dag 243 Koppigheid

koppigIk heb geluisterd naar de Stubbornness interviews van Eqafe (zie verwijzingen onder de blog) nadat ik me afgezonderd heb na een (volgens mijn interpretatie) onjuiste bejegening waarbij ik mezelf heb voorgenomen: denk maar eens even na waarvoor je me allemaal beschuldigd hebt.

Ik zie mijzelf koppig zitten met mijn laptop waarin ik denk, ik heb helemaal niemand nodig, jullie hebben mij nodig en ik hou dit nog wel een poosje vol hoor.
Dit gedrag wordt uitvoerig uitgelegd door Sunette en ik herken mezelf hier goed in, bijvoorbeeld de wrok die ik naar die persoon voel, de afscheiding die ik hierbij creëer, het gevoel van onafhankelijk kunnen zijn van anderen, met andere woorden ik doe het lekker allemaal alleen en heb niemand meer nodig.
Ook wordt gesproken dat koppigheid het Desteni I Process kan beïnvloeden in de zin dat de persoon het moeilijk vindt om hulp te vragen en ook dit is mij niet vreemd, in de zin dat ik niet eens zo goed zie dat ik geen hulp durf te vragen maar dat er bijna geen hulpvragen zijn.

Ik ga eerst even terug naar de aanleiding van mijn koppigheid. Gisteravond vroeg X waarom er een kattenmandje buiten stond, ik loog door te zeggen dat iedere kat erin kan slapen, maar ik had hem voor poes nr 5 (die hier waarschijnlijk gedumpt is) neergezet omdat ik hem niet wil binnenhalen want dan krijg ik gezeur met mijn huisgenoten. X merkte op dat de nieuw aangekomen poes in het mandje lag waarop ik zei dat ik geen onderscheid maak tussen de “oude” en de “nieuwe” poezen, waarop X mij bijdehand noemde. Er zat een bepaalde betweterige toon in mijn stem dat die reactie veroorzaakte.

Later bespraken we een ander onderwerp en plots werd X nog kwader en ben ik weggelopen. Ik ben er dus niet helemaal achter wat nu het echte probleem was, ware het niet dat ik iets suggereerde waarop X zei dat dit heel dom was om te zeggen en hoe ik het in mijn hoofd haalde om zoiets te denken en waarschijnlijk triggerde dit mijn geest.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien dat ik koppig ben op het moment dat ik mij afzonder op een andere kamer en denk bij me zelf: denk nu maar eens na wat je gisteren allemaal tegen mij hebt gezegd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een backchat te hebben van denk maar eens even na wat je allemaal tegen mij hebt gezegd, waarbij ik mijzelf niet de vraag stel waarom ik me afzonder op een kamer.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard wrok te koesteren tegen X waarbij ik mijzelf afscheid van mij en X.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een betweterig toontje te hebben in mijn stem waarbij ik anderen wil laten zien dat ik het bij het juiste eind heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik geïnteresseerd vragen aan het stellen ben en een suggestie doe, waarop ik een antwoord krijg dat ik te stom ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn als X mij dom vind wanneer ik een vraag stel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben wraak te willen als iemand boos wordt om een voor mij onbegrijpelijke en onduidelijke reden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben herinneringen te hebben aan mijn vader die mij en mijn broer vaak stom vond als we iets niet wisten of om hulp vroegen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken ik dat het dom is om vragen te stellen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik vragen vergeet of onderdruk om zo niet de kans te krijgen als dom bestempeld te worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik bang ben vragen te stellen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken “dan doe ik toch alleen” of ” ik heb niemand nodig”.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben op sommige momenten te denken dat ik het alleen kan rooien in de wereld zonder mensen om mij heen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken “ik doe het op mijn manier” als gevolg van kopiëren en imiteren van voorbeelden in mijn leven.

Als ik zie dat ik de neiging heb me af te zonderen, met te verstoppen voor anderen als gevolg van koppigheid, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik met mijn gedrag een ander een hak wil zetten terwijl ik zelf gewoon in mijn boosheid blijf zitten.
Ik spreek hardop zelfvergeving uit en adem en word een en gelijk met de ander.

Als ik zie dat ik te koppig ben een vraag te stellen, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik andere mensen nodig heb om me verder te helpen zowel voor het Desteni I Process als voor andere zaken. Ik stel mijzelf ten doel als er vragen op komen de vraag te stellen en mijzelf te oefenen mijn noden met anderen te delen.

 

https://eqafe.com/p/stubbornness-introduction-atlanteans-part-154
https://eqafe.com/p/stubbornness-overcoming-atlanteans-part-155
https://eqafe.com/p/stubbornness-practical-application-atlanteans-part-156
https://eqafe.com/p/stubbornness-self-forgiveness-atlanteans-part-157
https://eqafe.com/p/stubbornness-redesigning-atlanteans-part-158

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 243 Koppigheid

  1. Pingback: dag 243 Koppigheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s