dag 236 Een herinnering die steeds weer opkomt

imagesEen herinnering die met regelmaat terugkomt en waar ik een emotie aan verbonden heb is de organisatie tijdens mijn trouwdag. Toen we besloten te trouwen stelde mijn vader voor het diner te betalen en de receptie kwam voor onze rekening. De planning die we gebruikten was gebruikelijk in Nederland, je nodigt wat naaste familie en vrienden uit voor het diner en andere kennissen, familie en vrienden waar we wat minder contact mee hadden kwamen op het feest/receptie. Ik had helemaal geen idee hoe je een trouwpartij viert in andere landen en stond daar ook niet bij stil.
Na het diner kwamen de overige gasten en ook wat vrienden/kennissen van mijn partner. Later hoorde ik dat ze het gênant vonden om na het diner uitgenodigd te worden, want in hun cultuur was het normaal dat iedereen deel nam aan het diner en niet zoals bij ons sommigen wel en sommigen niet. Dus hadden zij ook de verwachting dat er gegeten en gefeest zou worden in plaats van een rondje bitterballen en kaas. Voor mij werd het extra pijnlijk toen bleek dat ze met kostbare en dure cadeaus kwamen en als het ware een tweede plaats innamen.

Maar waar ik me nog steeds over schaam is dat ik zonder te groeten het feest heb verlaten. Ik had ooit een film gezien waar de bruid en bruidegom in stilte de bruiloft hadden verlaten om op huwelijksreis te gaan en ik vond dit een gaaf idee en het leek me leuk om het ook op die manier te doen. Zo gezegd zo gedaan. Later hoorde ik van (vooral de buitenlandse gasten) dat ze mijn actie onbeschoft vonden om zonder te bedanken en te groeten te verdwijnen.

Toen ik deze reacties hoorde van de gasten schaamde ik me diep en drong het tot me door dat het geen goed idee was een scheiding te maken tussen gasten die wel welkom waren op het diner en gasten die later mochten komen en dat het in stilte weggaan niet in dank was afgenomen.

Deze gedachten en emoties komen dus met regelmaat op (zo’n 37 jaar) en ik heb het zo goed onthouden omdat dit niet een alledaagse dag was. Ik weet niet wat voor consequenties deze gedachten en emoties van schaamte/verdriet hebben achtergelaten maar het heeft dus een grote impact gehad in mijn leven. Wat waarschijnlijk meespeelt is dat een trouwdag vaak wordt voorgesteld als de mooiste dag van je leven (lol) en ik hem daarom zo goed herinner.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben met schaamte en verdriet terug te kijken op onze trouwdag.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben al zo’n 37 jaar rond te lopen met gedachten van gêne, schaamte en verdriet over de manier waarop ik onze trouwdag had georganiseerd en waar ik nooit de mogelijkheid/tools had om deze emotie uit mijn geheugen te elimineren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gêne, schaamte en verdriet te voelen omdat sommigen gasten zich benadeeld voelden op onze trouwdag en ik een scheiding had gemaakt voor naaste familie en vrienden en overige vrienden en kennissen.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren hoe andere culturen te werk gaan en dat ze anders te werk gaan en waarin ik dus niet iedere gast als gelijke heb behandeld die werd uitgenodigd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik sommige gasten op mijn trouwdag respectloos heb behandeld en ik niet één en gelijk met hun stond.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik een scene uit een film heb gekopieerd en dacht/hoopte dat ik zo grappig/origineel was.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik grappig/origineel ben, waarin ik niet ziek dat ik me afscheid van de ander.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben schaamte te voelen toen ik erachter kwam dat de gasten die na het diner kwamen de duurste en kostbaarste cadeaus hadden gegeven, die genoegen moesten nemen met een drankje en een snack.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik waardering wilde voor de manier waarop mijn bruiloft was georganiseerd maar die niet kreeg, waarin ik verdriet en spijt voelde.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet en spijt te voelen omdat anderen de manier waarop ik mijn bruiloft organiseerde niet konden waarderen omdat ik een scheiding aanbracht voor de gasten die werden uitgenodigd en ik mensen beledigde door zonder dankwoord of groet te verdwijnen.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik in een sprookjesdag heb geloofd en dit sprookje niet kon waarmaken voor de buitenwereld en mijzelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de emoties van verdriet, gêne, schaamte, pijn en schuldgevoel, al die jaren meegedragen te hebben en mijn lichaam met deze emoties beschadigd te hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me vooral te focussen op het negatieve oordeel van deze dag en niet te zien dat er ook veel leuke momenten waren, die positief waren, die dus ook een energetische reactie hebben gegeven in mijn lichaam.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf afgewezen te voelen door de reactie van sommige gasten die op mijn trouwdag waren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik gefaald heb met de organisatie van mijn trouwdag.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de vergissingen die ik heb gemaakt tijdens de organisatie van mijn trouwdag mijzelf definiëren als zijnde een vergissing.

Als ik zie dat er een gedachte of emotie opkomt met betrekking tot mijn trouwdag als schaamte, gêne, verdriet, spijt dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat het vasthouden van zulke gedachten en emoties mij afscheid van mij als Leven.

Ik stel mijzelf ten doel deze steeds terugkomende met emotie geladen herinneringen te vergeven en te corrigeren en mezelf te sturen in en als eenheid en gelijkheid van Leven als de adem als wie ik ben.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 236 Een herinnering die steeds weer opkomt

  1. Pingback: dag 236 Een herinnering die steeds weer opkomt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s