dag 237 Heimwee

heimweeSinds drie jaar woon ik in Kroatië en ik had voor mezelf uitgemaakt dat dit de juiste keuze is geweest om naar deze plek te verhuizen. Dankzij het internet voel ik me nog steeds verbonden met het vaderland en zeker de participatie in de Desteni-groep draagt bij tot de acceptatie van het leven in een ander land.

Nu heb ik al enige malen een reactie van heimwee bemerkt bij het zien van beelden van Nederland. De eerste keer was het een filmpje geplaatst op Facebook waarbij fietsend Nederland in beeld was gebracht, laatst keken mijn kinderen naar een uitzending van een sinterklaasintocht in Dordrecht en weer kreeg ik een brok in mijn keel, het was niet zo zeer  de Sinterklaasintocht, maar de kleur van de lucht, de beelden van de mensen, kortom dat bekende beeld wat ik nu niet meer zie.

Het is niet dat ik ernaar verlang weer in Nederland te wonen, het klimaat is hier beter, de lucht is schoner, het is hier veiliger, we hebben nu een tuin waar we eten in kunnen verbouwen, we hebben fruitbomen geplant die mettertijd fruit zullen geven, maar het is een mooi plaatje dat ik zie of verbeeld van Nederland.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik heimwee naar Nederland heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn als ik beelden van Nederland zie.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te verlangen naar Nederland.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet meer in Nederland wil wonen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet meer in Nederland kan wonen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de Nederlandse taal te missen als voertaal.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het Nederlandse multiculturele plaatje te missen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de openheid van Nederlanders te missen, waarin ik denk dat Nederlanders meer open zijn dan Kroaten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de eerlijkheid en directheid te missen van Nederlanders.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het moeilijk te vinden Kroaten te doorgronden omdat ze de neiging hebben alles mooi te verpakken en niet durven te zeggen waar het op staat.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat Kroaten altijd de waarheid verdraaien.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een positief plaatje van Nederland te koesteren met een Sinterklaasintocht waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te vergeten dat toen ik in Nederland woonde ik niets had met een Sinterklaasintocht.

Ik realiseer me nu dat een Sinterklaasintocht grote opwinding en angst voortbrengt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het fietsen te missen en vooral het boodschappen doen met de fiets.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn gevoelens van heimwee onderdrukt te hebben en mijzelf te verbeelden dat het hier beter is om te wonen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben weggestuurd of gedwongen te zijn te vertrekken uit Nederland.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de communicatie in winkels in Nederland te missen waarvan ik denk dat ze vriendelijker en persoonlijker zijn dan de benadering hier in de winkels.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik nu in een land woon dat bijna haar hele geschiedenis overheerst is geweest door andere landen en lang gebukt ging onder een dictatoriaal systeem dat nu ingewisseld is door een keiharde kapitalistische samenleving dat zijn stempel heeft gedrukt op het volk.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het enerzijds lastig te vinden dat mensen in andere landen zo verschillend zijn en het anderzijds leuk vind om andere culturen te ontmoeten, waarbij ik zie dat ik me in een polariteit begeef van positief en negatief.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf af te scheiden van mij en de mensen om mij heen in dit land.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat mensen in wezen gelijk en één zijn maar dat wij gevormd zijn door ons geest bewustzijnssysteem waardoor het lijkt dat we anders zijn.

Wanneer ik bemerk dat ik heimwee heb of een brok in mijn keel krijg bij het zien van Nederlandse beelden dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat het mijn programmering is die de heimwee veroorzaakt die in feite een afscheiding ten gevolg heeft. Ik realiseer me dat ik bij het hebben van heimwee een hang heb naar positieve plaatjes.

Ik stel mijzelf ten doel mezelf te  stabiliseren en één en gelijk te staan met een andere cultuur en begrip te hebben voor de verschillende uiterlijke vormen.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op dag 237 Heimwee

  1. Pingback: dag 237 Heimwee

  2. toepasselijke zelfvergevingen. Hoe is het, moet in deze nog het woord ‘te vergeten’ ” … waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben dat toen ik in Nederland woonde ik niets had met een Sinterklaasintocht.”

  3. marjajourney zegt:

    Dank je Martijn, klopt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s