dag 217 Angst voor een confrontatie in de auto

angry in carDeze week waren we naar het strand geweest en reden naar huis. Het laatste stuk rijden we dan de berg op, een kronkelige weg die net genoeg ruimte biedt om 2 auto’s elkaar laat passeren. Er reed een rode BMW voor ons met wat jongelui erin en toen wij de auto naderden begonnen ze langzamer te rijden. Toen mijn echtgenoot aanstalten maakte om ze te passeren, ging de auto langzamer rijden en draaide iets meer naar het midden. Ik was bang dat mijn echtgenoot niet genoeg afstand hield en dat de auto voor ons nog meer wilde provoceren, en vroeg om meer afstand te houden. Daarna reden we een poosje trapsgewijs achter de auto aan. Plotseling werd er door de BMW gas gegeven en reed deze snel omhoog, om later weer vaart te verminderen wat betekende dat ook wij weer langzamer moesten rijden. Ik zag dat er een spelletje met ons gespeeld werd en vroeg mijn echtgenoot extra voorzichtig te zijn. Even later stopte de auto bij een afslag om vervolgens met grote snelheid een bocht terug te maken en te verdwijnen. De hele periode voelde ik me angstig voor wat er zou kunnen gebeuren en toen herinnerde ik me een voorval van lang geleden.

Het was meer dan 20 jaar geleden dat we met de fiat naar onze vakantiebestemming reden op de autoweg in Italië. Er reden nauwelijks auto’s op de weg en mijn man haalde een auto in wat volgens de auto achter ons te langzaam gebeurde want ze gebaarden ons,  ik weet niet meer precies hoe, om deze manoeuvre sneller te doen. Wij hadden een schuifdak in de auto en mijn echtgenoot raakte geïrriteerd en stak zijn vinger omhoog, zichtbaar door de dakopening. Dat maakte de inzittenden van de auto zo boos, dat ze ons zeker 15 minuten lang gedwongen hebben om achter hen te blijven rijden door steeds langzamer te rijden. Het was een hele gevaarlijke situatie en ik was bang dat ze ons klem zouden rijden en ons zouden dwingen te stoppen wat ook bijna gebeurd was. Ik maakte me vooral grote zorgen voor onze kinderen die achterin de auto zaten. Uiteindelijk werden ze het zat en zijn ze doorgereden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voelen tijdens een autorit waarbij ik denk dat de bestuurder van de auto voor ons provoceert en expres langzaam gaat rijden en ons niet te de mogelijkheid geeft om te passeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat mijn echtgenoot zich laat verleiden tot een vorm van represaille, door geen afstand te houden of een gebaar te maken waarbij de door mij vermoede provocatie verergeren zal.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor een confrontatie, ruzie met de bestuurder van een andere auto waarbij ik vooral denk aan de veiligheid van de kinderen die achterin de auto zitten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik bang ben door een oude ervaring van lang geleden waarbij wij door een gebaar van mijn echtgenoot bijna gedwongen werden te stoppen in onze auto met de kinderen achterin op een verlaten autoweg.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik de oude ervaring van een confrontatie met inzittenden van een auto die ons dwongen te stoppen als angst heb onderdrukt, waarbij ik door deze angst/ervaring de situatie niet goed kon inschatten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik door het kijken naar films waarin dergelijke situaties zoals achtervolgingen en terreur op de weg een weggestopte spanning/angst is geworden die ik projecteer naar mijzelf en anderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben door de angst een spanning in mijn lichaam te creëren, een snelle hartslag en een snelle ademhaling waardoor ik mijn lichaam belast met energie.

Als ik zie dat ik angst voel door het gedrag van andere weggebruikers dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat oude ervaringen een rol spelen in mijn reactie van angst op het incident, wat uiteindelijk niet meer was dan een kwajongensstreek. Ik stel mijzelf ten doel in dergelijke situatie één en gelijk te zijn met mijn adem zodat ik het beste voor iedereen doe.

Ik realiseer me dat ik zelf ook af en toe reactief ben in het verkeer door het rijgedrag van andere bestuurders te veroordelen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben andere weggebruikers zo nu en dan te veroordelen op hun rijgedrag en hoofdschuddend, scheldend en mopperend te reageren als anderen niet de regels volgen zoals ze bedoeld zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat iedere bestuurder wel eens onoplettend is of niet helemaal aanwezig is, omdat we nou eenmaal allen een geest bewustzijnssysteem hebben dat ons gevangen houdt in onze gedachten, gevoelens en emoties en dus niet optimaal functioneren als “hier” aanwezig.

Als ik zie dat er hoofdschudden, mopperen, schelden, veroordelen is op het moment dat een weggebruiker een fout maakt, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik hierdoor een energie creëer die consequenties heeft voor ons allemaal. Ik stel mijzelf ten doel dit te stoppen en hiermee gelijk te staan met alles en iedereen.

Ik realiseer me dat ik angst voel als ik zelf een fout maak in het verkeer wat door claxonneren of hoofden schudden wordt beantwoord.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben angstig te zijn als er geclaxonneerd wordt, of ik dan wel of niet de oorzaak hiervan ben, omdat ik denk dat ik degene ben die een fout in het verkeer heeft gemaakt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang en nerveus te zijn me niet goed aan de verkeersregels te houden of een fout te maken en hierdoor boosheid van anderen op mijn hals haal.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het belangrijk is dat niemand fouten maakt in het verkeer omdat ik bang ben dat er door een verkeerde manoeuvre ongelukken kunnen ontstaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn door een fout een ongeluk/aanrijding te creëren wat lichamelijke en materiële schade kan veroorzaken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn door onoplettendheid blikschade te veroorzaken wat financiële gevolgen zal hebben.

Als ik zie dat schrik van een claxon, voor mij bedoeld of voor en ander dan stop ik adem. Ik realiseer me dat dit in de loop der jaren een ingeslopen reactie is die een energie genereert die schadelijk is voor mijzelf en anderen. Ik realiseer me dat hier in Kroatië makkelijker en eerder getoeterd wordt dan in Nederland.  Ik stel mijzelf ten doel  “hier” te blijven als één en gelijk met mijn adem bij het horen van een claxon.

Als ik zie dat ik een fout maak, de verkeersregels niet goed heb opgevolgd, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik niet alleen mild en vriendelijk naar anderen kan zijn maar ook naar mezelf. Ik stel mezelf ten doel mezelf niet te veroordelen voor gemaakte fouten in het verkeer.

 

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s