dag 238 Ik ben niet schuldig

hoekVandaag zag ik dat ik bang was ergens schuldig van te worden bevonden en dat gebeurde ook. Mijn reactie was om me uit de voeten te maken van de persoon die mij ergens de schuld van gaf en toen ik alleen was sprak ik wat zelfvergevingen uit. Er bleef uiteindelijk boosheid over, boos dat ik de schuld kreeg van iets waar ik niet schuldig aan was, het voelde zo oneerlijk om mij de schuld te geven.
Ik keek nog eens naar het woord “schuld”. Vreemd eigenlijk dat schuld betekent dat je iemand iets verschuldigd bent. Wat ben ik dan verschuldigd? Moet ik iets terugbetalen? Of  ben ik een excuus verschuldigd? Wil de ander horen dat het niet zijn schuld is maar de mijne?

Als ik even terug ga naar een gebeurtenis waarbij het omgekeerde gebeurde. Ik zocht deze week naar wat bloembollen die ik beneden in de kelder had opgeruimd. Ik kon ze niet vinden en vroeg mijn echtgenoot ernaar. Hij zei dat hij het niet wist en dat hij ze waarschijnlijk had weggegooid omdat ze op een plaats hadden gelegen waar ook vuilnis wordt neergelegd. Ik werd boos en zei dat je toch niet zo maar papieren zakjes met inhoud weggooit zonder erin te kijken en hij verdedigde zichzelf. Uiteindelijk werden de bloembollen gevonden op een andere plek en het zou best wel eens kunnen dat ik ze daar zelf had neergelegd.

Dus door iemand de schuld te geven, lijkt het alsof ik de situatie terug wil draaien en het wil laten lijken dat er zich een ander scenario heeft afgespeeld. Terwijl dat wat gebeurd is niet meer veranderd kan worden, misschien kan het wel hersteld worden, maar het heeft zich in de fysieke wereld afgespeeld. En door die ander de schuld te geven verandert er helemaal niets,  ja hij had misschien nieuwe bloembollen kunnen kopen.

Als een kind schuldig is aan één of ander feit volgt daar soms een straf op en ik denk dat ik die ervaring meeneem in het krijgen van “de schuld”.  Een associatie van straf op schuld. Soms is er met schuld geld gemoeid, bijvoorbeeld als er een aanrijding heeft plaatsgevonden en de schade betaald moet worden door de schuldige, dus ook een soort straf voor het maken van een fout/vergissing.

Als we kinderen uit zouden leggen wat het gevolg is van sommige handelingen in plaats van emotioneel te reageren in de vorm van angst of boosheid zou er heel anders met vergissingen en fouten omgegaan worden. Maar de angst om iets fout te doen en de schuld te krijgen in de vorm van een straf of een emotionele uitbarsting van de opvoeder zet een beweging in het werk en voedt het ego om keer op keer in een zelfde reactie te gaan, zoals ik heb bemerkt.

Zelfvergevingen en correcties volgen.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 238 Ik ben niet schuldig

  1. Pingback: dag 238 Ik ben niet schuldig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s