dag 233 Tijd maken voor mijn proces

tijdmakenDeze week kwam ik er niet toe om een blog te schrijven. Het excuus dat ik had bedacht was dat ik het te druk had met andere bezigheden omdat de situatie thuis veranderd is. Dit bracht een verhuizing en een reorganisatie met zich mee. Gisteren had ik bedacht dat ik in ieder geval ’s ochtends vroeg aan mijn proces zou werken en om niet gehinderd te worden door anderen in huis besloot ik op mijn slaapkamer te blijven. Ik bemerkte hierbij een sterke drang om naar de woonkamer te gaan toen ik allerlei geluiden en stemmen hoorden. Het was moeilijk om me aan mijn voorgenomen werkzaamheden te houden. Het leek alsof mijn aanwezigheid beneden belangrijker was dan hetgeen ik aan het doen was en er kwam een schuldgevoel op dat ik geen hulp kon bieden aan de mensen die wakker waren. Later sprak ik met een van mijn huisgenoten en zei dat dit een betere oplossing was voor mij om op mijn slaapkamer te blijven maar toen ik dit benoemde bemerkte een trillende stem en een neiging tot huilen. De gedachte kwam op dat ik moeite heb om tijd voor mijzelf vrij te maken en voor mijzelf te kiezen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een week geen blog te hebben geschreven omdat ik denk dat er geen tijd voor was.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het mijzelf kwalijk te nemen dat ik zo weinig schrijf de laatste tijd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat andere bezigheden belangrijker zijn dan het schrijven van een blog.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat het steeds moeilijker is om te starten met het schrijven van blogs na het uitstel van de laatste tijd.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik geen tijd voor mijzelf kan en wil vrijmaken omdat ik mijzelf op de tweede plaats zet.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn proces en het schrijven van blogs als bijzaak te zien en opruimen, reorganiseren als belangrijkste taak te zien.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf fysiek moe te maken met het huishouden om s’avonds te denken dat ik niet meer in staat ben om nog een blog te schrijven.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik vermoeidheid noem maar dat dit een weerstand is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben ’s avonds te denken ik schrijf morgenochtend mijn blog of les omdat ik denk dan fris en uitgeslapen te zijn om vervolgens andere dingen in de ochtend te gaan doen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het moeilijk en ondraaglijk te vinden om ’s morgens op mijn kamer te blijven en mijn computertaken te verrichten terwijl ik geluiden en stemmen hoor van mijn huisgenoten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf nauwelijks toe te kunnen zetten om de door mijzelf opgelegde staken af te maken voordat ik naar beneden ga.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het schrijven van blogs en mijn DIP lessen op de laatste plaats staan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn als ik zeg dat het een goed idee is om ’s morgens tijd voor mezelf te reserveren.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben het mijzelf te gunnen om tijd vrij te maken voor het schrijven van blogs, DIP lessen en andere taken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat anderen mij niet meer aardig/lief vinden als ik tijd aan mezelf besteed in plaats van met hen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben om niet effectief te zijn met de tijd zodat er genoeg mogelijkheden zijn om blogs en lessen te schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik het ritme ben kwijtgeraakt om regelmatig te schrijven en mijn lessen te doen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het schrijven van blogs en lessen uit te stellen tot een later tijdstip wat vroeger wel tot de mogelijkheden behoorde maar wat nu niet meer kan.

Als ik zie dat ik het schrijven van mijn blogs, het maken van mijn DIP les en lezen van andermans blogs aan het uitstellen ben of andere werkzaamheden voor laat gaan die er niet echt toe doen, dan stop ik en adem.
Ik realiseer me dat mijn proces door kan gaan, al heb ik veel te doen en dat ik iedere dag minimaal 10 minuten kan schrijven.
Ik stel mijzelf ten doel dagelijks te schrijven en in ieder geval ’s morgens vroeg mijn taken te doen op de computer en het mijzelf te gunnen dagelijks met mijn proces bezig te zijn, door te schrijven en te lezen.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s