dag 244 Een droom over verborgen verwijt

shoppenVorige week droomde ik en ’s morgens herinnerde ik mijn droom wat voor mij vrij uitzonderlijk is want meestal ben ik me helemaal niet bewust van wat ik heb gedroomd. Mijn dochter zou bij een gezin op een kind/kinderen passen en ik zou haar vergezellen hierbij. Ik was eerder gearriveerd dan zij en twijfelde of ik zou aanbellen of niet en op dat moment raakte mijn vinger de bel aan. Zonder dat ik het echt wilde had aangebeld en deed de vrouw des huizes open.  Zij kende mij niet en raakte in paniek en was angstig om mij bij de deur te zien en wilde me niet binnenlaten. Ik had spijt dat ik niet beter had opgelet en had gewacht met op de bel te drukken tot ook mijn dochter was gearriveerd.

Deze droom deed me denken aan een incident dat eerder op de dag plaatsvond. Mijn echtgenoot en ik hadden een gesprek over geld waarbij ik vroeg hoeveel er nog op de bank stond, dit gesprek mondde uit in ruzie omdat we elkaar verweten teveel geld op te maken terwijl we deze maand een grote uitgave hadden met betrekking tot de legalisering van ons huis. Ik had op een “knopje” gedrukt waarvan ik had kunnen weten dat ik hem met deze opmerking kwaad maak en had het er uitgeflapt voor ik er erg in had.
Het verwijt dat ik had gemaakt is een lang bestaand patroon en al ontelbare keren gebruikt waarbij ik zeg dat hij geld aan zichzelf uitgeeft en ik “slechts” eten koop voor ons.

Ik flap er dingen uit zonder erbij na te denken en ben dan kwetsend naar andere mensen. Ik verplaats me dus niet in hun schoenen maar reageer vanuit mijn eigen denken/voelen/ideeën. En dat heeft dan consequenties, terwijl als ik me eerst gewaar zou zijn van mijzelf, als de adem, voordat ik antwoord ik hele andere dingen zou zeggen.

Een ander aspect wat ik bemerk is dat ik het idee heb dat ik denk voorzichtig te zijn in mijn antwoorden/opmerkingen waarbij ik probeer een conflict te voorkomen maar dat er toch een verborgen oordeel verscholen is dat direct door de ander wordt bemerkt.  Ik krijg dan de kous op mijn kop en reageer onschuldig dat ik het allemaal niet zo bedoeld had. Er is dan al een gedachte met een oordeel aan vooraf gegaan en die neem ik mee in mijn communicatie. Ik realiseer me dat ik beter op mijn voorafgaande gedachten moet kijken voordat ik antwoord geef.

Waar ik eerst naar wil kijken is waarom we toch steeds onenigheid hebben over de geldbesteding. Ik heb hierover al eens geschreven en heb klaarblijkelijk toch het een en ander laten liggen want het steekt steeds weer de kop op. Wij zijn heel verschillend in onze omgang met geld. Ik heb meer de zuinige kant en mijn echtgenoot geeft makkelijker geld uit. Dit lijkt erg op het patroon van mijn ouders. Dit heeft ook met verschillende culturele achtergronden te maken, mijn schoonouders hebben tijden meegemaakt van forse geldontwaarding waarbij het geld van de ene op de andere dag niets meer waard was en dat moet veel impact hebben gehad op hun gezin. Het idee dat je het geld beter kan uitgeven voordat het geen waarde meer heeft zie ik ook terug bij andere leden van mijn schoonfamilie. Ik heb het idee dat een achterdeurtje me een veilig gevoel geeft.

Dus eens kijken waar de zelfvergevingen bij brengen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn echtgenoot kwalijk te nemen dat hij makkelijk en veel geld aan zichzelf uitgeeft en ik het geld besteed aan voedsel voor ons gezin.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik moeite heb voor mezelf geld uit te geven in de zin van een kopje koffie op een terrasje, kleding, schoenen, toiletspullen etc.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik aspecten in mijzelf mis en die heb gezocht in mijn partner wat ik nu als verwijt gebruik zoals het makkelijk uitgeven van geld om je leven te veraangenamen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik geld gebruik voor het hoognodige in het leven maar niet voor spullen die het leven veraangenamen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn geld uit te geven aan onnodige spullen, waarbij ik mezelf kwalijk neem ooit artikelen gekocht te hebben die slechts een korte levensduur hadden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het zonde te vinden om kleding/spullen/goederen te kopen die maar een korte tijd meegaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het een zonde is om “weggooi” artikelen te kopen die er alleen maar zijn om geld uit te geven en om een kortstondig geluk te verschaffen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn geld uit te geven aan wat voor mij gekwalificeerd word als rotzooi omdat het maar een korte periode meegaat, waarbij ik graag kwalitatieve en duurzame goederen zou willen kopen die ik me niet kan veroorloven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn dat ik me geen kwalitatieve en duurzame goederen kan veroorloven waarin ik mijzelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben een wereld te hebben gecreëerd die erop uit is zoveel en zo goedkoop mogelijk te produceren ten behoeve van consumentisme.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos en teleurgesteld te zijn als mensheid verslaafd zijn aan consumentisme, kleding en spullen kopen alleen maar voor de kick van het kopen en zich niet afvragen hoe die producten tot stand zijn gebracht, of ze nou door kinderen/slaven zijn gefabriceerd en welke gifstoffen er allemaal in verwerkt zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn me schuldig te maken aan consumentisme, omdat ik vandaag de dag niet weet hoe iets gefabriceerd is en omdat de meeste producten die hier (in Kroatië) verkocht worden uit goedkope lonen landen komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik de enige verantwoordelijke ben voor het ons budget en ervoor moet zorgen dat er genoeg geld is om eten te kopen waarbij ik de verantwoordelijkheid afneem van mijn huisgenoten.

Ik realiseer me dat er een verwijt in mij bestaat naar mijn huisgenoten om geld uit te geven aan onnodige spullen en dat zolang er een reactie in mijn geest aanwezig is er geen sprake kan zijn van communicatie.

Als er een reactie is van boosheid, teleurstelling is naar mijn huisgenoten, om geld uit te geven slechts voor de koopkick dan stop ik en adem. Ik verplaats mijzelf in de schoenen van de ander en zie hun beweegredenen. Ik realiseer me dat er niets mis is om soms iets te kopen om het leven te veraangenamen.

Als er een reactie is van angst niet genoeg te hebben dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik niet de enige verantwoordelijke ben maar dat we samen verantwoordelijk zijn en dat ik die verantwoordelijkheid kan delen.

Ik geef mijzelf richting en stabiliseer mijzelf om een communicatie te beginnen op een moment dat de ander partij daar klaar voor is.
Ik stel mijzelf ten doel 1 en gelijk met de ander te staan.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 244 Een droom over verborgen verwijt

  1. Pingback: dag 244 Een droom over verborgen verwijt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s