats van actief deel te nemen aan het leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat als ik niet actief deel neem aan het leven dus in feite niet leven ben, ik mezelf in slaap sus dus niet de wereld wil zien zoals die zich afspeelt in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn tijd niet efficient en effectief te gebruiken zodat ik in een polariteit zit van de ene kant niks doen en aan de andere kant het idee te hebben niet over genoeg tijd te beschikken.

Als ik het idee heb dan ik niet genoeg tijd over houdt voor mezelf dan stop ik en adem. Ik stel mijzelf ten doel eens goed naar tijd te kijken en hoe ik mijn tijd indeel in actie en rust.

Als ik denk dat anderen mij mijn tijd niet gunnen, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik degene ben die verantwoordelijk is voor het invullen van tijd. Ik stel mijzelf ten doel mijzelf richting te geven in mijn dag/avond indeling.

Als ik denk dat anderen mij mijn tijd niet gunnen, dan stop ik en adem. Ik zie en realiseer dat ik degene ben die zichzelf iets wel of niet gunt en ik stel mijzelf ten doel te stoppen met zelfmedelijden en één en gelijk te staan met leven.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op dag 250 Gun ik mijzelf mijn eigen tijd?

  1. Pingback: dag 250 Gun ik mijzelf mijn eigen tijd?

  2. Cool. Het verdrietig reageren kan ook nog te maken hebben met het feit dat een ander je niet begrijpt en de gedachte / het geloof dat een ander je zou moeten begrijpen (het woord ‘begrijpen’ komt naar voren in je eerste twee zelfvergevingen). Dit punt kom ik soms tegen en dan is het nodig dat ik mezelf begrijp – dus vergeef in een punt dat ik nog niet helemaal helder heb.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s