dag 239 Ik ben niet schuldig, zelfvergevingen

schuldIk vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn ergens de schuld van te krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken ik krijg hier de schuld van.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden als ik ergens de schuld van krijg.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te worden als ik ergens de schuld van krijg.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in de verdediging te gaan als ik ergens de schuld van krijg in plaats van zelfoprecht te kijken of ik werkelijk iets verkeerds heb gedaan, onhandig ben geweest of me vergist heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geen verantwoording te nemen voor het schuldig zijn aan iets.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf af te scheiden van mijzelf door bang, boos of verdrietig te worden van een beschuldiging.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind bang te zijn van mijn vader de schuld te krijgen.

Als ik zie dat ik in de verdediging ga bij een beschuldiging of boos, bang of verdrietig  wegloop omdat ik denk onschuldig te zijn dan stop ik en adem. Ik neem de verantwoordelijkheid en ga een gesprek aan met degene die mij beschuldigt en maak eventueel mijn excuses. Ik realiseer me dat (valse) beschuldigingen gecommuniceerd kunnen worden en dat er dan pas begrip kan ontstaan. Ik stop mijzelf mij af te scheiden van mij en de ander en stel mijzelf ten doel één en gelijk te staan met Leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn echtgenoot de beschuldigen van het weggooien van de bloembollen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als er iets mist of niet klopt een schuldige te zoeken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een schuldige te zoeken om mijzelf te bevrijden van de gedachte dat ikzelf de schuldige ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf superieur te voelen door iemand de schuld van iets te geven.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik een afscheiding creëer van mijzelf door iemand de schuld ergens van te geven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de schuld aan iemand te geven omdat er schade is geleden en dit betaald moet worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een patroon te hebben gekopieerd van mijn vader die altijd een schuldige zocht als er iets was misgegaan.

Als ik zie dat ik een schuldige wil aanwijzen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat het er vaak niet toe doet wie de schuldige is als er een ongelukje of een vergissing is begaan. Ik stel mijzelf ten doel mijzelf en anderen te assisteren om in stabiliteit een probleem te bespreken zonder van “schuld” te spreken.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op dag 239 Ik ben niet schuldig, zelfvergevingen

  1. Pingback: dag 239 Ik ben niet schuldig, zelfvergevingen

  2. Herkenbaar patroon Marjo bedankt voor het delen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s