dag 232 Ik zie niet hoe ik mijzelf afwijs

reject Onlangs had ik een heftige reactie toen iemand me aanbood een gesprek met me te hebben. De reactie was zo overweldigend dat ik niet wist waar dit vandaan kwam. Ik besprak het in het wekelijkse gesprek met mijn buddy en kwam er door vraag en antwoord achter dat ik mezelf niet goed genoeg vind om een gesprek met iemand te voeren die als het ware een gebaar maakt van zorg en vriendschap. Ik kom erachter dat ik mezelf afwijs en zag mij zitten in een hol waarbij iemand mij probeerde eruit te laten komen en dat ik het liefst wilde weigeren, want ik zit immers veilig in mijn holletje. Opgesloten, bang voor de buitenwereld om gekwetst te worden en waarbij ik degene ben die mijzelf veroordeelt en gelooft dat ik niet goed genoeg ben. Ik ben degene die zichzelf opsluit en bang is bevrijd te worden, want het voelt zo lekker veilig.
Ik weet dat ik dit punt moet bewandelen maar ik weet ook dat dit een van de belangrijkste of misschien wel het belangrijkste punt is om te onderzoeken en ik merk dat er een grote weerstand is om ermee te beginnen, maar ik kan er niet omheen. Dit kan ik niet overslaan want het regeert mijn hele leven zonder dat ik er erg in heb gehad.
Ik denk dat ik hierdoor ook een hardheid heb opgebouwd, een pantser als beveiliging om niet gekwetst te kunnen worden door de buitenwereld, maar wie kwetst wie nu?

Het meest trieste  is dat het is uitgegroeid tot een comfort zone, waarbij het moeilijk is om eruit te stappen en mezelf toe te staan om voor mijzelf te zorgen, want dat is de ‘enge onbekende’ geworden. Ik beschreef de weg die ik moest gaan als een donker bos, waarbij mijn buddy zei dat de monsters alleen in mijn mind leefden en het enige wat ik kan vinden is mijzelf.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren waar de heftige reactie vandaan komt op het moment dat iemand een vriendelijk gebaar maakt en me uitnodigt voor een gesprek.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben overweldigd te worden door een emotie van verdriet en zelfmedelijden als iemand me vriendelijk uitnodigt voor een gesprek.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me de hele dag af te vragen waarom ik zo’n sterke reactie krijg op zo’n simpel zinnetje en iedere keer als ik eraan denk tranen in mijn ogen te krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben intens verdrietig te worden als iemand  echte genegenheid toont omdat ik mijzelf afgeschermd heb voor toenadering.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf hard op te stellen met een dikke beschermlaag zodat ik niet gekwetst kan worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een gevangenis gecreëerd te hebben om mezelf voor de buitenwereld te beschermen om zo te proberen onzichtbaar te zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien dat is onzichtbaar wil zijn en onopvallend.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik me voor anderen moet beschermen en verstoppen, omdat ik ooit gekwetst ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te veroordelen tot onkwetsbaarheid wat nu betekent dat ik ontoegankelijk ben geworden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet kwetsbaar te durven zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn gekwetst te worden.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik in mijn gekwetstheid anderen kwets omdat ik deze gekwetstheid projecteer op anderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn mijn pantser weg te halen en tevoorschijn te komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat zolang ik in mijn comfort zone zit, dit een schijnbare veiligheid geeft waarin ik me afscheid van mijzelf als mij als leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat er iets heel lelijks tevoorschijn komt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat er iets lelijks in mij verborgen zit.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet zien/begrijpen/realiseren dat ik zolang ik in mijn hol blijf zitten, mij niets kan gebeuren maar waarbij ik niet kan zien wat er buiten mijn veilige plek te ontdekken valt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet over dit onderwerp van mijzelf afwijzen te willen communiceren omdat ik dat volschiet.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen om over dit onderwerp van mijzelf afwijzen te praten of te laten merken aan anderen hoe diep dit in mij genesteld is.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik het liefst sterk, onkwetsbaar, evenwichtig wil overkomen terwijl dit alles slechts een toneelstuk is dat ik mezelf heb aangeleerd om mezelf te verbergen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf een slachtoffer te vinden van mijn opvoeding, waarin ik denk dat ik wel een hele slechte jeugd heb gehad.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben troost te hebben gevonden in de gedachte dat alles karma is en dat dit leven geleefd moet worden om zo mijn schulden te vereffenen met vorige levens.

Als ik een angst, verdriet zie om naar buiten te komen, om mezelf te tonen aan de buitenwereld dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat de afscheiding met andere levende wezens en mijzelf zo groot is en er nog vele stappen te gaan zijn.

Ik realiseer me dat dit een laagje is van de vele lagen die ik als ego heb gecreëerd ter bescherming van mijzelf en dat er nog vele lagen te gaan zijn.

Ik stel mijzelf ten doel verder te gaan met het afpellen van de vele lagen die mij beperken om bij mijn expressie te komen als levend wezen en één en gelijk te staan met iedereen.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 232 Ik zie niet hoe ik mijzelf afwijs

  1. Schitterende blog Marja. Cool dat je hier doorheen wandelt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s