dag 207 Vervallen in een oud patroon

marlenGisteren had ik een irritatie over een slaapkamer die in gebruik genomen moet worden omdat er een gast op komst is. Deze kamer wordt nu gebruikt als speelkamer en in de loop der weken worden er steeds meer spulletjes neergezet die niet gebruikt worden. Ik vroeg aan een huisgenoot of ze me wilde helpen deze kamer klaar te maken voor een gast die binnenkort komt, zij heeft 2 grote bedden in haar kamer en 1 moet er nu naar beneden. Ook moesten er spullen naar de kelder gebracht worden, oude kleren, speelgoed en de kamer moest schoongemaakt worden. Ik zag al gedachtes dat de dozen die er stonden al lang weggehaald hadden moeten worden. Toen ik dit tegen de persoon zei, antwoordde ze dat we er wel een matras konden neerleggen van een kennis en ik kreeg de associatie dat de “troep” daar wel kon blijven en het genoeg was om de matras daar te plaatsen. Door mijn geïrriteerde reactie hierop dat ze het wel voldoende vond om een matras daar neer te leggen, bleef ik hierin hangen en bleef boos mijn werkzaamheden afmaken in de kamer en later ook in de keuken. Een ander familielid dat hier nu logeert zag mijn reactie en zei dat zei dit gedrag van mij herkende en gaf wat voorbeelden van mijn vader’s gedrag. Hij werd altijd boos als wij niet gelijk opsprongen om bijvoorbeeld boodschappen uit de auto te dragen of hem hielpen wanneer hij dit nodig achtte. Ik zit nog steeds met dit patroon. In plaats van in stabiliteit rustig te bespreken wat iedereen zou kunnen doen om samen te werken, ga ik boos heen en weer lopen en laat dit uiteindelijk escaleren in heftige woordenwisselingen. Ik zag ook dat er allerlei oude ideeën gebruikt werden om mijn gedrag te rechtvaardigen zoals, o ja de princes op de erwt moet natuurlijk de beste bedden en de gast mag op een matrasje slapen, terwijl die opmerking van haar niet zo bedoeld was, het was meer om te voorkomen dat we met bedden heen en weer hoefden te sjouwen.

Ik zie ook duidelijk dat ik net zoals mijn vader het vanzelfsprekend vind dat anderen het initiatief moeten nemen om mij direct te hulp te snellen als er plotseling veel dingen gedaan moeten worden en dat ik niet de moeite neem om vriendelijk te vragen mij even te assisteren en mee te denken wat de beste oplossing is. De beste oplossing is dus wat het beste is voor allemaal.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het vanzelfsprekend is wanneer er dingen gedaan moeten worden in een huis vol mensen dat er zonder te vragen initiatieven worden aangedragen en hulp wordt aangeboden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik het niet allemaal alleen kan doen, vervolgens geen hulp vraag en geïrriteerd en boos rond ga lopen om het allemaal zelf te gaan doen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in gedachtes te participeren dat de rommel in de kamer veroorzaakt is door iemand die hier geen oog voor heeft en dat diegene de boel de boel wil laten zodat het lijkt dat ik dozen naar beneden moet brengen en bedden moet verplaatsen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een patroon van mijn vader gekopieerd te hebben om te denken dat mensen ongevraagd op moeten springen en mij hulp moeten bieden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben irritaties te hebben bij het zien van een kamer vol met speelgoed, kleding, strijkgoed etc. en hierbij in gedachtes te participeren dat zonder communicatie iemand vanzelf het initiatief neemt om de kamer op te ruimen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een gebrek aan communicatie-vaardigheden te hebben en in plaats daarvan irritaties hoog op te laten lopen en niet meer naar de ander te luisteren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik voor iedereen het beste wil maar dit alleen in mijn geest uitspreek en niet echt kijk vanuit gewaar zijn waarin ik mijn ego toch steeds vooropstel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben door irritatie en boosheid energie te creëren die mijn lichaam opvreet.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik als ik omringd ben door allerlei mensen in een energie van spanning te komen omdat ik denk dat ik iedereen tevreden moet stellen en niet de oplossing zie die het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik degene ben die iedereen tevreden moet stellen terwijl het enige wat van belang is mezelf te stabiliseren waarin oplossingen gevonden kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te vergeten en mijn energie te verspillen door steeds in mijn geest te verkeren, waarin het lijkt dat er geen tijd meer is om mijn procesactiviteiten uit te voeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als er veel mensen in huis aanwezig te zijn als een kip zonder kop rond te rennen om alle werk te voltooien, mijzelf volkomen te vergeten teneinde geapprecieerd te worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben appreciatie te zoeken bij anderen door alles alleen in huis te doen zonder hulp te vragen en vervolgens in een emotie van irritatie en boosheid te komen omdat het allemaal te veel wordt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de leegte die ik in mijzelf voel en zelf heb gecreëerd door mijzelf van mij af te scheiden op te willen vullen door voor anderen de gastvrouw te spelen en hierin erkenning te zoeken.

Als ik zie dat mijn geest vol zit met allerlei zaken die gedaan moeten worden, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat in een situatie met heel veel mensen in een huis samenwerking vereist is en dat dit met communicatie eenvoudig te regelen is. Ik stel mijzelf ten doel mijzelf met mijn adem te stabiliseren en iedereen te betrekken in het huis met de werkzaamheden.

Ik realiseer me dat ik als ik alle werkzaamheden in het huis naar mij toe trek om een positief gevoel over mijzelf te krijgen, erkenning van anderen ik mijn ego aan het voeden ben en dat dit een stresstoestand veroorzaakt met irritatie en boosheid.

Als ik zie dat ik met veel mensen in huis in een spanning terecht kom, dan stop ik en adem. Ik stel mijzelf ten doel even afstand te nemen door naar buiten te gaan en mij gewaar te zijn van mijn lichaam en met communicatie de werkzaamheden te verdelen en zo te doen wat het beste is voor iedereen.

 

 

art: Marlen Vargas del Razo

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 207 Vervallen in een oud patroon

  1. belangrijk punt om aan te pakken, zal zeker het beste zijn voor het leven van iedereen inclusief jezelf op een heel directe en praktische manier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s